Fleurs column: Sint is satan

Fleurs column

Zo, sinterklaas zit er ook weer op. Dat wil zeggen: als jullie dit lezen, knagend op de laatste kruidnoten. In het tevreden bezit van, ik gok, een nieuwe pyjama, sjaal, Adele, chocoladeletter, wijnpakket, puist en maagzuur. Fijn is dat, zo’n post-Sint-nimbus. Als je denkt: wat heerlijk was het weer hè jongens? Nee, echt súper gelachen, supergezellig.

Ja, ik ken dat. Ik ken dat maar al te goed. Maar 
dan verzwijg je moedwillig de échte waarheid over 
sinterklaas. Of beter: de waarheid voorafgaand aan sinterklaas.

Want sinterklaas, lieve mensen, en noteer dit 
gerust, is hels. Sinterklaas is satans stand-in op 
aarde. Hij maakt tien jaar ouder in twee uur. Hij drijft tot botox, tot waanzin, tot drankmisbruik, tot het knijpen van huisdieren en kleine kinderen. Dát is de waarheid over sinterklaas. En die mag ook weleens verteld worden.

Jullie vinden dat ik overdrijf? Welnu, laat me jullie dan meenemen naar hedenochtend. Natuurlijk, 
ook dit jaar was daar het voornemen nu eens A: ruim van tevoren te beginnen met dichten, zodat 
ik B: tevens ruim de tijd kon nemen om eens te 
voldoen aan dichtwensen van het kaliber: “Jij kunt toch zo leuk schrijven? Nou, dan moet voor jou een rondeel goed te doen zijn. Sonnet, ritornel of tanka mag ook hoor, en trouwens: ik ben gek op schakelrijm met meesterlijke jambes dus of je daar even rekening mee wilt houden?”

Ik hoef jullie niet te vertellen dat er hedenochtend wegens diverse redenen van zowel A als B niets 
terechtgekomen was. En dus zat ik, met een pulserende kater van hedennacht, ook dat nog, rood aangelopen achter een zo goed als leeg beeldscherm. Met steeds minder tijd op de klok, terwijl 
de Kameel, geen haar beter dan ik, me doorlopend appte met vragen als: ‘Heb je een printer?!!??’ ‘Heb je inpakpapier?!?!????’ ‘EN PLAKBAND?!!?’

Tel hierbij op dat er straks nog anderhalf uur naar het zuiden gereden moest worden en op tijd komen al geen optie meer was, laat staan een goed gedicht.

Kortom, ik zat op dat moment te denken sint eens een gigantische muilpeer te schenken.

Dit werd er niet beter op toen de Kameel het pand betrad met zo’n zelfvoldane grijns waar alleen mannen patent op hebben. Zijn gedicht was namelijk 
niet alleen reeds geprint, hij bleek op het laatste 
moment óók nog inpakpapier en plakband geritseld te hebben. Hier wenste hij een gul applaus voor, en vond daarbij dat hij nu recht had op oneliners als: “Dat heet plannen, Fleur. Ik plán tenminste dingen.” 
Je begrijpt, ik zei dat hij nu echt even zijn muil moest houden of hij kreeg er een peer op. En terwijl mijn eerste rimpels zich twee tandjes dieper groefden, schraapte ik ergens uit tenen en tandvlees een gedicht. Mijn poging tot printen, daar hebben we het maar niet over* en we kwamen veel en veel te laat.

Maar, wat was het weer heerlijk, hè jongens? Nee, echt súper gelachen, supergezellig. Volgend jaar weer. Maar dan met surprises.

*Ik bleek in een woeste opruimbui de stekkers van de printer te hebben weggegooid.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival