Hanna van Vliet: ‘Op mijn zestiende werd ik voor het eerst echt verliefd op een meisje’

Wat gebeurt er als je schrijfster Hanna Bervoets actrice Hanna van Vliet laat interviewen? Dan gaat het gesprek vooral over de noodzaak van een lesbisch rolmodel. Laat Hanna nou net die rol spelen. ‘Ik heb me nog nooit zo gay gevoeld als in het crewbusje van ANNE+.’

Tekst: Hanna Bervoets | Fotografie: Kee & Kee via Sticky Stuff

Er was geen YouTube toen ik vijftien was. Wilde ik twee vrouwen zien zoenen – of, vooruit: een liefdevolle, betekenisvolle relatie zien hebben – was ik aangewezen op televisie. Op Vrouwenvleugel, waarin Teuntje de echtgenoot van haar geliefde Anna vermoordde. Of op Goede tijden, slechte tijden, waarin Laura Alberts een lesbische affaire met arts Tessel aanknoopte, net toen haar man Robert in een rolstoel zat. Of, toen ik wat ouder was, op Xena, warrior princess, een fantasy-serie over een soort Wonder woman avant la lettre die het met haar blonde sidekick Gabrielle opnam tegen Griekse goden. Xena en Gabrielle waren dan wel niet officieel lesbisch, ik had genoeg aan hun steelse blikken en aanrakingen – ja, mijn vijftienjarige ik snakte naar lesbische personages. Naar films of series die me zouden vertellen dat homo’s een leuk leven kunnen hebben, ook wanneer ze niet in de gevangenis zitten of tegen Zeus vechten.

Wat zou die vijftienjarige van toen blij zijn geweest met ANNE+. ‘Een webserie over een meisje dat meisjes datet’, luidt de simpele tagline van ANNE+. De serie is gemaakt door schrijver Maud Wiemeijer en regisseur Valerie Bisscheroux, die te weinig geloofwaardige lesbische personages in de media zagen en besloten iets te creëren waar ze zelf graag naar zouden kijken. Hoofdrolspeler is Hanna van Vliet, rijzende ster binnen haar generatie en van begin af aan betrokken bij de serie. Voorafgaand aan dit interview mailt ze me: ‘Zou het ook meer een gesprek tussen ons kunnen zijn?’ Een gesprek dus, over ANNE+ en dingen die ons bezig houden.

Googelde jij als tiener op lesbische films?

‘Ik wist toen nog niet dat ik lesbisch was, maar ik herinner me wel dat ik het spannend vond toen ik op Netlog, een soort Hyves, veel berichtjes kreeg van meisjes. Op mijn zestiende werd ik voor het eerst echt verliefd op een meisje, maar ik dacht toen niet: o jee, ben ik dan lesbisch? Achteraf vind ik het frappant: ik herinner me niet dat ik worstelde, maar vertelde niemand dat ik verliefd was, zelfs mijn beste vrienden niet.’

Waarom niet?

‘Toch schaamte. Op de toneelschool waren er wel gesprekken over. Ik riep dan niet heel hard: ik ben hetero, maar hield de optie open dat ik ooit nog iets met jongens zou doen.’

Ik dacht als tiener: oké, ik val op meisjes, maar misschien hoeft dat niet erg te zijn als ik nou maar óók op jongens val.

‘Ja, ik heb nog lang gedacht: misschien word ik op allebei verliefd. Maar de laatste keer dat ik echt verliefd was op een jongen, was ik vijftien, en die bleek ook homo. Het was in die tijd leuk voor mij geweest als ik iets als ANNE+ had gezien, dat had zeker bijgedragen aan mijn beeld van wat er allemaal kan.’

Nog voor de eerste aflevering online staat, is ANNE+ een succes. Bij een crowdfundingsactie haalt de crew twee keer het gehoopte bedrag op en BNN springt aan boord. Een YouTube-teaser wordt ruim honderdduizend keer bekeken, trailers zijn door fans in gifjes omgezet; er is een heuse ANNE+ fanaccount op Instagram en na dit gesprek heeft Hanna een interview met een tijdschrift uit Los Angeles, vertelt ze.

‘We hadden helemaal niet verwacht dat dit zo groot zou worden, maar blijkbaar zijn er echt véél mensen die hierop zitten te wachten. Er is een grote lesbische community op internet, waar veel beelden van ANNE+ worden verspreid. En er worden ook zo veel slechte dingen gemaakt, lelijke lesbische webseries met overduidelijk heteromeisjes in de hoofdrollen. Die hebben dan miljoenen views, maar het is gewoon kut: kwalitatief, de verhaallijn, het spel, de muziek…’

Ja, die series zijn superdramatisch.

‘Maar omdat het een lesbisch thema heeft, kijk ik het tóch uit.’

De crew bestond vooral uit lesbische vrouwen. Zie je dat terug in de serie?

‘Ja, al kan ik niet zo goed aanwijzen waar dat ’m precies in zit. Ik denk dat er een bepaalde lesbische gevoeligheid in zit. En soms specifieke humor.’

Ik moest lachen om typisch lesbische dingen. Partners die ongevraagd elkaars kleren lenen, een gay vriendin die tegen Anne zegt: ‘Ik zag jouw ex uitgaan met mijn ex.’ Maar de scènes die me het meest raakten, waren universeler. De schaamte die Anne voelt wanneer een liefde niet beantwoordt wordt. Of de scènes waarin ze een relatie beëindigt: twee vrouwen die tegenover elkaar zitten, eigenlijk niets meer hoeven te zeggen en beginnen te huilen.

Dit interview is afkomstig uit VIVA 41-2018. Deze editie ligt t/m 16 oktober in de winkel of kun je online lezen via Blendle. 

» Lees het hele artikel hier op Blendle «