‘Een hartaanval? Ik was pas 34!’

“Het was september 2011. Ik moest naar mijn werk en had net gedoucht. Toen ik even mijn mobiel wilde checken, viel die op de grond. Ik bukte en voelde ‘iets’ knappen in mijn borst. Vrijwel direct werd ik niet lekker…”

Tekst Marit de Wit

“Ik voelde een drukkend en branderig gevoel op mijn borst en een zeurende pijn in mijn schouderbladen. Dat verergerde al snel zo erg dat ik op bed moest gaan 
liggen. Ik bleef rustig. Geen moment dacht ik aan een hartinfarct. Waarom zou ik? Ik was immers pas 34. Eerder dacht ik dat er iets mis was in mijn hoofd. Maar toen werd ik misselijk en begon ik enorm te transpireren. Mijn vriend Guido vertrouwde het niet. Volgens hem vertoonde ik een aantal symptomen van een hartaanval. Als ik ook nog last kreeg van verkramping, zou hij direct 112 bellen, zei hij. Hij had de woorden amper uitgesproken, of mijn kaak en handen verkrampten. Pas op dat moment legde ik de link met mijn vader, die op zijn zestigste was getroffen door een gescheurde aorta.

Ik begon me zorgen te maken, maar probeerde zo kalm mogelijk te blijven. Inmiddels was ik zo verkrampt dat aankleden me niet meer lukte. Guido bleef rustig, trok me een shirt aan en zette alvast de deur open voor de hulpverleners. De ambulance arriveerde snel en er werd meteen een hartfilmpje gemaakt. Omdat er niets op te zien was, dachten ze aan hyperventilatie. Maar ik wist hoe dat voelde en dit was echt anders. Ik vertelde 
ze over mijn vader en toen wisten ze voldoende: inladen en wegwezen.”

Toeval of…

“De dag ervoor was het prachtig nazomerweer geweest. Guido en ik hadden met vrienden gewaterskied. Ik voelde me fit. Mijn conditie was ook goed. Ik tenniste, volgde bodypump- en spinninglessen, wandelde en fietste graag. Mijn gewicht was gezond en 
ik was een jaar eerder gestopt met roken. Ik werkte destijds fulltime als accountmanager bij een IT consultancybureau. Mijn werk was belangrijk, net als mijn drukke sociale leven. Niets tijdens die mooie dag wees erop dat ik de volgende dag zou worden getroffen door een hartinfarct. Het enige wat me nog duidelijk bijstaat, is dat ik me opvallend energiek voelde voor een maandagochtend. Achteraf gezien was dat wel een signaal: nu weet ik 
dat je lichaam vlak voor een incident adrenaline aanmaakt.

Dat mijn vader én opa waren getroffen door een gescheurde aorta, was voor mij nooit een reden geweest om me druk te maken. Bij mijn opa dachten de artsen dat het een gevolg was van een auto-ongeluk. 
En toen mijn vader een infarct had, vond men dat wel toevallig. Maar iedereen dacht ook: hij is zestig. Dat is zeker niet oud, maar ook niet extreem jong om een hartaanval te krijgen. ”

Kantje boord

“Eenmaal op de spoedeisende hulp bleek dat in mijn linkerkransslagader, die je hart van bloed voorziet, een scheurtje zat. Het losgelaten stukje bindweefsel was gaan flapperen, waardoor de bloedtoevoer 
was verstopt. Even was er sprake van een openborstoperatie. Het scheurtje bevond zich 
namelijk op een lastige plek. Maar uiteindelijk bleef die heftige ingreep me gelukkig bespaard. De artsen plaatsten twee stents in mijn ader, een soort balpenveertjes die uitzetten waardoor het bloed weer kan stromen. De operatie duurde ruim drie uur en al 
die tijd was ik bij bewustzijn. Op een groot scherm kon 
ik alle handelingen van de artsen volgen. Angstig was 
ik niet, daar zorgde de flinke dosis morfine wel voor. Ik was juist rustig. Ik besefte totaal niet hoe ernstig de situatie was en kletste honderduit over mijn aankomende vakantie. Op een gegeven moment 
zei de opererend arts zelfs: 
‘Mevrouw, u moet nu echt even stil zijn, want we moeten ons concentreren.’

