Fleurs column: ‘Waaróm bezat ik nooit een deurbel? Ja, dat is vrij raadselachtig’

Ik bezit iets nieuws. Iets wat ik niet eerder bezeten heb. Een deurbel.

Eerst maar even de kernvraag beantwoorden, hebben we dat meteen gehad: waaróm bezat ik nooit een deurbel? Ja, dat is vrij raadselachtig. De deurbel viel altijd onder de levensparagraaf ‘dingen die er gewoonweg niet van komen.’
‘Sporten’ valt daar bijvoorbeeld ook onder. Ik wil het wel, en het zou goed zijn als het er eens van zou komen, maar ja: het kómt er dus niet van.

Ik troost me altijd maar met de gedachte dat iedereen wel dingen heeft die onder deze levensparagraaf vallen. Anders kende ik geen huizen waar de plinten al zes jaar opgestapeld tegen de muur staan, nietwaar? En dan kende ik ook geen koelkasten die áltijd leeg zijn, geen ramen waar vuilniszakken voor verduistering moeten zorgen en geen mensen die almaar single blijven. Niet dat ik daar ooit iets van zeg. Ik begrijp deze mensen.

Andersom liggen de zaken helaas anders. In de vijf jaar dat ik geen deurbel bezat, viel mij louter hoon en onbegrip ten deel. Verwarring ook. Er hing namelijk wel degelijk een bel, maar die deed het niet, heeft het ook nooit gedaan. En ik wilde die bel wel weghalen om de verwarring weg te nemen, maar daar kwám… etc..

Toch loste ik dit alsnog elegant op door een post-it op de deur te plakken met in permanent marker de tekst: KLOPPEN, WANT DE BEL DOET HET NIET. Glashelder, dunkt me.

Nou nee, dunkt het gros der pakjesbezorgers die me de afgelopen vijf jaar zo’n zes miljard keer tegen de muur aan deden vliegen met het soort deurbons waar de nazi’s glanzende erecties van zouden krijgen.

‘Ja, ik belde al een paar keer mevrouw, en u zou thuis zijn, dus ik dacht ik bons maar effe op de deur!’ riepen de pakjesbezorgers geagiteerd als mijn verwilderde hoofd in de deuropening verscheen.

Als ik dan zei dat de bel het niet deed: ‘Kijk, daar hangt het briefje en ik hoor een klein bonsje ook wel hoor, hahaha’, maakte de agitatie in veel gevallen plaats voor een hoofdschuddend: ‘Víjf eurootjes mevrouw. Bij de Action.’
Of, vaderlijk sussend: ‘Ken u best zelf, hoor, een bel installeren. Is echt niet zo moeilijk.’

Je kunt je, kortom, m’n gevoel voorstellen toen ik onlangs op een onbewaakt, ongepland moment in de Action belandde en al bijna bij de kassa was, toen ineens ‘Deurbel! Nu!’ in knipperend neonlicht aan mijn geestesoog verscheen. En je kunt je dan al helemaal mijn gevoel voorstellen toen bleek dat ze er verdomd ook een hádden, draadloos, 34 ringtones, voor inderdaad víjf eurootjes. Die bel liet zich zelfs nog installeren zoals beloofd, zodat ik me daarna kon wijden aan het afluisteren van alle 34 ringtones, van Mozart tot Metallica, om vervolgens in volle tevredenheid een kneitervalse Memories uit Cats in te stellen.

Het briefje krabde ik van de deur. Het zoete wachten was begonnen.
Na een uur of wat vloog ik tegen de muur. Gebons.
‘Ja, ik dacht uw bel doet het toch niet, dus ik bons maar effe op de deur!’
Pakjesbezorgers…


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:
WC
Arbeid
Roest
Leuk
Molenplas
Gilles de la courgettesoep
Dronken
Carb lover
Kastje des doods
Throner
Eekhoorn
Spijt
Slager
Oma
Whatsapp