Fleurs column: Action

Fleurs column

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij mij is het geld telkens op. Waarheen, waarvoor: dat is een maandelijks terugkerend mysterie, en ik vraag me dan ook herhaaldelijk af wie ik er de schuld van kan geven. De lul van een brievenbus die vanuit het niets mijn auto ramde en de valse lieden van de parkeergestapo, zijn wat mij betreft de hoofdbeklaagden, al gaan er geluiden op ‘dat ik gewoon te veel geld uitgeef.’ Ja zeg, nog even. Ik kan er toch ook niets aan doen dat er doorlopend verjaardagen, festivals, dinergasten, terrassen en strandtenten om mijn aanwezigheid vragen? Dat een mens als ik nu eenmaal niet functioneert op fabrieksnasi met hondenbrokkensaté en wijn die geheel ten onrechte ‘Kaapse pracht’ heet? En dat ik toch óók weleens nieuwe schoenen mag, wil ik niet al te flets afsteken naast een Kameel die in z’n vrije tijd bijklust als Imelda Marcos?

Hier kan ik mezelf, kortom, lang retorisch over bevragen, wat weliswaar geen geld kost, maar ook niets oplost.

Inmiddels gaan er ook geluiden op die een oplossing paraat denken te hebben: ik moet bezuinigen. Tja. Zoals mijn vriendin Masha altijd met haar schattig geaffecteerde Kennemer-kakstemmetje zegt: dat snappen mijn anuskleppen ook.

De vraag is hoe men zoiets ’s zomers, tijdens het hoogseizoen van sociale obesitas, voor elkaar krijgt. Ik besloot voor de verandering eens naar mijn instinct te luisteren. En die fluisterde me het volgende toe: ga eens naar de Action.

Daar was ik namelijk nog nooit geweest. Een schande, want ik weet wel degelijk dat daar alles zo goedkoop is dat je met een beetje omdenken kunt spreken van een financieel plan. Als ik daar voortaan alle broodnodige nuttigheden koop, spaar ik genoeg geld uit om alle zomers sociaal obees door te brengen én hou ik wellicht nog geld over voor primaire levensbehoeften als parkeerboetes. Ik vond dit een waterdichte redenatie, dus stapte ik gister ietwat onwennig maar vastberaden de Action binnen. Het was er groot, hel verlicht en ik zag een schitterende dwarsdoorsnede van de samenleving aan me voorbijtrekken. Hipsterige deeltijdvaders, vergeelde bingobejaarden, een divers assortiment aan al dan niet schreeuwende kinderen: de Action is duidelijk van ons allemaal.

En over diverse assortimenten gesproken: ik had nooit eerder een winkel gezien waar ze én lampenkappen met daarop ‘Two souls, one heart’ én grote hakbijlen én roodkanten slipjes én Herman den Blijker-barbecuesaus verkopen. Dit alles kostte ook nog eens zo goed als niets, dus iedereen om me heen gooide begeesterd de karren vol. Begrijpelijk, maar ik kwam hier om te bezuinigen en beperkte me dus tot de broodnodige nuttigheden.

Want welbeschouwd had ik een teakhouten presenteerblad gewoon nódig, evenals die tuinslang, deegroller met ingebouwde koekvormpjes, Teflon-spatdeksel, gezellig fluoriserende keukenmessen, keramische pannenset, twintig suède stofdoekjes, een paraplubak, twee matstalen toiletborstels, twee liter kokosolie, een kattenmand en voor de zekerheid twee deuralarmen, mocht een van de twee stuk gaan. Nee, dat instinct van mij werkt uitstekend. Ik ga maar eens proosten op alle lange, rijke zomers die nog komen gaan.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.