Fleur Meijer vanuit New York: ‘Ik liep de hele week rond met een opwindend meta-gevoel’

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

New York is de grootste filmset van de wereld, en dat had tot gevolg dat ik daar een week lang rondliep met een opwindend meta-gevoel. Alsof alles wat ik zag onderdeel was van een gigantisch groot script, en ik, als het even meezat, elk moment een rolletje in een van de verhaallijnen toebedeeld zou krijgen. Je kunt je dus voorstellen wat een bofkont ik me voelde toen dat nog gebeurde ook. De plaats van scène: pal naast Central Park, ter hoogte van het huis waar Rosemary’s baby is opgenomen. Een A-locatie, wat je zegt.

Nietsvermoedend liep ik over straat (dat was niet zo; in New York vermoedde ik natuurlijk aldoor iets, maar voor de verhaallijn is dit nu even beter), toen er uit een winkel een meisje kwam gebeend. ‘Girls! Girls! I want to give you something!’ riep ze. Ze lachte de rij spierwitte pianotoetsen bloot waarvan Amerikanen ten onrechte denken dat het tanden zijn. ‘Come, come!’ ‘Lionesse Beauty Bar’, zei de gevel. Ik wisselde een blik met reisgenoot en vriendin M., we haalden onze schouders op en liepen naar haar toe. Ze trok ons de winkel binnen, maande ons te gaan zitten en er verscheen een jongeman met wuft geföhnd haar en hevig gestyleerde wenkbrauwen. ‘Welcome!’ kirde hij. ‘What’s your name? Where are you from? You’re beautiful!’

Zulk slecht acteerwerk maak je zelden mee.

We gaven bedremmeld antwoord, terwijl hij op tien centimeter afstand onze gezichten inspecteerde en vroeg hoe óúd we eigenlijk waren. Op dat antwoord sloeg hij zich met de handen op de wangen en riep uit dat we een gewéldige huid hadden, echt magnificent hoe jong we eruit zagen, wauw gewoon. Ik begon te giechelen, want zulk slecht acteerwerk maak je zelden mee. En het script werd alleen maar beter en beter. ‘I’m gonna show you a miracle,’ sprak hij met een goochelaarsblik. Hij pakte een gouden, spuitvormige tube en depte een wat slijmerige substantie onder onze linkerogen, terwijl hij voort bleef ratelen over het wonder dat zich nu aan het voltrekken was, dat we met dit product nooit ook maar zouden píékeren over botox, en dat deze tube genoeg was voor twéé jaar.

Hij hield ons een spiegel voor en kirde dat het verschil nu al niet te geloven was. Zelf zag ik helemaal niets, maar ik had mijn rol en nu ging ik ’m spelen ook. ‘Hmm’, zei ik. ‘I don’t know. How much is it?’ ‘999 dollars,’ sprak de jongeman. Maar nog voor we in sardonisch gelach konden uitbarsten, riep hij dat wij vandaag heel veel geluk hadden, omdat ze vijftien jaar bestonden en hij ons daarom de ongelooflijke kans bood slechts vijfhonderd te betalen! Toen wij daarop alsnog in sardonisch gelach uitbarstten, riep hij dat we moesten wachten, nee: ‘I like you, let me talk to my boss, I can arrange something!’ Het gesprek achterin de winkel duurde exact één seconde. Het acteerwerk begon nu wel hinderlijk slecht te worden. M. en ik stonden op. ‘150!’ riep de jongeman ons na. ‘Or you don’t care about your skin!’ Klopt. Doe mij maar een film.

Lees meer columns van Fleur:
Call me by your name
Vooroordelen
Op de bank slapen
Kiloknallervlees
Efficiëntie
Nieuwe leven
Een weldoener zijn
Madonna
Vliegtuigvoedsel
Micheal Jackson in New York

Deze column van Fleur komt uit VIVA 23. Deze editie ligt t/m 12 juni in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«