Fleurs column: Kappersslet

fleurs column

Omdat mijn haarkleur weer precies die doffe muurbloemmelange heeft waarmee Rod Stewart zich ooit geheel ten onrechte sexy waande, zit er niets anders op dan de gang naar de kapper te maken. Nou ja, gang: goedbeschouwd is het een sletterige walk of shame.

Ik ben natuurlijk gewoon op zoek naar de ware. Het is eenzaam een kappersslet te zijn in een wereld waarin iedereen getrouwd lijkt met een Roy, Immu, Nancy, Jaimy-Lee. Marcella of Maurice. Ik vraag niet veel. Gewoon: een mooie, schone, kleine, fijnbesnaarde salon, dusdanig belicht dat drie uur lang naar je eigen tronie staren geen noemenswaardige complexen oplevert. Met daarin een lachende, lieve, geweldig knippende, passioneel highlightende en hoofdhuidmasserende kapper (m/v) bij wie het voelt als thuiskomen en die ik kan vertrouwen. Een nest ragdollkittens vráág ik al niet eens meer. Nee, dat vertrouwen, dát is de basis voor een goed haarhuwelijk. En laat het uitgerekend daar nou elke keer op stuklopen.

Zo was daar Ton. Volgens de mythen een ‘Hair Artist’ (de adellijke titel onder de kappers) die zich speciaal liet invliegen in Dubai om aldaar de jetset driemaal daags in model te föhnen. Nu ben ik vrij gevoelig voor dit soort GlamPR (althans, dat wás ik), dus ik repte me erheen. Ton bleek een hysterische showballetnicht die tsjilpte dat hij een Victoria’s Secret-model van me ging maken. Tip: geloof nooit een hysterische showballetnicht die tsjilpt dat hij een Victoria’s Secret model van je gaat maken. Ik kwam eruit als Jon Bon Jovi ten tijde van ‘Living on a prayer’. Maar écht.

Dat zei ik natuurlijk niet, want ik ben nog een laffe kappersslet ook. “Super, geweldig, tot de volgende keer hè, joe!” riep ik dus. Om me vervolgens te laten koppelen aan Dave.

Ach, Dave. Nooit eerder kwam ik dichter bij de ware.

Hij kleurde meesterlijk, hij knipte meesterlijk en omdat ik er toch ruim vier uur zat (Dave was ook meesterlijk traag), kwam ik nog eens wat te weten. Hij schakelde moeiteloos van prinsessenkoekjes bakken met z’n zesjarige dochter – verwekt in heterosexuele bui – naar de laatste penisberichten – ‘Ieuw! Vies kort stompje!’ – op Grindr en hoe plompzakken weer hélemaal van nu is. Ik hield meteen van Dave. En dus reisde ik hem achterna, van salon naar salon, omdat Dave zich nergens thuis voelde. Maar ook mijn loyaliteit heeft een prijs en die blijkt € 188 te zijn. Want dat vroeg Dave de laatste keer in zijn nieuwste kapsonessalon. Verbijsterd liep ik de bon na en moest droef concluderen dat Dave mij extra liet betalen voor het eenmaal ter hand nemen van de stijltang (‘Extra Styling Tool’) en dat zijn “Ik doe er even een lekker spulletje in, want het is zo droog” € 25 kostte. Daarbij had hij het helemaal niet zo mooi geknipt als vroeger en de Grindr-anekdotes waren ook niet meer wat ze waren. “Super, geweldig, tot de volgende keer hè, joe!”, riep ik dus.

Ik vraag me af wat Dave zou zeggen als hij wist dat ik me nu aan Sandro heb laten koppelen. “Slet!” vermoed ik.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.