Fleurs column: sGATHjes

Fleurs column

Ik heb laatst zo ongeveer de helft van mijn spullen weggegooid. Dat is erg trendy, ik weet het, maar ik deed het gewoon uit pure noodzaak. Ik ging immers samenwonen, en als ik nu niet hevig zou ontspullen, had ik straks nog een of ander tv-team aan de deur met van die slecht geacteerde betrokken blikken.

Het opruimen ging uitstekend, zonder al teveel nadenken, zonder scrupules en zonder dat ik het boek van opruimgoeroe Marie Kondo aangeschaft had, want ik wilde nu juist mínder boeken. Minder kleren ook, minder tijdschriften, minder cd’s, minder servies, minder verweesde stekkers, minder bonnetjes uit 2008, minder verroeste wasrekjes en minder Duitse hotelnaaisetjes, al heb ik wel een stiekeme zwak voor Duitse hotelnaaisetjes, maar dit terzijde. Tien vuilniszakken gooide ik bij het restafval, vier tassen boeken bij het oud papier en een paar zakken in de textielcontainer. Daarna voelde ik me gezegend en verlicht.
Ja, das war einmal. Nu heb ik spijt.

Dit is allemaal de schuld van Facebook. En met name van de collega die zei dat ik echt lid móest worden van de groep ‘Gratis Af Te Halen’. Omdat het daar, ik citeer: ‘De hele dag pareltjes regent die zo hilarisch zijn dat je het gewoon niet verzínt.’

Daarmee had ze geen woord te veel gezegd. Want als er dingen gratis worden aangeboden, kun je 
inderdaad lachen.

Kapotte poezenmandjes. (‘Hij valt net stuk, bovenkant en hekje nog in tact. Iemand?’) Drie stukken rottend sloophout. (‘Om mee te knutselen.’) Kussens met bruine vochtvlekken. (‘Je zal ze maar nodig hebben!’) Twee stokoude harken zonder steel. (‘Maar wel handig!’) 
En het hoogtepunt: vijftig vierkante meter aan 
afschuwelijke grijze stoeptegels. Met als terloopse 
toevoeging: ‘Wel zelf uitgraven.’

Je verzínt het inderdaad niet, en uiteraard wilde 
niemand deze dingen hebben.
Maar wat mensen wél willen hebben, verzin je 
eigenlijk ook niet. Zo kon een foto van een vermolmde, drie jaar oude ‘Knip Mode, voor de naaiers onder ons’ direct op een horde enthousiastelingen rekenen. En op de tekst: ‘Twee rietjes voor fluit. Geen idee wat voor fluit’ kwam niet alleen het verlossende antwoord dat deze rietjes voor een fagot waren, maar bleken er ook een aantal fagotliefhebbers aanwezig die maar wat graag een blokje om fietsten voor twee rietjes.

Het was waarlijk om te gieren allemaal. Maar toch 
begon ik me ook een beetje te schamen. Want het werd me na veel GATH-studie ook duidelijk dat de ‘sGATHtjes’, zoals fanatieke leden elkaar noemen, 
bovenal inderdaad schatjes zijn. Ze blijken onderling kaarsvet en waxinelichthouders te verzamelen voor een oude dame die – je verzínt het niet – kaarsvet en waxinelichthouders spaart. Ze brengen Turkse pizza’s bij elkaar langs die over zijn. Ze doneren wasmachines en magnetrons aan sappelende bijstandmoeders. En er is geen zegelactie te gek of de sGATHtjes plakken je boekje vol zodat jij ook eens naar Ponypark Slagharen kunt.

Dus nu denk ik aan al die boeken, al die kleren, al 
die cd’s, tijdschriften, servies en ja, zélfs mijn Duitse 
hotelnaaisetjes. Diep in die ondergrondse containers, afgedankt, woedend. Omdat ik ze geen beter leven wilde gunnen.

Sorry, schatjes.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival