Fleurs column: Handdoek

Fleurs column

Het leven stelt je soms voor duivelse dilemma’s. Dat besefte ik maar weer eens te meer toen ik op een onbewaakt moment mijn slaapkamer binnen kwam en op bed een stapel handdoeken aantrof. Opgevouwen.

Ik keek er eens naar, terwijl ik overwoekerd werd door het complexe palet aan gevoelens die opgevouwen handdoeken blijkbaar in me losmaken.

Als eerste waren daar dankbaarheid en vertedering. Want dit was het werk van de Kameel, die dus gewoon luisterde toen ik iets zei in de trant van: “Ik ben heel blij dat je een passie hebt gevonden in het draaien van vier wasjes per dag met elk een liter wasverzachter, begrijp me niet verkeerd hoor, maar als je die wasjes nu ook eens gaat opvouwen, maak je me pas écht blij.” Dit alles uiteraard terloops en op de charmante, feestelijke toon die ik speciaal voor dit soort dingen inzet, want ik ben natuurlijk geen zeikwijf.

En nu lag voor me het bewijs dat hij de huishoudelijke hint niet alleen gehoord had, maar zelfs besloten had over te gaan tot harde actie. Een mirakel in mannenland, ik weet het, en ik stond dan ook heus dankbaar en vertederd mijn zegeningen te tellen. Maar ja: pour un plaisir mille douleurs zeggen de Fransen niet voor niets.

Want die handdoeken hè? Die waren dus echt heel, héél erg verkeerd opgevouwen.

Kijk, het punt is: ik bezit geen noemenswaardig talent voor huishouden. Maar voor handdoeken opvouwen dus wél. Ik denk dat ik zelfs een van de besten op dit vakgebied ben. Een autodidact ook, want van huis uit heb ik het niet meegekregen. Zo maakt mijn moeder, hoewel een briljant strijkster, bij het handdoeken vouwen een fout die velen maken: het gewoon twee keer dubbel klappen van de handdoek. Dit geeft een plat, onverzorgd resultaat, terwijl we toch naar een luxueus gevouwen handdoek moeten streven in de korte tijd dat we op aarde zijn, vind ik. Dus heb ik me in de loop der jaren op handdoekgebied een techniek eigen gemaakt die in feite neer komt op het luchtig omvouwen in drie delen, met spectaculair wolkig resultaat. Proberen is geloven, echt.

En nu besefte ik pas hoe gehecht ik was geraakt aan mijn kleine huiselijke triomf, anders stond ik nu niet zo hard te vechten tegen de neiging het liefdevolle werk van de Kameel over te doen.

Het was het meest extreme out of the box-vouwen dat ik ooit heb gezien: in de léngte in plaats van in de breedte, maar dan wel in drie delen omgevouwen zodat er een smal, gek stapeltje handdoeken voor me lag. En ik stond er ongemakkelijk naar te staren als de dwangneurotische gek die ik dacht niet te zijn, totdat ik het wel bleek te zijn.

Elke vezel in mijn lichaam wilde de handdoeken opnieuw vouwen. Doe het, schreeuwden ze, vouw me dan, doe het dan goed, dóe het gewoon. Maar in plaats daarvan pakte ik het malle stapeltje op en legde ik het dankbaar en vertederd in de la.

Dat ik die week misschien iets vaker een schone handdoek heb gepakt, is gewoon toeval. Ik hecht me ook snel aan out-of-the box-handdoeken, blijkt.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.