Fleurs column: Vlees, Vlaanderen en film

fleurs column

De Kameel was laatst weer eens jarig. Dat soort dingen zie je van tevoren natuurlijk al aankomen, dus was het zaak dat er een cadeau kwam. Nu is een cadeau uitzoeken voor je geliefde hét mijnenveld binnen elke relatie waar zowel koude als loopgravenoorlogen op de loer liggen, dat is algemeen bekend. De Kameel zelf kan daar over meepraten, want hij gaf mij in het prille begin ooit in een feestelijke verpakking van krantenpapier een dvd cadeau. Hij dacht dat ik die zéker leuk vond. Ik dacht daarna vooral dat hij mij zéker niet leuk vond.

Wat niet het geval bleek gelukkig, want hij revancheerde zich het jaar erna uitstekend met een cadeau (iets met kunst en katten) dat je kon toetsen aan de heilige LOP-wet, te weten: Lief, Origineel en Persoonlijk.

Nu moest ik dus óók met iets goeds komen, want wederkerigheid is zeer belangrijk in het relationele cadeauwezen en bovendien: het is een lieve jongen en je gaat je er toch aan hechten. Om deze missie tot een goed einde te brengen, moest ik eerst de liefhebberijen van de Kameel in kaart brengen. Dit was vrij eenvoudig: vlees, Vlaanderen en film. Het mooiste was ze alle drie te laten terugkomen in het cadeau. Nu konden we natuurlijk naar Vlaanderen om daar na een grote T-bone naar de film te gaan, maar dat voelde toch wat krampachtig en dus niet helemaal LOP. Maar na lang en verwoed zoeken viel de manna uit de internethemel: er was een slager in Vlaanderen die workshops ‘omtrent het rund’ aanbood. En niet zomaar een slager, maar de allerbeste slager van Vlaanderen waar de Sergio Hermans van deze wereld kind aan huis waren. Daar zouden we van vleesmeester Dierendonck (what’s in a name) zelf leren uitbenen, mochten de stukken mee naar huis en kon de Kameel met alle verse kennis thuis zielsgelukkig aan het roasten slaan, zo stelde ik me voor.

En dus trok ik een paar weken later met een zeer blije Kameel naar Koksijde aan de Vlaamse kust. Op het moment dat we Koksijde binnenreden, wist ik genoeg: ik had niet alleen vlees en Vlaanderen, maar ook film in mijn cadeau verwerkt. We zagen hans-en-grietje-huisjes met kwaadaardig grijnzende ramen en scherpe punthekjes waar de zon een onheilspellend licht op wierp. Aan de kant van de weg stonden felgekleurde beelden van enorme konijnen en een nog groter, rood beeld van een man in een cape die duidelijk weinig goeds in de zin had. Er was geen ziel op straat. Wel een heel enge kerk. “Het is net de set van een horrorfilm,” zei de Kameel. “Híer moet ik ooit mijn film gaan schrijven.” Hij keek er verrukt bij. En een dag later zaten we ook nog eens volgevreten en met gedegen uitbeenkennis in de auto, mét twee prachtige stukken côte à l’os.

Nee, dit cadeau was nu al geslaagd. Nou hij weer.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.