Fleurs column: Platenzaakblues

fleurs column

Ondanks het feit dat ik met mijn 34 jaar een redelijk oud wijf ben, doe ik toch vol enthousiasme mee aan het moderne leven. Dit komt voornamelijk doordat ik behalve oud ook een redelijk lui wijf ben, dus wat zou ik dan nog moeilijk doen met winkels, buitenlucht en sociaal wenselijke interactie en zo, als ik tegenwoordig ook alles kan krijgen door al schermstarend wat rond te klikken in een vlekkerige hansop? Goed, misschien word je er wat wereldvreemder door, maar dat is een kleine prijs die je betaalt voor deelname aan het moderne leven, vind ik.

Daarom was ik ook ietwat van mijn stuk gebracht toen men mij vroeg een gezamenlijk cadeau aan te schaffen voor een verjaardag die de volgende dag zou plaatsvinden. Op zondag, zo’n dag dat pakketbezorgers menen te mogen rusten. Twee seizoenen ‘Game of thrones’ moesten het worden. Op van die schijfjes die in een speler gaan, wat in mijn moderne optiek een nogal ouderwets cadeau is, maar goed, wie ben ik. De vraag was: waar koopt men tegenwoordig nog zulks buiten het internet om?

Verdomd, V&D. Die bestáán nog. Met hun glanzende notentaartjes en vlotte damesmantels. En hoe, merkte ik toen ik het zieltogende pand betrad. Er bleek een ‘Prijzencircus’ gaande, wat vooral veel krasse senioren aantrok, want die gaan nou eenmaal heel hard op een cocktail van korting, notentaartjes en damesmantels.

Ik vluchtte snel de kelder in, waar de afdeling ‘muziek en entertainment’ zich bevond. En toen, ineens, zomaar uit het niets: nostalgie en weemoed die me met natte lappen hard in het gezicht sloegen. Sinds wanneer besloeg de afdeling muziek en entertainment niet meer de gehele kelder, zoals vroeger, maar slechts één miezerig hoekje? Ik zag welgeteld drie rekken met cd’s staan. Willekeurig en liefdeloos volgestouwd door een bleke puber in een verwassen V&D-polo. ‘Tien jaar lawinegevaar’ van de Lawineboys stopte hij naast Carole King. Dries Roelvink (titel: ‘Songs I like to sing’) tussen Lou Reed en Crowded House. En, de genadeslag: Shakira uit de speakers. Jongens toch, wat was hier gebeurd? Vroeger, ach, wat was het vroeger toch leuk om muziek te kopen. Hier bij V&D, maar vooral bij een platenzaakequivalent van de bruine kroeg: Twin Records. Van een vriendelijke uitbater die zó op Jack Black leek dat ‘High fidelity’ (een platenzaakromcom!) later niet voor niets mijn lievelingsfilm werd. Hij had een houten bar met koptelefoons en asbakken, want toen was roken niet alleen stoer, maar ook nog gezond. En ik kocht me daar, slecht flirtend met knappe muziekjongens, een weg door al mijn muziekfases. En betaalde per cd 42 gulden 95, oftewel zo’n driehonderdnegenenzestig euro in de huidige valuta. Maar dat dééd je. Het was muziek, man.

Nu kom ik nooit meer in zo’n fijne, romantische platenzaak. Ja, op Spotify, dáár kom ik dagelijks. Omdat ik, modern oud wijf als ik ben, liever muziek stream en niet meer in winkels geloof. En zo vermoordde ik eigenhandig de platenzaak, en binnenkort vast ook V&D.

Maar goed, ‘Game of thrones’ hadden ze. Winter is coming, immers.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.