Fleurs column: Elegant wenen

Fleurs column

Emotionele incontinentie is tot daar aan toe, maar het werd toch wat problematisch toen ik onderweg naar een concert al een plan opstelde met de werktitel: ‘Hoe straks elegant te wenen zonder dat het opvalt.’ Niet hardop hoor, want sommige zaken kun je beter voor jezelf houden, vooral als er mannen bij zijn. Dat ik me hier in de auto überhaupt druk om diende te maken, was trouwens de schuld van een van hen: Rensing.

Overdag is Rensing een snoeiharde, meedogenloze advocaat, maar ’s avonds verandert hij in een weke liefhebber van countryliedjes. Een Jamberswaardig figuur kortom, met wie ik dat laatste gemeen heb: ook ik ben weerloos als het gaat om banjo’s, mandolines en schitterende snikken uit zuidelijke staten. Hij weet, zoals het een snoeiharde en meedogenloze advocaat betaamt, uiteraard van deze zwakke plek. En droeg me in een achteloos appje op vooral eens te luisteren naar Patty Griffin.

Heel vals, want sindsdien ga ik voortdurend wenend door het leven. Haar stem is werkelijk een van de mooiste die ik ooit heb gehoord. Met een prachtig gedoseerd snikje, gedoopt in teksten als ‘I’m gonna let it rain and hail, gonna let the rusty nail, no longer hold this world together’. En dan ook nog 
die mandoline erbij: je kunt zoiets een toch al emo-tioneel incontinent mens feitelijk niet aandoen. En nu moest ik dus een heel concert van Patty zien te overleven zonder in foetushouding op de grond te eindigen. Ik besloot, zoals wel vaker, een goede raad van Oprah op te volgen als ik het te kwaad 
zou krijgen: diep ademhalen en je concentratie op iets anders richten.

In de concertzaal viel er in elk geval nog wat te 
lachen. Voor de Kameel althans, die zich enorm 
verkneukelde om ‘hoe de mensen met jouw muzieksmaak eruitzien’. Inderdaad bleek het gros te 
zijn opgetrokken uit grijs pluishaar, slordig dicht-
geknoopt textiel en slangenlederen laarzen. 
Grappig, zeker, ware het niet dat ik de mandoline 
al tegen de piano zag staan.

Enfin. Patty Griffin, levende countrylegende, ooit afgewezen voor het inzingen van een commercial omdat ze het voor elkaar kreeg mensen aan het huilen te krijgen met de woorden ‘Coca Cola’, kwam op. Een frêle elfje van 51 met een zwierige jurk en vier knoestige bandleden in haar kielzog. Ze zette het eerste nummer in, een uptempo goddank. Maar die stem, die stem van haar. Zo mooi. Ik haalde diep adem en besloot mijn concentratie op moeilijke 
momenten maniakaal op de volgetatoeëerde roadie te richten. Een goede keus, want het is dankzij hem dat het de hele avond slechts bleef bij wat onop-vallende, elegant meanderende tranen over mijn wangen. Die in schril contrast stonden met mijn 
eigenlijke verlangen het concert in foetushouding uit te liggen, dus al met al had ik een uitstekende prestatie geleverd.

“Hoe vaak heb jij gehuild?” vroeg de snoeiharde 
en meedogenloze advocaat Rensing na afloop. “De hele tijd,” zuchtte ik. “Vanbinnen.”
“Ik ook,” zei hij. “Ik ook.”


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival