Fleurs column: Amsterdamned

fleurs column

“Ik wil óók gewoon eens verkering, Meijer. Is dat nou zo veel gevraagd?”

“Nee, Zuil,” zei ik, en ik schepte nog wat hollandaisesaus op haar asperges om haar ziel een beetje door te smeren. Mijn eigen ziel ook trouwens, want ik snap het niet. Zuil is een van de mooiste meisjes van de stad. En niet alleen vanbuiten, want ik weet dat er in dat disneyprinsessenlijfje van haar ook nog eens een hartje zo goed en puur klopt dat de meest glazuurspattende sprookjes werkelijkheid kunnen worden, als er verdomme maar eens een prinsenkind zijn hoofd uit zijn eigen anus zou trekken in die ellendige stad van haar.

Heus, Amsterdam is mooi. Tenzij je er op zoek bent naar vaste verkering. Komt door het vrouwenoverschot, zeggen de statistieken. En als mannen de wijfjes voor het uitkiezen hebben, laten ze zich niet zo makkelijk binden, want voordat je het weet willen ze nog bevrucht worden ook weetjewel, ja doei, ik heb er zo nog zes onder de knop op Happn.

En zo kan het dus zijn dat Zuil, een van de mooiste 34-jarige meisjes van Amsterdam en al meer dan twintig jaar mijn liefste vriendin, al jaren single is in een stad waar zowel de mannen als de huizenprijzen met de dag gestoorder worden.
Maar echt.

Een avond luisteren naar Zuil betekent een avond lang gieren om een tragikomedie in zes akten, maar vooralsnog zonder happy end in zicht. “Heb ik je dat niet verteld? Van die date op die jetski?”

Nou, die begon dus goed, leuke man, nog succesvol ook, was al weken all over her, en toen volgde er dus een date op een jetski. Zit ze daar dus achterop, op die jetski, keihard over het water, rijden ze ineens recht op de oever af. Zij porren, schreeuwen, joee, joee, we gaan niet goed, wat doe je? Nou, hij niet reageren, leek wel alsof ie in slaap gevallen was. Dus zij het stuur overnemen, remmen, raken ze helemaal verstrikt in de waterlelies met de motor. En hij maar slapen.

Bleek ie achteraf een nogal nijpend drugsprobleempje te hebben. “En heb ik je dat niet verteld? Van ‘Gone with the wind’?”

Nou, had ze dus even echt verkering, tenminste dat dacht ze want ze zagen elkaar een maand lang elke dag, en hij was knap, slim, grappig en een fervent kitesurfer, maar dat vond ze wel sexy. Geen vuiltje aan de lucht, totdat ze op een dag het bad liet vollopen en hij een appje kreeg van kitesurfvrienden: ‘De wind is perfect. We komen je nu halen.’

En wat denk je? Hij gíng gewoon. Stond ze daar, in haar lingerie. Daarna nóóit meer wat gehoord.
“En heb ik je dat niet verteld? Van die date die een VanVelzen bleek? Zo net tot m’n navel? En heb ik je dat niet verteld? Van die date die me na drie weken net niet dwong te blijven slapen en daarna liet weten dat hij me ‘te easy’ vond?”

Ik schepte nog maar wat hollandaisesaus op onze asperges.

We hadden het nodig.


 

VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival