Fleurs column: ‘Ík ben een pop-a-holic’

Op een doodgewone avond, toen ik heel even niet oplette, ontdekte de Kameel een significant deel van mijn ware aard. Dat was totaal niet de bedoeling. Ware aarden moet je zien te verbergen, daar zíjn ze voor. Maar dit was een klassiek geval van een heterdaadje.

Ontkennen was zinloos, de bewijslast overrompelend. Zoals bij elke coming out kwam na de schaamte de opluchting. En daarom vertel ik het hier ook. Omdat ik niet alleen ben. Verre van zelfs. We zijn met miljoenen. Miljoenen van ons die dit wekelijks, soms zelfs dagelijks doen. We doen het stiekem, we doen het alleen. Het doet ons kokhalzen en wegkijken, maar we kunnen niet stoppen en we willen ook niet stoppen, omdat we weten waar we het allemaal 
voor doen. Voor de climax, de roes, die ongekende bevrediging op het eind…

Wij, dat zijn de pop-a-holics. Ík ben een pop-a-holic.

Ofwel: ik kijk graag naar filmpjes waarin mee-eters worden uitgeknepen. Er gaat niets boven een goede, grote mee-eter. Vind ik dan. Andere leden van onze community zweren bijvoorbeeld bij cystes. Niets ten nadele van de cyste-liefhebbers, iedere pop-a-holic mag er natuurlijk zijn, maar die vind ik persoonlijk ontzettend goor. Ik ben gewoon niet zo pus-minded, nooit geweest ook.

Het feit dat ik dit nu in al mijn kwetsbaarheid durf te vertellen, heb ik overigens te danken aan dr. Sandra Lee, alias dr. Pimple Popper. Zij is dermatoloog en heeft een YouTube-kanaal – 24/7 pops – waarop 
ze al haar professionele smeerpijperij deelt met drie miljoen abonnees. Ze knijpt, poert en lepelt, en slaakt genotzuchtige kreetjes als het pop-moment daar is. En wij met haar uiteraard, maar niet zonder het vleugje zelfhaat dat de pop-a-holic zo eigen is: 
‘OMFG this is so gross, I want to throw up but I can’t stop watching.’

‘This is almost orgasmic. I just can feel those pimples popping. What the fuck is wrong with me?’

Ik voel hetzelfde. Elke keer opnieuw. Natuurlijk ga je dan nadenken. Nu zat ik, en daaraan moet het haast wel liggen, ooit in de wiskundeles naast een meisje. Een muizig flets type zonder noemenswaardige kenmerken, maar mét een monstrueuze mee-eter in haar oor. Die mee-eter achtervolgde me overal. Elke dag had ik fantasieën over de punt van mijn passer in haar oor. Ik kokhalsde bij die gedachte en tóch wilde ik het. Die mee-eter moest weg, dan zou alles goed komen.

Als ik toen toch had geweten dat ik niet alleen was. Dat er een community was die precies hetzelfde voelde, met dezelfde walging en schaamte, vermengd met net dat beetje genot. Had ik toen maar geweten dat je op iets onwaarschijnlijk smerigs best met hartjes-emoji’s en een klein kreuntje mag reageren. Had ik toen maar geweten dat mijn ware aard er best mag zijn…

Toen de Kameel me betrapte, zat ik midden in een tien minuten durende compilatie van de mooiste pops. Ik had hem écht niet zien staan, tot ik zijn ‘Wálgelijk!’ hoorde.
‘Ja,’ riep ik. ‘Ik ben walgelijk! Sorry!’

Maar namens de pop-a-holic-community: nee, dat zijn we niet. Hooguit een beetje vies.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:
Leuk
Molenplas
Gilles de la courgettesoep
Dronken
Carb lover
Kastje des doods
Throner
Eekhoorn
Spijt
Slager
Oma
Whatsapp
Verdriet
Zindelijk worden
Escape room