Fleurs column: Installatieangst

fleurs column

In de hoek van mijn huiskamer lag al een paar weken een opdringerige witte doos te smeken om zijn openingsceremonie. Die moest feestelijk zijn, begreep ik, anders stond er vast geen veel te knappe vader op afgebeeld die in ton sur ton-denim op de bank tv zat te kijken met zijn eveneens veel te knappe kleuterzoon. Lachend, uiteraard. Ook las ik ronkende teksten als ‘tot wel vier programma’s tegelijk opnemen’, ‘live tv pauzeren en terugspoelen’ en ‘online tv-kijken op uw smartphone, tablet en laptop. Binnen, buiten, overal.’

Een beetje Pandora had deze doos – waar ook nog sneller internet en een monstervoorraad gratis films in zat – desnoods met haar tanden opengescheurd. Maar ik las ook nog een andere zin. Een zin waar zo veel naderend onheil vanaf droop dat ik de doos wel móést negeren. ‘In 30 minuten geïnstalleerd’. Nu is het werkwoord ‘installeren’ op zichzelf al ruim voldoende om me op de zenuwen te werken, laat staan als je er ook nog eens tijdslimieten of beloftes als ‘eenvoudig’ aan gaat hangen.

Leugens zijn het. Vuile leugens. Alle installatiehandleidingen ter wereld, die van Ikea voorop, worden gemaakt door hol schaterend geboefte en ik trap er niet meer in. Het loopt toch altijd uit op hetzelfde scenario. De eerste lezing der handleiding, waarbij ik spontaan begin te neuriën omdat dit duidelijk zó goed te doen is. De tedere mise-en-place van onderdelen die daarop volgt, zodat er echt niets mis kan gaan. Stappen één tot en met vier, die zo soepeltjes verlopen dat ik begin te vermoeden dat ik wel degelijk een allrounder ben op technisch vlak, zij het latent. En dán heeft zo’n handleiding je waar hij je hebben wil, natuurlijk. Dan gaat eerst één ding, daarna twee en vervolgens alles mis.

Neen, ik heb genoeg gênante driftbuien (smijten met onderdelen, woedetranen bij een verbouwereerde helpdesk, briesend het pand verlaten) gehad om me nooit meer met dit soort dingen in te laten.

Het meest voor de hand liggende installatieslachtoffer omtrent de witte doos was daarom de Kameel. “Straks,” zei hij, want dat antwoorden mannen nou eenmaal als je ze iets vraagt. Ik geloofde hem, wat natuurlijk bijzonder naïef was. De weken verstreken en de doos begon net onderdeel van mijn interieur te worden, toen ik op een zeldzaam daadkrachtig moment besloot dat het maar eens afgelopen moet zijn met mijn installatieaanstellerij.

Ik opende de doos. Las de handleiding. Vond dat dit écht heel makkelijk was – een teken dat het straks gruwelijker mis zou gaan dan ooit. Pakte alle onderdelen uit en volgde de eerste stappen, die inhielden dat ik wat stekkers in en uit moest pluggen. Dit ging zo soepel dat ik mijn adem inhield toen ik de tv aanzette. ‘Installatie wordt voltooid, even geduld a.u.b.’, las ik op het beeldscherm. Het was dus een kwestie van tijd voor het geheel alsnog zou vastlopen, constateerde ik bijna opgelucht. Wat was het nummer van de klantenservice eigenlijk? Toen, zomaar ineens, verscheen er beeld en was er internet. Geschokt keek ik op mijn telefoon: binnen de dertig minuten.

Ik probeerde iets van trots te voelen. Maar dat mislukte helaas gruwelijk.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.