Fleur Meijer: ‘Ik wou dat ik het niet had gedaan, maar ik deed het: ik scrolde zes jaar terug’

Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Het is toch iets wonderlijks, dat als verandering recht voor je ogen plaatsvindt, je heel lang niets ziet, dan een tijdje heel vaag maar zonder het te registreren, en vervolgens, op een onbewaakt moment, openbaart het zich in volle glorie en ervaar je een milde shock. En daarna ben je weer in shock over die milde shock, want je was er toch al die tijd zelf bij, hoe is het mogelijk… nou ja, et cetera. Dat had ik dus. Het begon in de keuken, tijdens het roerbakken. 
Een activiteit die nauwelijks intellectuele vermogens vergt, en wat je blijkbaar vatbaar maakt voor bovenstaande. Want het was precies op dat moment dat de Kameel op 
me af kwam lopen, ik hem aankeek en riep: ‘Hè? Waar komt die báárd ineens vandaan?’
Hij keek me uiteraard niet-begrijpend aan en zei dat hij die baard toch echt vanochtend ook al had, en gisteren, eergisteren, vorige week en vorige maand ook.

‘Laat me alsjeblieft die grijze haar eruit trekken,’ zei ik. Mijn vingers hadden hem al bijna te pakken. Maar de Kameel dook weg, hij vond zijn grijze baardhaar ‘juist leuk’

Dat was ook zo. Maar toch: de Kameel had die baard eerst niet. 
Niet deze volle pluizige Kapitein Haddock-baard met stoppels tot diep in de nek. Er zat ook nog één prominent aanwezige grijze haar tussen. Die had 
hij eerst al helemáál niet. ‘Ja leuk hè?’ zei de Kameel. ‘Ik weet het ook niet. Het groeit ineens heel hard.’ Zo kan het dus gaan. Het jongensbaardje waarmee ik hem heb leren kennen en dat hij eens in de twee weken een beetje trimde was weg. Overwoekerd. De Kameel was in de zes jaar dat ik hem ken gewoon óuder geworden. ‘Laat me alsjeblieft die grijze haar eruit trekken,’ zei ik. Mijn vingers hadden hem al bijna te pakken. Maar de Kameel dook weg, hij vond zijn grijze baardhaar ‘juist leuk’. Ik roerbakte voort in milde shock.

‘Het bleek de aftrap voor een lange keten van shocks. De rest van de avond kon ik alleen nog maar jammeren: kíjk nou hoe slank ik was, 
kíjk nou hoe knap, kíjk ons nou hier, kíjk die armpjes’

Even later op de bank opende ik de foto’s op mijn telefoon. Ik wou dat ik het niet had gedaan, maar ik deed het: ik scrolde zes jaar terug. Het bleek de aftrap voor een lange keten van shocks. De rest van de avond kon ik alleen nog maar jammeren: kíjk nou hoe slank ik was, 
kíjk nou hoe knap, kíjk ons nou hier, kíjk die armpjes, kíjk die frisse hoofdjes, kíjk dat jurkje dat ik toen nog aankon, kíjk nou, kíjk nou. Midden in deze grauwe wolk van desillusie dacht ik aan een quote van Nora Ephron. ‘If anyone young is reading this, go, right this minute, put on a bikini, 
and don’t take it off until you’re thirty-four.’ En ik dacht aan een goede vriendin van mijn moeder. Ze vertelde laatst dat ze het bed stond op te maken en tot haar afgrijzen ineens zag dat het vel van haar armen een centimeter naar beneden zakte. ‘Check maar eens voor de spiegel hoe gaaf je bent als dertiger en schrijf daar eens over,’ zei ze. De volgende dag ging ik naar de sportschool. 
Het is nog niet te laat.

Deze blog van Fleur komt uit VIVA-35-2019. Dit nummer ligt t/m 3 September in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«