Fleurs column: Kattenleven

Fleurs column

Mijn katten zijn zo leuk dat ik soms vergeet dat ze ook een nadeel hebben: de diepe jaloezie die ze opwekken met hun fantastische leven. Zoals nu. Terwijl ik hier met een hoofd vol grote en kleine sores achter de laptop hun hoogbegaafde kattenvoer zit te verdienen, ligt Amy op een kussen in de tuin. In de volle ochtendzon uiteraard, op haar rug en met de pootjes hoerig in de lucht. Ik wil óók zo’n dolce far niente-leven. Zonder enig tijdsbesef. Als een eeuwigdurend verblijf in een all inclusive-resort.

Tuurlijk, Amy heeft ook zo haar sores, maar die beperken zich tot aan welke tafelpoot nu eens te krabben en in welke hoek later eens uitgebreid te kakken. Ik teken ervoor.

En dan de liefde die ze losmaakt, die ongebreidelde, pure liefde. Toegegeven: daar doet ze ook wel wat voor. Ze is met haar loensende blauwe ogen en logge witte ragdoll-lijf even ongracieus als onweerstaanbaar, en dat weet ze.

Vooral de Kameel is weerloos in haar nabijheid. Hun liefdesaffaire heeft inmiddels zulke grootse en meeslepende vormen aangenomen dat ze hem godbetert opwacht achter de voordeur. Bij zijn entree ketent ze zich vervolgens schor mauwend aan zijn broek, waarna hij haar teder in zijn armen neemt en ze beiden met een gedrogeerde blik hun welkomstritueel afwerken. Dit duurt zo’n vijf minuten, waarbij Amy als een volleerd animeermeisje om hem heen kronkelt en zich al koprollend op haar rug laat vallen terwijl de Kameel al zijn liefde over haar heen stort. Frases als ‘Dag liefde van mijn leven’ zijn hierbij niet ongewoon, evenals ‘Get a room.’

Die laatste komt van mij inderdaad. Ik gun ze natuurlijk hun affaire, daar ben ik heus niet moeilijk in en de relatie tussen Amy en mij gaat minstens zo diep, maar ik wil óók weleens zo aaibaar zijn dat ik ongegeneerd en ongelimiteerd liefde en aandacht kan opeisen.

En trouwens, ik wil ook weten wat er allemaal gebeurt op dat dak waar Amy’s puberbroertje Bruce zich momenteel ophoudt. Hij is als sierlijke Siamees juist het atletische toonbeeld van gratie, springt moeiteloos van balkon naar boom naar dak, maar landt altijd weer vederlicht in mijn tuin. Straks zal hij luid schreeuwend in vier octaven komen aanrennen om mij tienduizend kopjes te brengen, zodat hij daarna ronkend als een dieselmotor en liggend op mijn toetsenbord kan overgaan tot de orde van de dag: slapen. Ook Bruce heeft zo zijn sores natuurlijk, maar die beperken zich tot het net niet vangen van vogels en in welke hoek straks eens uitgebreid te kakken.

Nogmaals, ik teken ervoor. Amy strekt zich onderwijl nog maar eens uit in de zon, waarbij ze koket een pootje voor haar gezicht houdt en levendig fantaseert over haar aanstaande weerzien met de Kameel. Bruce zit inmiddels op mijn schouder en spint iets in mijn oor.

“Dank je wel voor dit fantastische leven,” hoop ik. Maar het zal wel over kakken gaan.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.