Fleurs column: Vloeken

Fleurs column

Zo’n hittegolf is natuurlijk leuk en aardig, maar intelligenter word je over het algemeen niet van al dat pantoffeldierengedoe in Action-opblaasbadjes, gevolgd door eindeloos geborrel, slim vermomd als ‘barbecue’. Na een paar dagen van zulks voelde ik me dusdanig uitgewrongen dat ik behoefte had aan wat geestelijke voeding. Mits niet al te zwaar, want voor mijn voornemen eens alles te begrijpen inzake de Griekse schuldenkwestie was het gewoon nog te warm. En bovendien heb ik het vermoeden dat ik van kennis over naderende economische apocalypsen toch wekenlang wakker lig. En daar is al helemaal niemand bij gebaat, want ik verander er toch niets aan. Dat is sowieso mijn grote probleem met alle wereldproblematiek, al schijn je dat niet te mogen zeggen.

Want als iedereen zo denkt…, etc.

Gelukkig bleek er een documentaire te zijn gemaakt over de Bond tegen vloeken. Dat leek me perfect voor een dag als deze. Ik heb namelijk een groot zwak voor documentaires over christelijk fanatisme, omdat het zo lekker contrasteert met mijn orthodox-atheïstische opvoeding en ik me er dus heerlijk over kan verwonderen.

Daarbij zie ik weinig kwaad in vloeken, wat wellicht ook te maken heeft met mijn opvoeding. Zo stelde mijn vader de regel in dat vloeken mocht, maar alleen in de auto. Slim, want hij kreeg daar altijd acute Gilles de la Tourette zodat ik als tweejarige al passanten bij een tankstation vriendelijk begroette met ‘kloothommel’ en ‘zakkenwasser.’ Wat mijn ouders dan later weer vol vertedering aan mij vertelden, kun je nagaan.

De Bond tegen vloeken leek me dan ook altijd een vervelend clubje christelijke polderfanaten die zich beter konden bezighouden met andere wereldproblematiek, als ze toch al dachten dat ze bij machte waren iets te kunnen veranderen.

Ach, zalig zijn de onwetenden der geest.

Want inmiddels heb ik diepe bewondering voor de Bond tegen vloeken. Het blijkt weliswaar inderdaad een clubje christelijke polderfanaten, maar dan wel een ongelooflijk sympathiek clubje christelijke polderfanaten. Daar trokken ze met hun busje door het land, deze ongeneeslijke, optimistische moraalridders. Tot de tanden toe bewapend met respect en met rolletjes snoep voor ‘smakelijke taal’ om uit te delen. Op deprimerende marktpleinen uiteraard, waar ze vooral hardnekkig genegeerd werden. “Suiker is heel slecht hè? Deel dan een stukkie fruit uit ofzo,” bitste een vrouw hen zelfs toe. “Dank voor de tip mevrouw, dat zullen we meenemen,” geven ze dan als antwoord bij de Bond tegen vloeken. Zelfs een vreselijke sneu-neus van PowNews werd met alle respect bejegend toen zijn item niet in een keer lukte en ze dus twee keer zijn koddig bedoelde vragen vol fucks en godverdommes moesten aanhoren.

Onderwijl hield de directeur er de moed in, ondanks dat hij sprak voor driekwart lege zalen, omdat donateurs maar blijven weglopen. En nee, niemand bij de Bond tegen vloeken denkt dat ze iets wezenlijks kunnen veranderen, laat staan dat ze het vloeken kunnen uitbannen.

“Maar ja,” zeggen de Don Quichottes bij de Bond dan. “Als iederéén zo denkt…,”

Etc.

En daar hebben ze gewoon verdomde gelijk in.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.