Arda ruikt en proeft niks: ‘Eten stond me vreselijk tegen. Saai, bitter. Bah’

geen reuk smaak

Een nare coronaklacht is dat je tijdelijk niets meer ruikt of proeft. Arda (32) weet maar al te goed hoe dat is. Door een tractorongeluk raakte zij haar reuk- en smaakvermogen voor altijd kwijt.

‘Mijn opa had vroeger een bakkerij. Hij bakte de lekkerste koekjes en taarten en de geur van zijn versgebakken brood vergeet ik nooit meer. Ik kom uit een bourgondisch gezin: de rijsttafels van mijn Indonesische vader liet ik me goed smaken en ik genoot van de Franse keuken die mijn moeder kookte. Maar zelf koken kon ik niet. Toen ik op mijn 21ste zwanger raakte, trouwde en een eigen huis kreeg met mijn man Lucas, moest ik dat echt leren. De Wereldgerechten gingen wel, maar veel verder kwam ik niet. Ik wilde wel leren koken, zodat ik straks gezond en lekker eten op tafel kon zetten voor het kindje dat in mijn buik groeide.’

In shock

‘Op een donderdag in 2004 dacht ik na over wat ik die avond zou koken. Maar voordat het zover was, moest ik eerst een envelop op de bus doen. Er zaten buttons in die mijn man voor iemand had gemaakt, en ik had hem beloofd ze te posten. De brievenbus was tweehonderd meter verderop, aan de overkant van de straat. Vanaf het moment dat ik het zebrapad op stapte, herinner ik me niets meer. Het is zwart, alsof het nooit is gebeurd. Zelfs de klap herinner ik me niet meer. De baas van de kroeg aan de overkant zag hoe een tractor me met flinke vaart aanreed. Hij vertelde me later dat hij dacht: dit overleeft ze niet. Ik rolde tussen de grote tractorwielen door en knalde met mijn hoofd op het asfalt. De kroegbaas rende naar me toe en belde 112. De ambulance was in de buurt en arriveerde snel, artsen vertelden later dat dat voor mij het verschil had betekend tussen leven en dood. Mijn schedel was gebroken en mijn hersenen waren door elkaar geschud. Gelukkig ging het goed met de baby. Ze hielden me in het ziekenhuis in een lichte slaap. Geen coma, maar een roesje, zodat mijn lichaam rust kreeg om te herstellen. De pijn die ik moet hebben gehad, heb ik dus niet bewust meegemaakt.’

‘Van de tweeënhalve week dat ik in het ziekenhuis lag, weet ik niets meer, nog geen klein detail. Misschien was het shock, of konden mijn hersenen het nog niet opslaan. Wat ik weet van die tijd is wat me verteld is, door mijn zus bijvoorbeeld. Zij zei later dat ze in shock was toen ze me zag liggen in dat ziekenhuisbed. Er stond zo veel druk op mijn hoofd dat mijn ogen naar voren werden geduwd. Daar zijn foto’s van. Ik kijk er niet graag naar, maar soms stuit ik erop. Mijn ogen zijn knalrood, mijn gezicht pimpelpaars. Ik herken mezelf niet. Ik word er nu nog emotioneel van. Omdat ik dan zie: ja, zo erg was het. Ook komt dan het verdriet omhoog om hoeveel mijn leven sinds die dag is veranderd. Lichamelijk ben ik ongeveer de oude geworden, al duurde het lang. Maar door de klap is de smaakzenuw in mijn hersenen gescheurd en daardoor heb ik definitief geen smaak en reuk meer. Het lijkt iets onbelangrijks, als je denkt aan dat ik ook dood had kunnen zijn. Maar nu ik nooit meer echt kan genieten van eten, is toch een deel van mijn dagelijkse geluk weggevallen.’

Dit verhaal heeft eerder in Viva gestaan.

Tekst: Renée Lamboo | Beeld: Pexels

Het hele verhaal van Arda lees je in VIVA-06-2021. Deze editie ligt vanaf 10 februari in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.