Fleurs column: Wormgat

Fleurs column

Momenteel verlang ik erg naar vorige week. Een vruchteloze bezigheid, want ik weet ook wel dat 
vorige week nooit meer terugkomt. Toch hoop ik 
ergens dat ‘Interstellar’ op waarheid blijkt te berusten en er ook in mijn huis ergens een wormgat 
is dat tijdreizen mogelijk maakt. Dan heeft die 
oervervelende, ellenlange filmzit destijds toch 
nog zijn nut bewezen.

Want ach, vorige week. Toen ik mijn column 
opende met de frase ‘tot u spreekt een gelukkig mens’ en ik de lofzang opende op het heerlijke vooruitzicht van een nieuw aangelegde tuin en 
het heerlijke vooruitzicht van mannetjes over de vloer, omdat ik, ik citeer mezelf: ‘Niets gezelliger vind dan dat.’ Be careful what you wish for, weet 
ik nu. Want alsof de duvel ermee speelt, en ik begin zo langzamerhand de duvel van een en ander te verdenken, kwam er gisteren een mannetje over 
de vloer. Ik vond het niet gezellig. Sterker nog: 
nadat hij weg was, klampte ik me duizelig vast 
aan mijn bovenbuurman Pieterke en overwoog 
ofwel een crystal meth-labje te beginnen ofwel een vitaal orgaan op Marktplaats aan te bieden. Waarbij de lever afviel, gezien de kalmerende 
glazen wijn die er daarna aan te pas moesten 
komen.

“Het komt wel goed,” suste Pieterke. “We gaan het aanpakken.” Ik wilde iets dappers terugzeggen als “Ja, moedig voorwaarts maar weer.” Maar dat lukte niet, omdat in mijn hoofd zinnen nagalmden als “Reken maar op tienduizend euro”, “Ja, daar komt een nieuwe vloer nog bij”, “Alles van voor naar achter openbreken” en “Het vreet je huis vanonder op als het ware”. En dit in een zwaar Gronings accent. 
Ik dacht dat ik met een Kameel en twee katten wel genoeg leven in huis had. Maar er is meer. Ik heb ook zwam. Bruinzwam. Die mijn huis vanonder opvreet. Als het ware.

Ik ben niet de enige, maar dat is een schrale troost. Want de buren leven al enige tijd in ballingschap omdat hun zwam ervoor heeft gezorgd dat je op hun vloer kunt trampolinespringen. Op mijn vloer niet, want alles was nieuw toen ik er kwam wonen. Volgens Pieterke was er dan ook niks aan de hand, maar we konden de zwammenman voor de zekerheid even laten kijken? “Liever niet,” zei ik. Ignorance is bliss immers, en ik wéét al zo veel wat ik niet wil weten, inclusief die vreemde geur onder het luik in de gang.

Maar de zwammenman kwam, trok het luik open en even later was mijn financiële Waterloo beklonken. En appte ik de Kameel dingen als ‘Het is een RAMP!’ en hij mij dingen als ‘Ach, dan gaan we in de schuur wonen. De echte naam is trouwens ‘donkioporia 
expansa’: leuke jongensnaam!’ Waar ik dan wel 
weer om moest lachen. Net als om het feit dat ik volgens de zwammenman waarschijnlijk ook houtworm heb. Inderdaad: ik heb wormgaten in mijn huis. Honderden. Ik ben nu aan het uitzoeken door welke ik kan tijdreizen.


 

VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:
Zorgexamen
Huiskamercafé
Ziek en volwassen
Balans
Mijlpaal
Sint is satan
Alarm
Landen
Reislijder
Saai Jong Stel
Oma
Septemberissues
Vlooien
Kattenleven
Vlees, Vlaanderen en film
Festival