Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Geen resultaten gevonden Misschien heb je de verkeerde zoekterm gebruikt.

Zoekfilters:

Fleurs column: Factor Twintig

fleurs column

Ja, het is lente, maar dat wil niet zeggen dat alles direct meezit in het leven. Zo vreet er onder mijn vloer nog steeds een kwaadaardige zwam aan de fundering, die, volgens de Google-afbeeldingen waarvan ik wenste dat ik ze nooit had opgezocht, vormen kunnen aannemen van de betere body snatcher. Van de Kameel mag ik hier niet langer over panikeren, want hij leeft volgens het prettige, mannelijke mantra dat er ‘voor alles een oplossing is’. Waar hij gelijk in heeft natuurlijk, er zijn immers heuse Zwambusters in te huren voor grote sommen geld, die we ook heus wel bij elkaar harken omdat ‘komt tijd, komt raad’ een al even onverwoestbaar mantra van hem is.

Niets aan de hand kortom, alles sal reg kom, net als dat onfortuinlijke dingetje met de belastingdienst, want, nog zo een: ‘Het is maar geld.’

Dat is allemaal ook zo.

Je kunt er dan alleen niet veel méér bij hebben. 
Ik niet, althans. Dus toen vanochtend zo ongeveer alle omringende buren besloten een drilboorcanon in te zetten terwijl ik een column probeerde te schrijven die vooralsnog bestond uit een mysterieus woordbraaksel, verliet ik in ietwat overspannen 
toestand Villa Funghi.

Wat ik buiten ging doen, wist ik niet. Maar het was wel lente met bloesem en alles. Dat hielp.

Het drilboorgeluid stierf langzaam weg in de verte, terwijl ik bij het park arriveerde. Aan het water 
zaten twee meisjes van een jaar of twintig in het gras. Erg slank, erg mooi, erg gekleed volgens de festivalrichtlijnen van Zalando. Hun hoofden fier rechtop naar de zon gericht, om er maar zeker 
van te zijn geen straal te hoeven missen. Goed idee 
van die meisjes. Ik ging op gepaste afstand zitten 
en deed hetzelfde.

“Denk je dat ie me echt leuk vindt?” hoorde ik een van de Zalando-meisjes zeggen. “Tuurlijk,” zei de 
ander, want dat is het enige mogelijke antwoord voor een vriendin. “Hij appt je toch enzo?” Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe het andere meisje haar 
telefoon pakte en verwoed begon te scrollen. 
“Kijk dan,” zei ze. “Dit is de Insta van z’n ex. Die is veel dunner en mooier. Kijk die abs van haar dan. Ze heeft gewoon abs! Daar kan ik toch niet tegenop?”

“Misschien kunnen abs hem geen reet schelen. Ze 
is niet voor niets z’n ex toch? En jij bent veel knapper hoor,” sprak de vriendin wederom veilig.

“Nou, ze zijn anders nog steeds goede vrienden. En hij doet al dagen kortaf over de app. Ik heb dus maar dat boek van Fajah Lourens besteld. Ik wil ook een killerbody.”

“Jezus Taar,” sprak de vriendin. “Je spoort niet. Dat doe je toch niet voor een mán?”

Taar zweeg even, hopelijk kauwend op de wijze woorden. “Misschien niet,” zei ze toen. “Maar wédden dat ie wel meteen terug-appt als ik abs heb?”

Ik richtte mijn hoofd nog fierder naar de zon. Ineens wist ik het zeker: alles sal reg kom. Al is het alleen maar omdat ik nooit, nooit meer twintig hoef te zijn.
Dát is pas erg.


 

VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival