Fleurs column: Oppassen

Fleurs column

Het was nog geen acht uur in de ochtend en ik belde fris en vrolijk aan bij een voordeur. Normaal gesproken een utopie wie nooit uitkomt (©J. Cruijff), althans niet op dit soort tijdstippen, maar nu lagen de zaken anders: ik ging oppassen, de hele dag.

Dat durfde ik nu wel aan, want mijn nichtje Eef is 
inmiddels op een jaloersmakende leeftijd. Een leef-
tijd waarop Roodkapjes en wolven gewoon aan de keukentafel kunnen opduiken, je bij het leggen van een dampende drol altijd publiek hebt en je in totale woede kunt ontsteken om een geweigerde banaan, om daarna wijze uitspraken te doen als ‘mama, ik wil niet dat jij zo geïrriteerd bent’.
Ach, was ik nog maar tweeënhalf.

Gelukkig had Eef er ook zin in vandaag: ik hoorde 
gejuich, een galop van voetstappen, en de deur werd opengerukt. “Trets!” riep ze, want zo heet ik in deze kringen. En daarna: “Ik ben Vrouw Elf.” Dat was even schakelen, want dit alter ego kende ik nog niet. Ik had op Elsa, Belle, Grietje of Nils Holgersson gerekend.
“Hallo Vrouw Elf, woon jij hier?” vroeg ik. Stupide 
natuurlijk, maar zo doen volwassenen, en boven-
dien stond ik nog even letterlijk op de drempel naar een andere wereld. Ze lachte dan ook om zo veel domheid.
“Nee,” zei ze. “In Netflix.”
“Kom mee Trets!” Vrouw Elf trok me naar binnen, de drempel over.

Vanaf dat moment was ik er, en goed ook. De vader ging naar het werk, en Vrouw Elf en ik zaten samen op de bank. “Pas op!” riep ze. “Niet op de elfjes zitten!” Ik keek, en zag inderdaad verwijtende blikken van haastig wegvliegende elfjes. “Sorry,” zei ik. “Geeft niet hoor,” was Vrouw Elf coulant.
“Oké. Zullen we boink doen, Vrouw Elf?”

“Ja, maar ik ben nu weer Eef,” antwoordde ze en rende naar de trap. Want voor boink heeft men het grote bed nodig, waar je op springt en jezelf laat vallen. Daarna zeg je ‘boink’. Ik kan het iedereen aanraden.
We deden heel lang boink, zwaaiden onderwijl naar een voorbij zwemmende haai, en toen een heks ons vet wilde mesten, verstopten we ons. Daarna aten we brood met worst en gooiden we het brood weg, want mama was er toch niet. We belden met Sinterklaas 
en de Paashaas (het ging uitstekend met ze), speelden voetenpiano, en toen was ze weer Vrouw Elf en ik 
Ben die zijn staf kwijt was. En moesten er nog vijf 
puzzels in elkaar worden gezet en tien sprookjes worden voorgelezen.

Het was nog geen vier uur in de middag en we lagen samen uitgeteld en verfomfaaid op de bank. Ik drukte haar tegen me aan en pakte mijn telefoon om een filmpje te maken en dit vertederende moment voor 
de eeuwigheid te bewaren, want die behoefte hebben volwassenen nou eenmaal.

“Eef? Vertel jij eens even wat wij vandaag allemaal 
gedaan hebben?” vroeg ik.
“Nee,” zei Eef.
“Waarom niet?”
Ze zweeg even.
“Omdat het geen kerst is,” zei ze toen gedecideerd.
Voor jou is het elke dag kerst, dacht ik. Maar dat weet je gelukkig niet. Nog lang niet.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival