Fleurs column: Katastrofe

Het gebeurde op een zonnige middag jongstleden, toen ik in de tuin zat en ook eens met een hype 
mee wilde doen. “Our servers are humbled by your incredible response. Please try again later,” las ik op mijn iPhone-scherm. Goed, dan niet, dacht ik. Het leek me toch al sterk dat er Pokémon in mijn tuin wonen. Wie er duidelijk wel woonde, was mijn kat, die zich op dat moment met donderend geraas 
van de schutting stortte. Dit doet ze altijd, want 
souplesse kent ze niet en meestal neemt ze dan 
ook meteen een relatiegeschenk voor me mee. Een blaadje, een frisbee, een fors stuk karton: stuk voor stuk prachtige bewijzen van haar oneindige liefde.

Maar deze keer had ze niets bij zich. Ze bleef onder aan de schutting liggen, mauwde als een misthoorn en hinkte daarna op drie pootjes naar me toe. Vast gekneusd, dacht ik. Geen paniek, gewoon gekneusd, niet meteen het ergste denken, komt goed, je gaat over drie dagen gewoon op vakantie naar Hong Kong, vergeet je paspoort niet op te halen en het pak van de Kameel voor de bruiloft morgen, schrijf nog even drie columns vooruit, over Pokémon of huilen op bruiloften of zo, komt goed, geen paniek, gewoon gekneusd, niet meteen het ergste denken.

“Dit is echt een héél lelijke breuk,” zei de dierenarts uiteraard de volgende ochtend. Ze wees op het röntgenscherm naar het spookachtige waas dat 
het pootje van mijn arme Amy nu was. “Een héél 
lelijke breuk,” zei ze nogmaals. Ik stond in mijn feestjurk, want naderende bruiloft, maar nog op platte schoenen met een gat erin, waar de moed nu 
langzaam uit sijpelde. “En nu?” vroeg ik. “Opereren,” was het antwoord. Daarna had de dierenarts het over schroeven en platen, een zware orthopedische operatie en zes tot acht weken benchrust.

Onderwijl dacht ik aan de bruiloft en Hong Kong, waar ik me meteen voor schaamde, want dit ging nou eens niet om mij maar om mijn allerliefste, hoogst emotionele poes. “Kun je al iets zeggen over de kosten?” probeerde ik, want aan geld dacht ik óók. “Twaalf- tot veertienhonderd euro,” zei ze. “Toch wel.” Ik keek naar het gat in mijn schoen. Hij was 
veel groter dan net. “Is er een alternatief?” piepte ik. Ja, dat was er wel, zei de dierenarts. “Amputeren.”

Even later wierp ik me met vochtige ogen tegen de Kameel aan, alvast honderdvijftig euro armer met nog twaalf- tot veertienhonderd te gaan, denkend aan de bruiloft straks, aan de operatie over twee dagen en aan Hong Kong over drie dagen. Onderwijl piste Amy zichzelf loeiend van ellende onder in de bench en toen dacht ik ook aan mijn annuleringsverzekering en dat de Kameel maar alleen naar de bruiloft moest.

Maar juist dan, als je het écht allemaal even niet meer weet, blijk je weliswaar geen Pokémon, maar wel vrienden in je tuin te hebben. Die, terwijl ik zat te huilen omdat de bruiloft zo mooi was, de bench uitsopten en Amy kalmeerden. En die dat ook 
willen doen terwijl de Kameel en ik twee weken in Hong Kong zitten. I am humbled by your incredible response.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Treinleed
Factor Twintig
Amsterdamned
Wormgat
Mannetjes
Penisnood
Je suis Kruidvat
Kolonisatie
Ikea
Tatoeaties