Géza schrijft: ‘Van de een op de andere dag kwam de sleur erin’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

‘Veel trotser dan mijn vader worden ze niet gemaakt. Door een roze bril met vergrootglazen kijkt hij toe hoe een groep pubermeisjes zich giechelend om mij heen verzamelt en aan hem vraagt of hij misschien ‘effe een fotootje wil maken’. Mijn hele jeugd heb ik trots omhoog gekeken als wildvreemde mensen mijn vader op straat tegenhielden en complimenteerden met zijn films. Nu zijn de rollen omgedraaid.
‘Hoe voelt dat nou?’
‘Kweenie,’ antwoord ik ongemakkelijk.
‘Maar vind je het leuk?’ vraagt hij me glunderend.
‘Niet per se. Ik heb nooit het gevoel dat het echt over mij gaat.’’ Omdat mijn vader me te goed kent, voeg ik daar nog aan toe: ‘Ik denk wel dat ik het zou missen als het er niet meer zou zijn.’’

‘Roem vervliegt sneller dan je denkt. Ik herinner me een gesprek dat ik ooit met mijn moeder had. Ik heb een heel mooie moeder, die een groot deel van haar leven haar uiterste best heeft gedaan om te bewijzen dat ze veel meer was dan een knappe vrouw. Ze vertelde me dat ze het vreselijk irritant vond als mannen haar op straat nafloten, maar dat ze op de dag dat ze langs een stel bouwvakkers liep die geluidloos doorgingen met het opzetten van een steiger, toch even teleurgesteld omkeek.’

‘Tweehonderd shows per jaar deden we’

‘Jarenlang was ik een dj-duo met mijn bff Manuel Broekman. Tweehonderd shows per jaar deden we. Overdag draaiden we series en ’s nachts reden we samen het hele land door. Alle clubs, discotheken en feestschuren hebben we vanbinnen gezien. Tienduizenden enthousiaste jongeren hebben we aan het dansen gekregen. Rocksterren waanden we ons. Overal werden we met champagne onthaald, terwijl de vrouwen gillend vooraan stonden. Het leek een jongensdroom. We konden ons geluk niet op. Of toch? Van de een op de andere dag kwam de sleur erin. De act werd een herhaling van steeds weer hetzelfde trucje. We kregen allebei behoefte aan een nieuw avontuur. Maar dat nieuwe avontuur liet wel op zich wachten. Er volgde een jaar zonder films, series of ander werk. Op straat liepen de pubers me opeens voorbij. Hoogstens hier en daar nog een: ‘Hey, ken ik jou niet ergens van?’’

Wat hebben zij dat ik niet heb?

‘Maar pijnlijker nog waren de genadeloze social media. De duizenden volgers die je in de steek laten. Je doet je best er geen waarde aan te hechten: zoiets oppervlakkigs als Instagram, daar gaat het leven niet om. En toch zit je onrustig ’s avonds op de bank naar populaire accounts te staren. Wat hebben zij dat ik niet heb? Hoe blijf ik relevant? Ben ik te oud? Komt het ooit nog goed met me? Een existentiële crisis lijkt zich aan te dienen tot ik op een avond bij mijn ouders ga eten. Mijn tachtigjarige vader zit onverstoorbaar achter zijn laptop aan een nieuwe film te schrijven. Mijn prachtige moeder komt trots de kamer binnen om ons haar nieuwe jurk te showen. We eten mijn lievelingsnasi, mijn hond Sjaan ligt bij de open haard tevreden op een bot te kauwen. En op dat moment weet ik: alles komt goed.’

Géza’s column komt uit VIVA-2019-24. Dit nummer ligt vanaf 12 juni in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties?
Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.