Pas weken na mijn hartinfarct drong de ernst van de situatie tot me door. Toen zowel mijn ouders als de behandelend arts lieten doorschemeren dat het kantje boord was geweest. Ik werd angstig: hoe zou ik herstellen? Zou het nog een keer gebeuren? Het vertrouwen in mijn lichaam was ik kwijt. Ik vond het moeilijk 
om elke dag geconfronteerd 
te worden met een dosis medi
cijnen. Ik was altijd sterk en onafhankelijk, nu voelde ik me een patiënt. Van mijn conditie was weinig meer over. Na een paar meter lopen was ik al moe. Vaak wilde ik sneller dan mijn lijf toeliet. Zoals die keer dat ik de hele middag voor Guido had gekookt. Toen hij thuiskwam, wilde ik hem kussen, maar ik zakte van pure vermoeidheid door mijn benen. Hij kon me nog net op tijd vastpakken.”

Second & 
third opinion

“Het ziekenhuis bood me 
een revalidatietraject aan. 
In eerste instantie zag ik daar tegenop. Wat moest ik tussen al die ouderen? Maar ik ontmoette mensen van mijn 
leeftijd die ook kampten met hartproblemen. Vrouwen en mannen met bijvoorbeeld 
een ICD-kastje of een onregelmatige hartslag. Ik herkende hun angst. Het delen van mijn 
verhaal en ervaringen hielp me enorm. Ik ontdekte dat 
ik veel meer kon dan ik had verwacht. Ik kon nog gewoon hardlopen. De eerste keer 
onder begeleiding van een 
therapeut, die nauwkeurig mijn hartslag in de gaten hield. Rustig bouwde ik mijn schema verder uit. Het gaf mijn zelfvertrouwen een boost en ik leerde mijn lichaam opnieuw te vertrouwen. Leerde waar mijn grenzen lagen en hoe ik die kon verleggen.

Ik mag overigens geen grote druk meer uitoefenen op mijn aderen. Krachttraining en sporten met een piekbelasting, zoals tennis, zijn uit den boze. Zwemmen en wandelen mogen wel. Ook raadde de cardioloog me een zwangerschap af. Te gevaarlijk, omdat tijdens de bevalling persdruk ontstaat. Daarbij vormen ook de weke aderen tijdens een zwangerschap een risico. Haar woorden kwamen hard aan, want ik wilde wel kinderen. Ik wilde me er niet zomaar bij neerleggen en sprak met meerdere artsen. Bijna allemaal gaven ze een negatief advies. Toen konden we er niet langer 
omheen: Guido en ik zouden 
samen geen kinderen kunnen krijgen. Voor Guido was het snel duidelijk: hij wilde mij niet verliezen. Dat maakte 
het voor mij makkelijker te 
accepteren. We overwogen adoptie, maar achtten de kans dat we succesvol door de lange procedure zouden komen niet zo groot. Guido is al wat ouder 
en ik heb een medisch dossier. We besloten om niet te rouwen om iets wat er nooit is geweest, maar richtten onze blik op de toekomst. Een pijnlijk proces, maar wat moesten we anders?

Onze eerste vakantie na het incident was naar Griekenland, samen op een zeilboot. Het knalblauwe water, het eten: ik beleefde alles intens. De tweede week huurden we een auto en reden we een afgelegen zandweg op. Opeens overviel het me: de angst voor een tweede hartaanval. Ik had 
geen bereik op mijn telefoon, hoe moest de ambulance hier komen? Ik besloot niets te 
zeggen, omdat ik Guido niet ongerust wilde maken. Ik ademde rustig in en uit tot 
het angstgevoel verdween.”

