In bed met Loek Peters: ‘Ik jank om alles’

In Penoza is hij een koelbloedige huurmoordenaar, in het echt vind Tatum acteur Loek Peters overkomen als een goed gelukt kalmeringsmiddel. Zijn vriendelijke groene ogen, rustgevende stem en gespierde armen maken hem het type man waar ze tegenaan wil kruipen. Komt zo’n bed dan even mooi van pas…

Gekke naam eigenlijk, Loek.
Waarom? Ik heet Lodewijk. Lodewijk Franciscus Peter. Drie christelijke namen. En ik ben echt gedoopt.’

En op een dag wilde het christelijke jongetje acteur worden?
Nou… katholiek opgevoed, niets meer. Ik wilde small business studeren, dat leek me wel leuk. Mijn vader had een DA drogisterij, daar werkte ik al en eigenlijk was het de bedoeling dat ik die winkel zou overnemen. Van de drie zonen had ik daar als enige ook de juiste opleiding voor, mijn broers zitten een economisch niveautje hoger. Maar ik speelde ook saxofoon en op mijn achttiende ging ik met een vriendinnetje mee naar een creatief festival in Drenthe, waar allerlei workshops werden gegeven. Tijdens het volgen van een acteerworkshop door actrice Saskia Temmink dacht ik: wow, dit bén ik, wat is dit te gek! Daarna ging ik me verdiepen in welke vooropleiding ik kon gaan doen op dat vlak. Het was wel even een heikel punt om aan mijn vader te vertellen dat ik acteur wilde worden, maar mijn ouders hebben me altijd gesteund, meer van: oké, dan ga je toch even een cursusje doen. Eerst ben ik naar de theatervormingsklas in Utrecht gegaan en vervolgens heb ik auditie gedaan voor de toneelschool in Arnhem, Maastricht en Amsterdam. Nergens werd ik aangenomen. Het jaar daarop heb ik weer auditie gedaan in Arnhem en Amsterdam, in Amsterdam werd ik aangenomen.’

Je bleef volhouden.
‘Ja, Rotterdams middenstanderskind, hè: handen uit de mouwen, niet lullen maar poetsen. Nadat ik was afgewezen in Maastricht mocht ik bellen over de reden van mijn afwijzing.
‘Wat jij op het toneel doet moet door de wc worden getrokken, ga nooit dit vak in,’ kreeg ik letterlijk te horen. Ik heb ze uitgenodigd voor mijn afstuderen in Amsterdam.’

Zijn mensen op straat bang voor jou, sinds je Berry speelt?
‘Helemaal niet. Toch bizar, als Berry leg ik een hoop mensen om, maar op straat is het altijd: ‘Hé Berry, mag ik met jou op de foto, mijn vrouw is zo’n fan van jou!’ Op de een of andere manier is Berry een soort knuffelcrimineel geworden. Niemand is ook alleen maar een bad guy. Je moet een mens spelen. Elk mens heeft angsten en onzekerheden, dus ook Berry. Dat maakt het juist interessant.’

Ben jij een kwetsbaar mannetje in het dagelijks leven?
‘Een ‘natte twat’, zo word ik door mijn vrouw genoemd. Met mijn uiterlijk kan ik dat wel hebben: veel mensen denken dat ik een stoere vent ben, haha!’

Wat is er natte-twatterig aan jou?
‘Ik ben niet zo’n risiconemer en ik hoef echt aan niemand te bewijzen dat ik een man ben, want dat ben ik al. En ik jank om alles. Nou, dat is best een natte twat.’

O, je bent een jankerd! Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
‘Eergisteren bij de laatste aflevering van Unbelievable, een Netflixserie over een meisje dat is verkracht en niet wordt geloofd. Maar bij een goede reclame lig ik er ook al af, hoor.’

Is dat soms een manier om jouw eigen onderdrukte verdriet te uiten?

‘Haha, lekkere psychologie van de koude grond, Tatum! Ik zou het niet onderdrukt verdriet noemen, maar ik denk wel dat het oplucht als je regelmatig jankt bij series. Sowieso huil ik makkelijk. Om verhalen van anderen, als mijn kinderen iets ontroerends zeggen… Ik ben vrij open, dus iets komt echt ‘binnen’ bij mij. Wat dat betreft ben ik echt een wijf. Vrouwen zijn over het algemeen meer open met hun emoties dan mannen, omdat het een soort vaag iets is dat mannen ‘stoer’ moeten zijn. Terwijl ik een man die huilt, veel stoerder vind dan een man die niet huilt.’

Wat voor een man ben jij voor vrouwen?

‘Een zorgzame man. Thuis ben ik degene die de kleren voor ons shopt, ook voor mijn dochter en vrouw. Ik koop vaker kleding voor Ilse dan zij voor zichzelf. Negen van de tien dingen die ik koop, vindt ze top. Ook heb ik veel vriendinnen, vroeger op school al. Het waren voornamelijk meisjes met wie ik samenspeelde.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.