Fleurs column: Hanger

Fleurs column

Het wonder is geschied. Ga er maar eens goed voor zitten, lieve mensen: ik klikte zojuist, dwalend door de blogcatacomben der internet, op iets dat mijn leven veranderde. Ik had daar al niet meer op gerekend, want die ene levensveranderende klik wordt mij zo’n tachtigmaaldaags beloofd middels weledelgeleerde koppen als ‘OMG! Je wast je haar je hele leven al verkeerd!’ en ‘Wow! Wat dit gordeldier deed voor een doofstomme straatmuzikant, zul je nooit geloven!’

Ik werd weer eens gelokt door zo’n vals lispelende kop. Deze keer beweerde men mij van relatieadviezen te kunnen voorzien, dankzij stellen die al meer dan veertig jaar samen waren.

Ja, dan klik je, ook al weet je dat de adviezen wederom ergens in de holle kies zullen belanden waar ze thuis horen. Het bleken inderdaad twee verspilde minuten van mijn leven die ik nooit meer zou terugkrijgen. Tot ik bij het laatste advies kwam: ‘Eet wat als een ruzie uit de hand dreigt te lopen. Als jij en je lover flink aan het kibbelen zijn, en het heeft niet echt een duidelijke of belangrijke oorzaak, bedenk dan even wanneer jij of de ander voor het laatst gegeten heeft. Hanger – woede door honger – is dan vaak de reden.’

Dat was het moment dat mijn leven veranderde. Want: OMG! Ik heb mijn hele leven dus al last van hanger! En: wow! De rol die hanger speelt in mijn relatie met de Kameel zul je nooit geloven!

Zo dateert mijn eerste woedeaanval, waarvan ik nu weet dat het gewoon hanger is, al uit mijn tweede levensjaar. Ik, volgens de overlevering altijd een vreedzaam en beminnelijk kind, wierp mezelf met Shakespeareaanse overgave op straat, krijsend en stervend. En toen dat niet hielp, verschool ik me de rest van de dag woedend in mijn kamer, achter een stoel. De reden, het moet gezegd, was er dan ook naar: ik had mijn ijsje op de stoep laten vallen, MAAR IK MOCHT GEEN NIEUWE EN MEN GING OOK NIET AKKOORD MET MIJN VOORSTEL HET DAN GEWOON VAN DE STRAAT TE ETEN.

Ik kan er nog kwaad om worden, mits ik honger heb. En je zou denken dat mij na zo’n zware jeugd wel wat karmische voorspoed gegund is, maar nee hoor! Leg ik het later uitgerekend aan met de kanshebber voor de award ‘Traagste kok op aarde’. Met de Kameel, die voor het snijden van één teen knoflook al de tijd neemt van een schuimbad. Die zichzelve nog eens rustig bijschenkt om daarna twee uur lang de verdere mise-en-place af te werken. EN DAN MOET HIJ NOG KOKEN.

Ik heb mijzelve tegen die tijd al meermaals opgevreten en bovendien een stuk in de kraag gezopen, want in inschenken is hij wél weer watervlug.

Vele slopende, tandenknarsende uren heb ik moeten doorstaan, vaak ook nog met slechts een miezerig bordje tot gevolg. En kleine porties, dat is bij mij, vreedzaam en beminnelijk mens, al helemáál vragen om boosaardige blikken en sneren.

Wow. OMG. Arme Kameel.

Ik ga mijn leven beteren. Met m’n vals lispelende kop.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.