Fleurs column: Reislijder

Fleurs column

En ineens ga ik naar Taiwan. Nou goed, ineens: zoiets zie je van tevoren aankomen natuurlijk. Toch overvalt het me nogal, dat hele Taiwan. Wat wonderlijk is, omdat ik er de laatste tijd toch echt drukdoende mee was. Vooral met dénken dat ik naar Taiwan ga, zo blijkt nu. Want ik weet weliswaar dat ik er morgen naartoe vlieg en 
dat men er lekker eten heeft alsmede natuur 
en cultuur en zo, maar voor verdere inhoudelijke vragen moet je niet bij mij zijn.

En daarvoor buig ik mijn hoofd in gepaste schaamte, want ik had het me nog zo voorgenomen: deze keer ging ik me eens ínlezen. Zodat 
ik me nu op reis eens níet als een ontheemd vrouwtje zou gedragen dat zich de hele tijd hardop afvroeg wat hier nou allemaal te doen was, daar geen idee van had en vervolgens maar gewoon wat deed. Op zich is dat een prima basishouding op reis, daar niet van, en ook zonder enige kennis van zaken kun je best door Australië, Nieuw-Zeeland, Tanzania en Thailand trekken. Daar ben ik het 
levende bewijs van. Maar nu wilde ik eens van tevoren wat parate kennis van de geografie, 
geschiedenis, flora en fauna, route en wisselkoers opdoen. Wat Mandarijn ook, maar alleen de basis, want je moet de lat niet te hoog leggen.

Nee. Natuurlijk deed ik vervolgens niets van dat alles. Want ik moest onderwijl nogal veel werken zodat ik ’s avonds meestal kwijlend op de bank in slaap viel met een ‘Lonely Planet’ naast me waar ik wéér niets in gelezen had. Tot overmaat van ramp zag ik dat er desondanks toch gele briefjes in verschenen, steeds meer ook, en op de ‘Lonely Planet’ stapelde zich een ‘Rough guide’ en een boek genaamd ‘The food of Taiwan’. De Kameel, inderdaad. De Kameel die zijn huiswerk wél deed. Soms raakte ik daarvan in paniek, want nu was het nog niet te laat, nu kon ik er nog voor zorgen dat ik geen ontheemd vrouwtje zou worden dat gedwee achter hem aan zou lopen. Want zo’n vrouwtje wilde ik niet zijn, deze keer niet. En 
begon dan ineens driftig door alle gidsen te 
bladeren, maar wist niet waar ik moest begin-nen en gaapte me door alle alinea’s heen omdat 
reisgidsen nou eenmaal godallejezus slaapverwekkend proza zijn van het kaliber ‘je had erbij moeten zijn’.

Enfin, morgen vertrek ik dus. Met een Kameel die álles weet en inmiddels zelfs in het bezit is van een apparaat om het voltage van de Taiwanese stopcontacten te transformeren. En deze reislijder heeft nu nog één nacht de tijd om – zodra ik klaar ben met deze column, de handleiding voor de kattenoppas heb geschreven, het huis heb opgeruimd, op de vriend heb gewacht die de ketel komt repareren, drie wassen heb weggewerkt, de verzekeringspolis heb gezocht en mijn koffer heb ingepakt – me dusdanig in te lezen dat ik de reisleider in Taiwan kan bijbenen. Of dat lukt lees je over twee weken.
Of misschien ook niet.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Je kunt het blad online bestellen.