Fleurs column: Plexit

Ik heb er de afgelopen weken een nieuwe vaardigheid bij gekregen, die ik jullie niet wil onthouden. Er 
is helaas nog geen officiële term voor, al zou dat wel moeten, want dit houdt niet op, niet vanzelf. Let op mijn woorden: nooit, maar dan ook nooit zullen deze lieden stoppen met hun slinkse propaganda, slechts bedoeld voor de zwakken en weerlozen in de maatschappij. Macht en geld is het doel, totale indoc
trinatie het middel. Waarbij ze, gewiekst als ze zijn, 
inspelen op het grootste karakterdefect dat deze zwakken en weerlozen gemeen hebben: hebzucht.

Het laat zich natuurlijk eenvoudig raden over wie ik het heb. Albert Heijn. En kinderen. En dinoplaatjes.

Zoals ik al zei: dit houdt niet op. Niet vanzelf. Vele 
kinderterreurcampagnes, sluw vermomd als ‘spaaracties’, zullen nog volgen. En wie zijn steeds weer de dupe? Over wier rug wordt dit vuile spel gespeeld? Precies: die van jou en mij, de volwassenen, die in alle rust en onschuld proberen te voorzien in hun dagelijkse levensbehoeften. Wat al een worsteling op zich is in de huidige politieke en economische omstandigheden, en we doen het allemaal ook nog eens voor hún toekomst. Maar leg dat maar eens aan kinderen uit. Begrijpen ze toch niet, die zwakke, weerloze, hebzuchtige egoïsten. Nee, die denken alleen maar aan de zakken vullen met Brachiosaurussen en Triceratopsen, luidruchtig aangespoord door ome Freek Vonk met z’n olijke wetenschapskop. Niet wetende 
dat het ware zakkenvullen hogerop plaatsvindt, 
bij Albert Heijn zelf. Over onze hardwerkende, onschuldige ruggen. Maar dat had ik ook al gezegd.

Hoe dan ook, deze ontwikkelingen verzieken het 
huidige boodschappenklimaat enorm. Ik kon Albert Heijn de afgelopen weken niet meer verlaten zonder geconfronteerd te worden met een kinderleger vol gevaarlijke dinojunks. Daar stonden ze, helemaal 
waus van de T-rex, de knokkeltjes wit om de dranghekken geklemd, messcherp geslepen Velociraptor-
blik, te wachten tot wij, hardwerkende, onschuldige volwassenen, langskwamen. “Heeft u dinoplaatjes?” schreeuwden ze. Of gewoon: “Dinoplaatjes!” Of zelfs, zo heb ik vernomen van iemand die dacht via de lift te ontsnappen: “Hier met die plaatjes! Nu!”

In het begin toonde ik nog enige empathie. Verslaving is immers een ziekte en de groepsdruk bij de zwakken en weerlozen bovendien moordend. Dus 
ik gáf die plaatjes, gewoon aan een willekeurig 
meisje dat nog niet al te vuil uit de ogen keek. Zonder enige woorden van dank rukte ze de pakjes open, 
om een seconde later woedend te sissen: “Die héb 
ik al!” Ze werden vervolgens door een ander junkje weggegrist, waarna er nog net geen handgemeen ontstond.

Als dit de toekomst van onze maatschappij is, daar achter die dranghekken, zie ik het erg, erg somber in.

En zo vond ik een nieuwe vaardigheid uit waar dus nog geen officiële term voor is. Maar ik noem hem: 
de Plexit. Het is heel simpel. Bij een volgende terreurcampagne van Albert Heijn verlaat je het pand 
terwijl je “PLEXIT!” schreeuwt naar het dranghek-
gespuis. Als in: geen plaatjes voor jou, ondankbare parasieten! Het werkt gegarandeerd. Daar weten 
ze in Engeland alles van.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Treinleed
Factor Twintig
Amsterdamned
Wormgat
Mannetjes
Penisnood
Je suis Kruidvat
Kolonisatie
Ikea
Tatoeaties