Fleur Meijer: ‘Woest trok ik aan de handrem. Net op tijd’

VIVA-journalist Fleur Meijer (36) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Ik stond midden op een helling. Een steile helling. Voor me een rij auto’s. Achter me een rij auto’s. Boven aan de helling zag ik een streep horizon, een rood stoplicht en een slagboom. Het zou de laatste seconde zijn dat er niks aan de hand was. Dat ik gewoon een auto was tussen de andere auto’s, klaar om de parkeergarage uit te rijden. Maar ineens: fláts, een vlijmscherpe pijl. Op mijn achilleshiel. O nee, dacht ik. Hoe kan dit nou… hoe kan ik dit nou… hoe… NEE! Ik keek naar de auto’s voor me. Naar de auto’s achter me. Het giffabriekje van de firma ‘Paniek & Zn.’ trok aan een hendel, drukte op een knop, en daar kwamen ze tegelijk van de band rollen: nat voorhoofd. Bloed-doorlopen wangen. Adrenaline tot in mijn trillende vingertoppen. En de kroketbruine patjepeeër die in mijn hoofd als eerste begon te bulderen. ‘GA JE LEKKER POPPEDIJN? JE RIJBEWIJS BIJ EEN PAKKIE BOTER GEKREGEN? ZO, GA DAN NU MAAR EFFE NAAR MIJ LUISTEREN MAMALOE. JIJ GAAT JE NU HEEL RAP HERINNEREN HOE DIE HELLINGPROEF MOET. BEN JE NOU HELEMAAL BELATAFELD. MET JE HANDREM. JE KEN TOCH RIJDEN? KOM OP! NU!’
Ja, dacht ik. Ja. De hellingproef. Met handrem. Mijn natte hand hield hem vast en ik deed mijn ogen dicht. De stem van de in haar vlinderkracht staande lifecoach nam het over. ‘Kom op lieverd, geen paniek. Natúúrlijk kun je de hellingproef met handrem. Jij kan álles! Nee joh, het wordt heus niet zoals op die helling op Zakynthos. Jij gaat nu heus niet jammerend bij een Griek aan z’n enkel hangen om te vragen of hij hem naar boven kan rijden. Je bent een geweldige chauffeur! En hoe jij op de kleinste plekjes je ruimte durft in te nemen: wat sta jíj in je kracht. Goed, adem nu vanuit je kern, visualiseer een glazen piramide om je heen, en laat je koppeling opkomen tot het aangrijppu….’
‘GODSAMMEKLERE HET IS GROEN! BEN JE WEL GOED BIJ JE KOKOSNOOT? RIJDEN, MAFKLAPPER!’
Voor me verdween de ene na de andere auto door de slagboom, de horizon tegemoet. Ik stond nu alleen. Midden op de helling. Puffend liet ik de koppeling opkomen, langzaam de handrem naar beneden… en… en…
‘JE GLIJDT OMLAAG KLOOTVIOOL!’
Woest trok ik aan de handrem. Net op tijd, ook. Ik liet mijn raam naar beneden glijden, stak mijn vleestomaatkop eruit en begon wild met mijn arm naar achter te wapperen. ‘Naar achteren!’ schreeuwde ik. ‘Ik kan de hellingproef niet!’ Verslagen leunde ik met mijn hoofd tegen het stuur. Ik durfde niet te kijken. Totdat ik het wel durfde. En zag dat de rij, als door een wonder, naar achteren was gereden. Speciaal voor mij. Walmend van gêne liet ik de handrem los en de auto de helling afzakken. Mijn achilleshiel liet de koppeling opkomen, en ik gaf gas. Veel gas. Met gierende banden, als een kroketbruine patjepeeër, scheurde ik de slagboom door.
‘Goed gedaan meis.’

Lees ook Fleur’s column van vorige week: ‘Fuck you, werkweek. Ik wil weer glitters op m’n gezicht’
Fleur’s column is afkomstig uit VIVA 34-2018. De editie ligt in de winkel t/m 28 augustus. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

P.S: VIVA goes digital! Ga naar VIVA.nl/scan en scan de nieuwste VIVA met je telefoon. Dan shop, lees en ontdek je nóg meer.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«