Géza schrijft: ‘Mijn vriendin viel minder makkelijk te sussen en was uitgestapt en verdwenen’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Ik zit in m’n eentje op een Romeins plein een smakeloze salade caprese te eten. Je moet echt je best doen, wil je in Italië ergens niet lekker eten, maar het is me gelukt. De tomaatjes voelen bevroren aan en de mozzarella smaakt naar rubber. Terwijl een Indiase man zo’n dom propellerding met oranje lichtjes de lucht inschiet en dat al sloffend weer een paar meter verder opvangt, vraagt de serveerster of ze me gelukkig kan maken met een dessert. Ik antwoord dat ik momenteel niet gelukkig te krijgen ben, omdat mijn vriendin ergens verderop waarschijnlijk wel een goede caprese zit te eten. Ze verstaat er geen woord van, dus laat ik het na om daaraan toe te voegen dat het verdriet hem niet in het kwaliteitsverschil van de salade zit, maar in de knallende ruzie van een halfuur daarvoor.

‘Niet geheel onterecht kwam de chauffeur toen naar buiten, om mij op m’n bek te slaan, wat ik met een paar wanhopige Italiaanse kreten, nog net wist te voorkomen’

Terwijl onze taxi midden op een kruispunt voor een rood stoplicht stond, besloot ik tierend uit te stappen en de deur zo hard dicht te smijten, dat de hele zijstrip van de auto afvloog. Niet geheel onterecht kwam de chauffeur toen naar buiten, om mij op m’n bek te slaan, wat ik met een paar wanhopige Italiaanse kreten, nog net wist te voorkomen. Mijn vriendin viel echter minder makkelijk te sussen en was inmiddels ook uitgestapt en de hoek om verdwenen. Het fenomeen ‘in een relatie zitten’ is nog vrij nieuw voor me, zo ook ‘het lekker twee weken samen op vakantie gaan’.

‘Nu mijn vriendin en ik nog in de prille verliefdheid oftewel obsessie met elkaar zitten, is een relatie een fulltime job. Er is weinig ruimte om een boek te lezen of een podcast te beluisteren’

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er stelletjes zijn die ontspannen terugkomen van zo’n lange trip, maar misschien wordt het beter met de jaren. Nu mijn vriendin en ik nog in de prille verliefdheid oftewel obsessie met elkaar zitten, is een relatie een fulltime job. Er is weinig ruimte om een boek te lezen of een podcast te beluisteren. Als twee ADHD-kinderen met te veel cola op, zijn wij geenszins van plan elkaar een seconde rust te gunnen. Na driehonderd uur samen doorgebracht te hebben, is het misschien dus niet zo heel verwonderlijk dat we nu gedwongen op afstand van elkaar zitten te eten.

‘Terwijl ik mijn schouder nat voel worden, komt er meteen een gluiperig mannetje met een bos verwelkte rozen bij ons staan. Na mijn derde ‘no grazie’ draait mijn vriendin zich naar hem om en schreeuwt: ‘NU EVEN NIET!’

Terwijl ik de rekening vraag, zie ik mijn vriendin − een tikkeltje verwilderd − het plein oplopen. Haar ogen zijn rood doorlopen en als een klein bang vogeltje kijkt ze zoekend om zich heen. Ze heeft absoluut niet beter gegeten dan ik, dat zie ik meteen. Ik spring overeind en spreid mijn armen. Ze snelt zich naar me toe en laat zich gewillig omhelzen. Terwijl ik mijn schouder nat voel worden, komt er meteen een gluiperig mannetje met een bos verwelkte rozen bij ons staan. Na mijn derde ‘no grazie’ draait mijn vriendin zich naar hem om en schreeuwt: ‘NU EVEN NIET!’ Geschrokken trekt de man een sprint en zo valt er eindelijk weer eens wat te lachen. Gearmd lopen we richting onze Airbnb. ‘Morgen weer naar huis,’ fluister ik. ‘Heerlijk,’ antwoordt ze.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-35. Dit nummer ligt t/m 3 september in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

VIVA banner

Foto: Rachel Schraven