Fleurs column: Manie

fleurs column

Mijn dieet was voorbij, dus er kwam een manie. Dat vertelt niemand je van tevoren, maar het is een geniepige doch noodzakelijke clausule in elk dieetcontract. Het enige wat je ertegen kunt doen, is op gezette tijden uitzoomen en gniffelen om je eigen gekkigheid.

En er is nogal wat gekkigheid gaande, kan ik je vertellen. Ik herken mezelf op meerdere fronten niet meer terug. Eigenlijk op alle fronten niet, behalve in de spiegel. Daarin zie ik juist een versie van mezelf die ik meer herken dan vóór het dieet. Het staat me uitstekend, die zeven kilo minder. Zeker met de juiste lichtval, want dan zie ik iets wat volgens mij wel degelijk een buikspier is. Maar met zo’n buikspier komt meteen de obsessie om die vooral zo te willen houden, al was het maar omdat alle dieetsceptici nu de choreografie voor hun told you so-dansjes op elkaar aan het afstemmen zijn. Die gaan géén gelijk krijgen met die stomvervelende jojo-statistieken van ze, dat ben ik mezelf en die buikspier verplicht.

Nu ga ik daarvoor natuurlijk niet lopen hongeren of vies eten, want er zijn grenzen. Ik heb een aanscherping van mijn lifestyle nodig. En het feit dat ik het woord lifestyle überhaupt gebruik, geeft al aan dat het momenteel ernstig met me gesteld is.

Gelukkig wil het lot dat ik niet de enige ben. Het begon toen ik hem al squattend en scissorkickend betrapte in de huiskamer. Daarop volgde een inschrijving bij de boksschool en nu is het officieel: de Kameel heeft een sportmanie. Het is menens ook, want hij eet er inmiddels rauwe eieren bij.

Het is best gezellig om synchroon manisch te zijn. Zo voeren we de meest potsierlijke dialogen over ons beider aangescherpte lifestyles.

Ik: “Het is tachtig procent voeding hè, en misschien maar twintig procent sport. Vooral geraffineerde koolhydraten zijn echt een no go. Je kunt net zo goed een puntzak crack weglepelen.”

Hij: “Ja, het is goed dat we die hebben geschrapt. Maar je moet echt gaan sporten, dan kun je gaan shapen. Zie je hoe de toning van mijn borstkas al is veranderd?”

Onderwijl stond ik paranoten te roosteren als topping voor de tabouleh van drooggestoomde bloemkool. En ik had zojuist het woord ‘mungbonen’ genoteerd op een boodschappenlijstje, mocht je nu nog niet genoeg met je ogen hebben gerold.

Maar ja, manies vragen nou eenmaal om een leidraad, en dat is in dit geval het kookboek van de gezonde en ongetwijfeld daarom zo beeldschone gezusters Hemsley geworden. Die ook niet in geraffineerde koolhydraten geloven, maar dus wel in mungbonen en het trekken van bottenbouillon.

Ik: “Ik ga deze week even naar de slager voor een paar kilo runderbotten.”

Hij: “Kijk dan meteen even of je ook ergens ghee kunt krijgen.”

Op dat moment zoomde ik heel even uit. Ik zag twee manische mensen die vroeg of laat toch wel weer worden ingehaald door hun bourgondische inborst. En dat ook weten, maar liever veertig rauwe eieren doorslikken dan het toe te geven. Verder zag ik dat we er verdomd goed uitzagen. En daar gaat het nu even om.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.