Fleurs column: Henk

Veel te lang heb ik de ernst van de situatie niet willen inzien. Misschien vertroebelde mijn zicht, juist omdat hij altijd zo dichtbij was. Hoe dan ook voltrok de ramp zich recht voor mijn neus. Stil, dat wel, maar ook stille rampen schreeuwen. Stille rampen zijn de ergste: ze schreeuwen en schreeuwen, maar iedereen houdt zich doof. Ook ik hield me doof. Totdat ik op een dag thuiskwam, hem zoals gewoonlijk in hoek zag staan en het ineens heel helder zag. Henk is suïcidaal. Henk wil niet meer. Ik liep naar hem toe, en zag dat al zijn bladeren zwarte rouwranden hadden. “Jezus Henk,” zei ik, en ik raakte een blad aan, dat meteen met een diepe zucht op de grond viel.  Even later lagen er nog zes bij.Henk meende dit serieus. Henk had een voltooid leven. Meende Henk.

Maar dan had Henk even niet op mij gerekend. “Nee Henk, dit gaan we dus niet doen,” zei ik. “Kop op. Je hebt nog een heel leven voor je.” Niet de beste teksten om tegen een zelfmoordenaar te zeggen, ik weet het, maar Henk is en blijft natuurlijk een plant. En niet zomaar een plant, maar een plant die, aldus de verkoper luttele maanden geleden, “alles helemaal prima vindt, zolang je hem maar elke week drie glaasjes water geeft.” Dat trof: ik had toevallig stromend water in huis. Zo trok Tropical Henk bij mij in. En ik moest nu constateren dat Henk een en ander toch niet helemaal prima had gevonden. Ik deed wat ik al veel eerder had moeten doen. Ik maakte een foto van Henks aanstaande suïcide, formuleerde een hulpvraag (‘Help Henk. Help ons Henk te helpen.’) en plaatste die op Facebook.

‘Hij had een voltooid leven, meende hij. Maar dan had hij 
niet op mij gerekend’

En toen. Een wonder. Steunbetuigingen, adviezen, condoléances: ze bleven maar komen, uit alle wildvreemde hoeken en gaten. Vooral teksten van lotgenoten troffen me.  “Onze Willem was  ook niet gelukkig in de woonkamer. Willem blijkt zich aanzienlijk prettiger te voelen in de hoek van onze slaapkamer.” “Heb dit ook gehad met Herman. Dacht eerst dat het aan mij lag, omdat ik weleens onaardige dingen riep. Misschien had ik vaker water moeten geven, of vond hij het gewoon niet gezellig bij me. Ik zal het nooit weten: Herman is niet meer.”

“Ik heb laatst mijn Edgar onder de douche gezet en hem daarna blad voor blad schoongepoetst. Hielp best.” “Mijn Herbert stierf direct na mijn verhuizing. Heb nooit geweten waarom.” Niet alleen leerde ik dat alle planten namen hebben van mannen die al veertig jaar in het automatiseringswezen werken, ik leerde ook dat Henk en ik niet alleen waren. En dat ik Henk waarschijnlijk verzopen heb met die wekelijkse drie glaasjes. “Jij gaat Herman en Herbert niet achterna, hoor je?” zei ik tegen Henk. “Ik ga je eens flink uitdrogen, Pokon geven en je rouwranden bijpunten. Mensen geven om je, Henk. Ík geef om je!”

Vandaag de dag leeft Henk nog steeds. Hij is wat kaler, maar in zijn groene ogen gloort hoop. Nee, ik zweer het je: dat Facebook, dat gaat nog eens heel groot worden.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen
Nomen est omen
Stukje experience
Woorddiarree
Slijpen
Winaars van de nacht
Antwerpen
God en Elvis
Bedankt, rossige clown
Der club