Fleurs column: Saai Jong Stel

fleurs column

Van alle zaken waar ik slecht tegen opgewassen ben – het geluid van krakende appels, warme melk, Wendy van Dijk, op tijd komen, maagzuur, senioren bij een parkeerautomaat – is het fenomeen ‘afscheid nemen’ toch wel het allerergste. Vooral als dat afscheid het einde van een tijdperk betekent, en al helemáál als het ook nog een mooi tijdperk was. Ja, ik weet het allemaal wel, panta rhei, alles stroomt, niets blijft ooit hetzelfde: dat hadden die malle Grieken al vroeg door. Ik vraag me alleen af waaróm goede dingen niet gewoon kunnen blijven zoals ze zijn.

Toen mijn buurvrouw, tevens zusje, aankondigde te gaan verhuizen, met medeneming van zwager en nichtje, ook dat nog, was mijn eerste reactie dan ook: “O. En ik dan?”

Ze zei daarna geloof ik iets geijkts dat ik dan maar veel moest langskomen in hun grote volwassen huis met trappen en zolder en alles, maar ik kon alleen maar denken aan mijn nichtje. Die dus níet meer elke dag over de schutting verslag zou doen van de hamerhaaien en krokodillen in haar slaapkamer. Dat ze net met Roodkapje naar het bos was geweest of we weer snel ‘boink’ gingen doen en o, of ze Amy even mocht aaien, nu ik hier toch stond. Ik dacht ook aan hoe ik vanaf nu níet meer zomaar kon aanwaaien om mee te borrelen, op te passen, knoflook, wijn of koffiebonen te confisqueren. En gewoon om te roddelen, huilen, schateren, luisteren en uitrazen.

Hoezo moet hier nou weer een einde aan komen? Waar heeft men feitelijk nou een groter huis voor nodig? En, wat me nog het meeste zorgen baarde: wat krijg ik hiervoor terug? Een schuttingzeiker met een kadasterhobby? Een tubaspeler met een pitbull? Een manisch hennavrouwtje die het rebirthen maar niet kan laten?

“Nee,” zei mijn zusje. “Een saai jong stel.”

Een saai jong stel. Dat is nóg erger. “Dit huis is veel te leuk voor een saai jong stel!” schamperde ik.  “Je komt er wel overheen,” zei ze en ze gaf me een klopje op de schouder. Soms is het vervelend dat ik zo’n volwassen en beschaafd mens ben, anders had ik me ter aarde gestort om deze bizarre verhuisplannen krijsend te saboteren.

Niet dat me dat gelukt was, trouwens. Mijn zusje leek bijzonder in haar nopjes met het einde van dit mooie tijdperk en pakte neuriënd de dozen in. Ik maakte onderwijl voor de laatste keer een sentimentele ronde in het lege, holle huis. De mooie woonkeuken, waar vanaf morgen een saai jong stel zigeunerschnitzels – typisch saaiestellenvoedsel – in margarine staan te bakken. De huiskamer, waar het saaie jonge stel hun saaie tv zal kijken en daarna saai naar bed zullen gaan, niet wetende dat in die kamer, onder dat authentieke plafond, mijn nichtje geboren werd.

“Je kunt het je dochter toch eigenlijk niet aandoen hè. Haar zomaar bij haar tante weg te halen. Het zal traumatisch voor haar zijn.”

“Eef komt er ook wel overheen,” zei mijn zusje.

Vast  wel, ja. Ik zuchtte.

Panta Rhei. Van mij hoeft ’t niet.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.