Fleurs column: Ikea

Fleurs column

Het samenwonen begon dusdanig dichtbij te komen dat de Kameel en ik een van de laatste hordes niet langer konden uitstellen. “Het is niet anders. Het is gewoon niet anders,” sprak ik op een toon die zowel berustend als ongerust klonk, precies zoals het hoort.

Ikea. We moesten naar Ikea. De Kameel knikte. “Maak jij een lijstje?” vroeg hij op precies diezelfde toon. Natuurlijk maakte ik een lijstje. Iedereen die vaker met het blauw-gele bijltje heeft gehakt, doet dat. Want alle, maar dan ook alle Ikea-clichés zijn waar. Ik heb genoeg truttige manden, foeilelijk 
bestek en het onvermijdelijke schapenvel om dit te bewijzen. De weg naar Ikea is geplaveid met koopzieke teleurstellingen, maar je doet wat je kunt. En eerlijk is eerlijk: in één ding stellen ze nooit teleur. ‘Zalm’, zette ik dan ook boven aan het lijstje. Verder hadden we twee dingen nodig: een handzaam 
garderobekastje en bovenstukken voor op de BILLY’s wegens een boekenverzameling die gierend uit de klauwen dreigde te escaleren. Op voorhand had ik wat betreft het garderobekastje al een degelijke 
selectie gemaakt, de maten nog eens opgenomen en zelfs de beschikbaarheid gecontroleerd – dit laatste om Ikea-cliché 296 (woedeaanval in magazijn) alvast te tackelen. Als het nu nog mis ging, ging het in elk geval maar een klein beetje mis.

‘EN? HEBBEN WE ER EEN BEETJE ZIN IN?’ appte ik 
een paar uur van tevoren naar de Kameel. Gemeen, want ik weet ook wel dat mannen het in Ikea nóg zwaarder hebben. Dit dankzij Ikea-cliché 1, het grootste en moeilijkste van allemaal: zíj moeten de vrouw immers op tijd wegtrekken als ze zich met haar glazig kijkende IKEA-kop in een impulsaankoop-ravijn dreigt te storten.

“Heb je de lijst?”, vroeg de Kameel toen we de trap opliepen. “Ja, ik heb de lijst”, zei ik kordaat. We liepen vlot door de showroom heen, die me helemaal niets deed, en ik schoot direct een gele polo aan om de BILLY-bestelling af te handelen. “Ja hoor, die hebben we voor u,” sprak de gele polo verlossend. “Maar even voor de zekerheid: hoe oud is uw model?”

Vanaf toen ging het snel. De bovenstukken bleken niet op mijn oude model te passen. De garderobekasten bleken log en lelijk. Ikea-cliché 1 begon bezit van me te nemen, ik voelde het. “Ik moet toch íets 
kopen in dit godvergeten oord?” riep ik tegen 
de Kameel. “Ik kan toch niet alleen met zalm thuis-komen?” Snuivend greep ik naar drie nepplanten, terwijl de Kameel me wegtrok. Ik wist nog net op 
tijd twee blikken houtolie en vier ledlampen (“Die hebben we nodig!”) weg te grissen en in het magazijn dreigde ik twee nachtkastjes mee te nemen, waarna de Kameel me naar de kassa sleurde.

Zoals dat gaat, bleek ik thuisgekomen de verkeerde houtolie (en waarom in godsnaam twéé blikken?) gekocht te hebben en waren de ledlampen zo fel dat we elkaars poriën konden tellen. We trokken 
het pak zalm maar open. En eerlijk is eerlijk: daarin stelt Ikea nooit teleur.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival