Fleurs column: Alarm

fleurs column

‘ALGEMEEN ALARM’ stond er in het display van 
mijn koffiemachine. Welja. De wereld staat in brand, wordt met elke mening en elke minuut grimmiger en complexer, ik wil het even allemaal vergeten door met koffie glazig uit het raam te staren en dan blijk ik een koffiemachine te hebben met helderziende gaven.

Verwoed begon ik op alle knoppen te drukken, maar hij bleef bij zijn boodschap. Ik moet zeggen: ik was onder de indruk. Nog niet eerder was het iemand gelukt de toestand van de wereld samen te vatten in twee woorden, maar mijn koffiemachine flikte het gewoon.

Ik staarde nog eens wat naar het display en voelde ineens een kleine steek in mijn maag. De Kameel. 
Hij zat op dit moment in de trein. Op weg naar zijn ouders in het zuiden. Veel te dicht bij Brussel, waar de straten nu werden ontruimd, de winkels gesloten werden en waar tot de tanden toe bewapende 
militairen in zevenmijlslaarzen rondpatrouilleerden. Ze wachten op een aanslag, maar die gaat daar 
nu niet komen. Een beetje terrorist heeft daarop natuurlijk allang geanticipeerd. Ze zitten nu ergens hol schaterend in een afgebladderd flatgebouw met kalasjnikovs en bazooka’s om de nek. Omdat dit een grote afleidingsmanoeuvre is. Omdat ze weten dat de ware aanslag niet in de straten van Brussel zal plaatsvinden, maar ergens anders. In een trein. Misschien wel de trein waarin mijn Kameel nu nietsvermoedend zijn Spotify-playlists aan het hoeden 
is. ‘ALGEMEEN ALARM’: het staat er niet voor niets. Wat nou als ik gelijk heb? Dan zijn mijn helderziende koffiemachine en ik nu zijn enige kans op overleven, zo veel is zeker.
Ik pakte mijn telefoon en bedacht wat ik tegen de Kameel ging zeggen zonder al te psychotisch over te komen. De bijzondere gaven van de koffiemachine besloot ik te verzwijgen en ik kon ook maar beter niet zeggen dat ik bang was dat er een terrorist in zijn trein zat. Daar zou hij alleen maar van gaan grinniken en oogrollen en dat is geen aanbeveling als je juist in opperste staat van alertheid moet zijn. Nee, ik moest redelijk blijven. Geen paniek, geen 
hysterie. ‘Kijk je wel uit in de trein? Ik kan je niet 
missen en je bent veel te dicht bij Brussel!’ appte 
ik uiteindelijk. Het leek me een goede, redelijke woordkeuze. Liefdevol gebracht ook. Nu zou hij wel goed om zich heen gaan kijken om terroristen te 
determineren. Hij had mijn bericht trouwens nog niet gelezen.

Ging het wel goed? Weer voelde ik een kleine 
steek. ‘ALGEMEEN ALARM’. Het stond er nog. En de Kameel antwoordde nog steeds niet. Ik had ineens minder behoefte aan koffie, maar des te meer aan wijn. Toen, na tien heel lange minuten vol koorts-achtig scrollen door nieuwsapps, lichtte eindelijk mijn scherm op: ‘No worries. Veilig aangekomen.’

Op dat moment, eerlijk waar, begon de koffie-
machine hard te kreunen en te ratelen. Verschrikt keek ik naar het display: ‘KLAAR VOOR GEBRUIK’ stond er. Ik vertaalde het maar als: ‘STEL JE NIET AAN EN GA DOOR MET JE LEVEN.’

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Je kunt het blad online bestellen.