Fleurs column: ‘En het ergste: de ganse planeet is ineens een Throner’

Tegenwoordig zucht ik vaker dan normaal. Dit komt omdat Game of thrones weer begonnen is. Ik ervaar dit als een enorm ergerlijke periode. Nee, ho, hold your horses, niet allemaal tegelijk nu: ja, natúúrlijk kijk ik Game of thrones. En – eerste diepe zucht – ja: dat is inderdaad een héél goede serie. Als je iemand dat niet hoeft te vertellen, ben ík het wel. Ik was al uitstekend onderlegd in het seriewezen toen het gros van jullie Throners nog volstrekt analoog naar Grey’s anatomy lag te kijken met het idee dat dit, samen met GTST, het summum was op het gebied van home entertainment, oké? Níets hoef je mij te vertellen.
Goed. Even een tweede diepe zucht, met uw welnemen. En excuses. Mijn arrogantie ging even met me aan de haal en nee, ik neem niemand iets kwalijk. Althans, niet echt.

Het punt is: ik ben op kwaliteitsseriegebied een early adopter. Een pionier zo je wil, een avantgardist. Ik keek ze al toen men hier in HBO nog gewoon een hogere beroepsopleiding zag en Netflix nog lag te rijpen in het hoofd van een of andere programmeergrage puber.

Begin deze eeuw had ik de finesses van bingewatchen al onder de knie en mijn eerste grote serieliefde te pakken: Six feet under. Er zouden nog veel volgen. Het schitterende Carnivále, The Sopranos, Dexter, True blood, het onovertroffen Breaking bad. Ik keek ze twee laptops geleden al, op mijn studentenzolder, met behulp van schimmige downloadprogramma’s; als je bij wilde blijven met Amerika móest je wel.

En het ergste: de ganse planeet is ineens een Throner

Och, dat waren mooie tijden. De euforie als je iets schitterends ontdekte wat niemand kende, maar jij wel. Dat je daarna een missionaris werd, het serie-evangelie zong en al je naasten bekeerde. Hoe goed het voelde om een dvd-box cadeau te doen.
Mooi waren ze echt, die tijden. En voorgoed voorbij.
Want toen kwam Game of thrones.

Dat dit goed, nee, uitzónderlijk goed was, had ik uiteraard al in het jaar des Herens 2011 door. Ik keek het hardcore early adoptstyle: zonder ondertiteling, op de laptop, elke week vers van overzees. Waarna ik driftig op hbo.com de stambomen en de namen natrok om alles écht te snappen: zo rollen wij pioniers.
Helaas is het nu het jaar des Series’ 2017. Er zijn er veel. Zó veel zelfs, en ook zo veel sléchte, dat ik lamgelegd door keuzestress nagenoeg niks meer kijk.

En het ergste: de ganse planeet is ineens een Throner.
Een Throner met een niet te stuiten duidingsdrang. Die mijn timeline onvermoeibaar volplempt met spoiler alerts, overbodige recaps en irritante essays met nóg irritanter meninkjes van het kaliber: ‘Is Arya een psychopaat of een feminist, ik kom er niet uit maar ga er tóch tweeduizend woorden aan wijden!’ Die ik dan nog lees óók, ik kan het niet laten.
Nee, voor de avantgardistische Throner zijn dit barre, barre tijden.

Ik heb series nog zien optreden in een stoffig buurthuis, snap je.
Een serie-hipster, dat ben ik. En ik moet nú iets anders early adopten, voor ik mijn status kwijt ben. Maar wat?
Wat toch?
Ik zal zuchten tot ik het weet.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Schnapps und tabletten
Freelancen
Beautybloggers
Rauw
Logeren
Koken
WC
Arbeid
Roest
Leuk
Molenplas
Gilles de la courgettesoep
Dronken
Carb lover
Kastje des doods