Fleurs column: Amish op de Zuidas

fleurs column

Ik ging met VIVA op excursie naar Google. Google zit op de Zuidas in Amsterdam en daar was ik, vrouw van de wereld zijnde, nog nooit geweest. Nu weet ik natuurlijk heus wel wat zo’n Zuidas inhoudt. Mannen met dassen en vrouwen zonder ladders in hun panty doen daar in hoge gebouwen dingen met cijfers en van wat ik heb begrepen ook met elkaar. Ik had dan ook een wat onbestemd gevoel, want van cijfers weet ik niks en van mannen met dassen ook niet. Daarbij heb ik altijd een ladder in mijn panty. Hij was vrij groot deze keer, constateerde ik in de lift.

Die lift ging zo verschrikkelijk snel dat ik er schichtig van werd en dat ik er ook nog met vier knappe, heerlijk geurende mannen in stond, hielp niet.

Dat krijg je als je al vijf jaar bij een blad werkt waar de diversiteit met al die wijven inderdaad ver te zoeken is. Het heeft zo z’n voordelen, want emotionele kwesties delen we bij voorkeur hardop en als de nood aan de vrouw is, huilen we in canon mee. Het nadeel is dat er werkelijk niets te flirten valt, want daar heb je doorgaans een man voor nodig. Helaas heeft het celibatair bestaan met mijn VIVA-zusters ervoor gezorgd dat ik daar geen flinter kaas van gegeten heb en dat ik deze dag bij Google dus genoodzaakt was door te brengen als een wereldvreemd Amishmeisje.

En eenmaal op de vijftiende etage bleek dat Google meer dan bereid was het Amishgevoel nog extra aan te wakkeren. Want sakkerloot zeg, wat is het daar modérn! Zo komt de koffie daar uit een chromen kraan, te bedienen met een touchpad dat ik niet begreep zodat een leuke Googleman me te hulp moest schieten. Ik bloosde. Ook hebben ze er massagestoelen, pilatesles, een bed voor powernaps en is zo ongeveer al het eten en drinken waar je menselijkerwijs trek in kunt krijgen voorhanden. Gratis. En toen had ik nog niet eens de kantine gezien, waar niet alleen nóg meer gratis eten was, gemaakt door echte Googlekoks, maar ook nóg meer knappe mannen.

“Hoi!” zei er een terwijl ik langsliep met een dienblad vol voorzienigheid. “Hee,” antwoordde ik tamelijk briljant, waarna ik snel naar de tafel met mijn VIVA-zusters beende. “Wat een mannen hier hè?” zei ik. “Nou!” sprak een van hen. “Ik heb al lekker gelonkt hoor. Ik voel me weer hélemaal vrouw!”

“God, jíj hebt weer lekker gelonkt hoor,” zei ik niet hardop – want zo zijn vrouwen. Maar ik bedacht me wel dat het geen kwaad kon het straks ook eens te proberen. Je moet ergens beginnen, immers. Ik besloot eens een kijkje te nemen op het dakterras en ontwaarde al snel een lonkbaar exemplaar. Hij knikte lachend naar me en ik knikte lachend terug. “Van VIVA zie ik?” wees hij naar mijn naamplaatje.
“Ja,” zei ik.
“Leuk,” zei hij.
“Ja,” zei ik.
“Trouwens,” zei hij.
“Wat?” zei ik.
“Je hebt een ladder in je panty.”

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.