Fleurs column: Vrouwenvakantie

Fleurs column

Waar we het nou het meest over gehad hadden, wilde de Kameel weten. Een legitieme vraag natuurlijk, zeker aan een vrouw die net terug is van een vrouwenvakantie op Ibiza. Ik keek hem aan en werd overvallen door iets bitterzoets: blij om hem weer te zien, en tegelijkertijd droef dat ons driekoppig oestrogenenorkestje alweer was uitgespeeld. Waar hebben we het nou het meest over gehad? Goede vraag. Want vrouwen hébben het nogal eens over dingen, en op vakantie al helemáál. Vrouwen op vakantie betekent non stop praten over werkelijk alles wat er in ons opkomt, waarbij we dat alles bij voorkeur ook nog eens lekker he-le-maal dood analyseren. Kom daar maar eens om bij een man, dan heb je binnen zes minuten je eerste diepe zucht annex oogrol te pakken. Maar goed, het antwoord.

Ik monteerde in mijn hoofd snel een reeks vakantiescènes aan elkaar en trok de conclusie.

“Poepen,” zei ik.

“Ah,” zei de Kameel. Hij is gelukkig niet zo’n man die gelooft dat vrouwen in de kern beschaafde wezens zijn. Het wás gewoon zo. Vrouwen, of, laat ik het bij mezelf houden, mijn vriendinnen en ik, praten graag over poepen. Want, om vriendin Zuil te citeren: “Het is toch iets van jezelf.” Als ik Zuil bel, moet ze overigens meestal ineens poepen omdat volgens haar mijn stem stoelgangbevorderend werkt. Ik zie dat als iets positiefs, en zij ook. En vriendin Heleen belt mij vaak als ze al zít te poepen, wat altijd heel grappig en gezellig klinkt aan de andere kant van de lijn. Bovendien krijgt zo’n telefoongesprek meteen een extra intieme dimensie, en dat is altijd mooi meegenomen in een vriendschap.

En nu was daar de vrouwenvakantie op Ibiza, waarbij het tussen het praten over al het andere door toch vooral ging over de obstipatie van Diana. Een bekend probleem als je in den vreemde bent, dus Masha en ik, die elke dag wél tevreden met een tijdschrift onder de oksel de gang naar de wc maakten, leefden erg met haar mee. “Go for it! Je kunt het!” staken we de duimen op als ze weer eens een poging waagde. In de Amnesia bijvoorbeeld, terwijl we ons een weg dansten door een heerlijk beukende technoset. “Ik denk dat ik nu moet poepen!” schreeuwde ze euforisch boven de muziek uit, wat misschien iets te maken had met het feit dat de dj Pan Pot heette. “Go for it! Je kunt het!” schreeuwden Masha en ik terug. Maar het lukte nooit.

Toch had Diana’s obstipatie ook mooie kanten. Zo leerden Masha en ik haar vele synoniemen die zij als geboren Vlaamse niet kende. Terwijl ze nu exact weet wat een bruine trui breien/zak tuinaarde openscheuren/faxen uit Darmstadt/Rachel Hazes zwemles geven betekent. En ook dat geeft extra elan aan zo’n oestrogenenorkestje, bedacht ik terwijl de weemoed weer toesloeg.

Gelukkig zag ik Masha en Diana een dag na thuiskomst weer. Stralend kwam Diana op ons af. “Ik heb de hele dag gepoept,” zei ze. Masha en ik vielen haar kirrend in de armen.

Voor vrouwen is alles emotie. Dus ook poepen.

Fleur Meijer, VIVA redacteur
fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Online bestellen kan hier.