Fleurs column: vijftig tinten wraak

fleurs column

Omdat ook ik in het diepst van mijn wezen een sadist ben, leek het me een leuk plan de Kameel mee te nemen naar ‘Fifty shades of Grey’. Ik verheugde me er enorm op, zijn lijdensweg. Live, twee uur lang! Twee uur vol dramatisch oogrollen, ostentatief gezucht, zacht gekerm met zijn hoofd in zijn schoot, en wellicht, als ik geluk had, zou hij zelfs door God en Vaderland verlaten met zijn armen naar de hemel reiken. Héérlijk.
En daar hield het feest niet op, want intussen kon ik me óók nog eens verlustigen aan een tenenkrommende cocktail vol onbedoeld hilarische dialogen, potsierlijke zweepslagen en personages die zich Anastasia Steele en Christian Trevelyan Grey noemen. Misschien was het zelfs nog geil ook. Dit kón gewoon niet misgaan.
“Ik wil niet,” kreunde de Kameel al direct na het ontwaken. “Ah joh, het wordt juist leuk!” lispelde ik zoete leugens. En kocht meteen vast kaarten, want zo’n droef lot kan maar beter bezegeld zijn.
Hij wist natuurlijk ook wel dat hij het er zelf naar gemaakt had. De Kameel is namelijk wat men noemt een cinefiel. En je weet hoe dat gaat met passionele connaisseurs: die hebben nogal last van zendingsdrang. In het geval van de Kameel betekent dit dat hij mij in het kader van ‘culturele heropvoeding’ (jazeker! Dat zegt hij echt!) door het gehele ‘James Bond’-oeuvre geloodst heeft, we momenteel midden in de ‘Batman’-fase zitten en binnenkort aan de ‘Back to the future’ en ‘Iron man’ gaan toekomen. ‘Maar Fleur,’ zeg je nu. ‘Mag jíj dan nooit een film uitkiezen?’ Nee, lieve mensen, dat mag ik nooit. De Kameel is op filmgebied een absolute nazi. ‘Maar Fleur, is dat wel leuk?’ Nou, blij dat je het vraagt. Ja, ik vind onze cinematische sm-verhouding (hij dom, ik sub) eigenlijk heel lief en aandoenlijk, maar zo’n culturele heropvoeding vol geheim agenten en superhelden eist zijn tol, dat begreep de Obersturmbannführer in kwestie zelf ook. En daarom legde hij zich manmoedig neer bij zijn lot en kreeg ik mijn vijftig tinten wraak. “Zet je wijn neer. We gaan. Nú,” zei ik later die dag dus geheel role reversed tegen de Kameel. Zelfs het feit dat we al veel te laat waren en dat achtereenvolgens stoplichten, parkeerboom, lift én kaartautomaat dienstweigerden – een teken, hoopte de Kameel – waren niet afdoende: we haalden de bioscoop en ‘Fifty shades of Grey’ begon.
Goed. Ik weet wat je nu wilt vragen. Hoe het was, ja. Nou, daarvoor moeten we even inzoomen op twee mensen in de zaal. Dramatisch oogrollend, ostentatief zuchtend, zacht kermend met hoofden in hun schoot, door God en vaderland verlaten reikend met hun armen naar de hemel. Twee uur lang.
Wat een kútfilm. Net niet slecht genoeg om onbedoeld hilarisch te zijn, en zo saai en hemeltergend braaf dat het niet eens in de búúrt komt van geil. “Je begrijpt wat dit betekent hè,” sprak de Kameel aan het einde van onze lijdensweg. “Je bent erg stout geweest. Jij kiest nóóit meer een film uit. En straks gaan we deel I en II van ‘Ghostbusters’ kijken.”
“Ja,” zei ik.
“Ja, wát?”
“Ja, Kameel.”

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale