Fleurs column: Huiskamercafé

Fleurs column

Het was een druilerige dinsdag en Masha en ik 
waren, beiden met ziel en goede voornemens onder de arm, op weg naar de kraam van Leo voor haring en volkse gezelligheid. Want Leo verkoopt beiden, en ik hou nu eenmaal veel van onze malse vaderlandse sashimi. Past helemaal binnen de goede voornemens – want: vol met vitamine D – en het is ook nog eens écht lekker. Een stukje win-win dat zijn weerga niet kent, nietwaar? Masha knikte, ze begrijpt mijn standpunten omtrent haring van Leo en vindt het daar minstens zo gezellig als ik. Dus we stapten stevig voort en zagen even later de haringdroom voor onze ogen uiteenspatten. Leo was dicht.
Ik kreunde. “Waar moeten we nu heen? Ik wil haring en gezelligheid!” Masha dacht even na. “We gaan in een huiskamercafé aan de bar hangen. Met stamgasten.” Ik vond het een fantastisch plan. Huiskamercafés en haring liggen in feite in elkaars verlengde en daarbij: het was echt weer voor Hazes en tapijten op tafel.
Hazes hoorde ik niet toen we binnenkwamen in het huiskamercafé. Wel reggae en het getingel van de fruitautomaat, waar de lokale kroegpoëet reeds klaplam achter zat. “Hé, Noël!’ zei ik, want iedereen kent hem. Hij herkende me natuurlijk niet, maar 
ik vond het nu al gezellig. “Wat kan ik inschenken voor de dames?” De kastelein was jong, slank en blond in plaats van oud, dik en kroketgebruind, 
maar dat hinderde niet. “Spa rood,” zeiden Masha 
en ik onwennig, want we hadden echt last van 
goede voornemens. Naast ons aan de bar zat een vrouw met een hooggetoupeerd, verbeten hoofd dat je gelukkig wél verwacht in een huiskamercafé. “Ik zou ’m hard lachend kunnen neersteken weet je dat?” zei ze. “Echt schaterend. Ik zag ’m laatst met dat vieze dikke vod van ’m door de stad lopen en dacht: ik voel geen greintje liefde meer voor jou, klootzak. Geen greintje. Blij dat ik van hem af ben. Ik weeg nu tenminste weer 55 kilo. Ja toch Peet?” Mijn handen gingen automatisch naar het schaaltje pinda’s op 
de bar, want als zij 55 kilo weegt, dan weeg ik het ook. Peet, volledig craquelé in een paasgele spencer, knikte en staarde in z’n jenever.
“In de jaren zestig had je op de kermis hier op de Grote Markt dikke Lola,” antwoordde hij. “Voor 
een piekie mocht je haar wagentje in en dan zat je achter een gordijn. Dan trok dikke Lola dat gordijn weg, en zag je haar zitten, op drie stoelen tegelijk 
en dan stroopte ze haar rok op. Paars waren die 
vette benen, helemaal paars. Lachen natuurlijk. 
Ja, toen kon dat nog. Er waren genoeg mannen 
die geilden op dikke Lola.”
“Nou Peet,” zei de vrouw. “Ik zou ’m nog steeds 
lachend neersteken. Mij een beetje belazeren met dat dikke wijf. Drie keer trouwen met een vuile 
klootzak. Heb ik weer.”
Ik propte nog een hand pinda’s naar binnen. 
“Dit is beter dan de haring van Leo,” sliste ik naar Masha. De kastelein zette onderwijl een smart-
lappenmedley op. “Ron Burk,” zei hij. “Een toppertje. Nog wat drinken, dames?”
“Wijn,” zeiden we in koor.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival