Fleurs column: Mijlpaal

Fleurs column

Je zou het bijna vergeten tegenwoordig, maar er 
gebeuren ook leuke dingen in de wereld. Dat wil 
zeggen: in mijn wereld. Dus besloot ik me daar 
maar eens op te concentreren, want op je eigen 
leefomgeving heb je tenminste nog ínvloed. Dacht ik.
Inmiddels denk ik daar anders over. Dat gevoel
bekruipt je vanzelf als je momenteel conversaties voert als de hiernavolgende.
De Kameel: “En dan komt Sean Connery hier, kijk, híer zo tussen te hangen. Of eigenlijk kan jouw schilderij ook wel ergens anders, want ik heb ook nog een heel leuke vintage filmposter. Ja, die horror, weet je wel? We maken er gewoon een hele filmmuur van, dacht ik zelf. En er moeten toch heel veel boeken van jou weg, dus ik dacht aan deze hele kast voor mij, dan heb ik in elk geval genoeg voor al mijn James Bond-boeken. En die salontafel. Ik háát die tafel. Mag die weg? Die moet echt weg.”
Ik: “Eh. Oké. Nee. Wat?”
Inderdaad, lieve mensen. Samenwonen. Het is 
officieel. Binnenkort wordt deze mijlpaal geslagen, 
en ben ik op mijn 32e (34e, red.) eindelijk volwassen. Prachtig en romantisch natuurlijk, na bijna drie jaar parttimen. Naar tevredenheid hoor, want ik begreep heel goed waarom de Kameel zo teder gehecht is 
aan zijn Peruviaanse huisgenoot (bijnaam: ‘The Latin Cliché’). Maar mijn katten en ik hebben ook zo onze goede eigenschappen en daarbij: behalve warm en gezellig is het ook zo práktisch nietwaar, dat samenwonen. Van lusten tot hypotheeklasten, alles kun
 je delen. Ja, in ruil daarvoor ook mijn vijfenzestig vierkante meter, weliswaar niet écht riant, maar het gaat best. “En daarbij,” sprak de Kameel met zo’n 
wegwerpgebaar, “ik heb toch bijna geen spullen.”
Dat was het moment dat ik even moest slikken.
Want als mannen zeggen: “Ik heb toch bijna geen spullen”, met een wegwerpgebaar ook nog, weet je: hier gaat iets fout. Mannen hebben namelijk altíjd spullen. In het geval van de Kameel zelfs een complete Free Record Shop aan spullen.
“Oh, maar dat past makkelijk,” ging de Kameel monter voort. “Ja, we moeten wel een oplossing vinden voor mijn blu-rays. En we moeten ergens een leeshoekje zien te creëren, maar dan kan dat kastje wel weg.”
Ik: “Eh. Oké. Nee. Wat?”
De Kameel: “En met de kledingkast komt het ook wel goed. Ik heb maar heel weinig kleren.”
Dat was het moment dat ik me verslikte.
De Kameel heeft alleen al een sneakercollectie waar rappende jongelingen een langdurige erectie van krijgen. En dan moet er ook nog plaats gemaakt 
worden voor zijn verzameling spijkerbroeken, overhemden, dierenprint-sweaters, seizoensjassen en de categorie ‘sport allerlei’ (hardloopkleren, wielrenhelm, gepersonaliseerde bidons, bokshandschoenen etc.).
“Ik kan heus wel wát wegdoen,” zei hij vergoelijkend. “Maar jij ook. Ik moet natuurlijk wel het gevoel krijgen dat het ook míjn huis is.”
Daar had hij een punt. “Ja, ja. Oké,” zei ik dus.
Ik staarde naar mijn muur. Mijn mooie, strakke muur.
Die kon eigenlijk best wat filminvloeden gebruiken, 
nu ik er zo naar keek.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival