Fleurs column: Dieet (1)

fleurs column

Er zitten grote voordelen aan een bourgondische levenswandel, te beginnen met mijn koelkast. Omdat ik op dit gebied lijd aan een ernstige vorm van horror vacui is die namelijk altijd tot de nok toe vol, want je weet nooit wie er langskomt. En er komen nogal eens mensen langs. Ik hoef ze vaak niet eens meer echt uit te nodigen, want zeker sinds de Kameel een nieuwe passie heeft gevonden in het slowroasten van enorme stukken gebraad weten ze dat hier in het weekend tóch wel genoeg te vreten is. En anders heb ik heus nog wel een banoffee banana pie, kaasplank of honingparfait achter de hand om iedereen tot aan de huig toe op te vullen.

Dus ja hoor, schuif aan, mi casa su casa, jij nog een wijntje, cognacje misschien, ja voor jou heb ik baco en tuurlijk, neem nog maar een stuk. Als ik dan de tafel rondkijk en al die halfdronken, blij verzadigde tronies zie: puur geluk, echt waar. Vooral omdat ik weet dat er ook nog een kip voor morgen in de marinade staat die de Kameel en ik lekker brak gaan eten terwijl we ‘24Kitchen’ kijken en simultaan klaarkomen op ‘Jamies comfort food’. Het kán gewoon niet op.

Maar het kan natuurlijk wel op.

Want er is ook een nadeel. Een nadeel dat de afgelopen jaren heel langzaam en bijna onopgemerkt aan me begon te kleven, totdat ik het laatst echt zag. Dus deed ik wat alle vrouwen dan doen: pakweg veertig keer dezelfde vraag stellen, verdeeld over pakweg tien momenten.

“Kameel? Vind je me dikker geworden?” vroeg ik bijvoorbeeld. Of, slinkser: “Jij ziet toch óók wel dat ik dikker ben geworden?” En de leukste: “Jij zou het mooier vinden als er wat afging hè, dat mag je best zeggen hoor.”De Kameel, het moet gezegd, hield zich moedig staande. “Ach, misschien een heel klein beetje,” antwoordde hij bijvoorbeeld. Of, slinkser: “Niet echt, maar als jij het wel ziet, doe je er toch gewoon wat aan?” En de leukste: “Ga nou gewoon sporten, dan ben je zo weer slank.”Ja, en toen had ik hem natuurlijk. Begon ik dingen te roepen als: “Zie je wel! Je vindt me dik!” want zo’n vreselijk wijf ben ik helaas. De Kameel ontkende dat gelukkig verstandig, maar ik had het besluit genomen: er ging minstens vijf kilo af en rap een beetje.

En dus toog ik naar mijn dieetgoeroe, ook wel bekend als bovenbuurman Pieterke. Pieterke wilde toevallig ook minstens vijf kilo kwijt, wat waarschijnlijk verband houdt met het feit dat hij een van die halfdronken, blij verzadigde tronies is die altijd bij mij aan tafel zit.

“We gaan HCG’en Fleurke,” sprak hij. Dat had hij al twee keer gedaan en werkte fantastisch, want je had geen honger, verbrandde vet en geen spieren, het duurde maar drie weken waarin je tot wel zeven kilo afviel en het was helemaal veilig. Het enige wat je moest doen was 500 calorieën per dag eten én elke dag een dosis HCG-hormoon spuiten.

Spuiten, inderdaad.

Maar ik hoorde eigenlijk alleen: “drie weken” en “zeven kilo.”

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.