Geen duidelijke diagnose

“Ondertussen werd het DNA van mij en van mijn vader 
onderzocht. Nog altijd was niet duidelijk wat bij mij het scheurtje had veroorzaakt. Vanwege mijn familiegeschiedenis dacht de cardioloog aan het Marfan of Ehler Danlos-Syndroom, de meest voorkomende vorm van vaat- en bindweefselafwijkingen. Maar de uitslagen waren negatief en tussen mijn vader en mij werd geen gemene deler gevonden. Wel bleek dat ik een mogelijk nog onbekende bindweefselstoornis aan de vaten had. De onzekerheid viel me zwaar. 
Ik wilde door met mijn leven, maar kon dit hoofdstuk pas 
afsluiten als er een duidelijke diagnose werd gesteld.
Op hartpatienten.nl las ik het verhaal van een jonge vrouw die, net als ik, was getroffen door een infarct. Voor het eerst kwam ik de term SCAD tegen: Spontaneous Coronary Artery Dissection. Een zeldzame 
aandoening aan de vaten die relatief veel onder jonge vrouwen voorkomt. De oorzaak kan genetisch zijn, maar ook hormonen kunnen een rol spelen. Ik herkende de symp
tomen: druk op de borst, 
verkramping van de kaken. 
Ik besloot mijn bevindingen 
te delen met Angela Maas, hoogleraar cardiologie voor vrouwen. Ze wil meer aandacht voor hartklachten bij vrouwen. Uiteindelijk heeft ze geld weten los te krijgen voor wetenschappelijk onderzoek naar SCAD in Nederland.”

Hart-echo

“Het is nu vijf jaar geleden en inmiddels kan ik oprecht zeggen dat ik me weer goed voel. Ik ben er niet meer dagelijks mee bezig. In het begin vertelde ik nieuwe mensen direct over mijn situatie. Stel dat er iets gebeurde, dan waren ze 
in elk geval op de hoogte. Nu voel ik die noodzaak niet meer. Omdat de precieze diagnose nog steeds niet is gesteld, moet ik me houden aan de richtlijnen voor het Ehler Danlos-Syndroom. Ik slik drie soorten medicatie per dag, onder meer om een hoge bloeddruk tegen te gaan. Als ik me een keer niet lekker voel, ben ik wel alert, maar niet meer zo snel in paniek. Het schijnt dat een scheurtje niet in één keer 
ontstaat, maar in de loop der jaren. Ik krijg jaarlijks een MRI-scan en een hart-echo. De goede uitslagen tot nu 
toe geven vertrouwen, net als 
het feit dat mijn vader geen tweede incident meer heeft gehad.

Guido is een geweldige steun geweest. In het begin was ik weleens bang dat hij onze 
relatie zou verbreken. We 
waren immers pas anderhalf jaar samen toen het gebeurde. En nu was ik plotseling een patiënt. Maar Guido is duidelijk: hij kiest voor mij. Vroeger jakkerde ik altijd maar door. Nu pak ik vaker momenten voor mezelf. Ga wandelen met vriendinnen of onze hond, in plaats van naar het zoveelste feest. We zijn goedkoper gaan wonen, zodat we meer geld overhouden om te reizen. 
Ik ben minder onbezorgd, maar kan gelukkig nog volop genieten.”

Ander werk

“Met mijn werk van toen 
ben ik gestopt. Door mijn hartinfarct realiseerde ik me hoe vergankelijk het leven kan zijn. Inmiddels werk ik in de evenementenorganisatie voor Rondje Rotterdam, een culturele stadstour. Ik kan thuis zelf mijn tijden indelen.
Laatst ging ik met vrienden naar Texel. Op de boot keek ik uit over die grijze watermassa. Eerder had dat me echt bij de keel kunnen grijpen. Het idee dat ik niet snel genoeg bij een ziekenhuis zou kunnen zijn. Maar nu hield die gedachte me helemaal niet bezig. Ik heb de angst losgelaten en durf weer te vertrouwen op mijn lichaam.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 36. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «