In vertrouwen: ‘Ze bestelt zelf niets, maar snaait wel het eten van je bord’

Vriendschap bestaat als het goed is uit geven en nemen, maar de vriendin van Simone (26) is zo gierig dat ze anderen altijd laat betalen.

‘Jessica en ik zaten in een bar met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Aan de tafel aan onze rechterkant worstelden twee Elon Musk-achtige types met een of andere high tech deal, en links van ons speelde zich een nogal ongemakkelijke ogende Tinderdate af. Jes en ik luisterden stiekem mee, terwijl we fluisterend en lachend commentaar leverden. Uiteindelijk vroegen we de rekening: ‘Gesplitst, alsjeblieft’ zei ik tegen het meisje dat ons bediende. Ik vond het kinderachtig van mezelf, maar ik was er even klaar mee. Ik had Jessica nu al drie achtereenvolgende keren getrakteerd, maar van haar kant kwam er niets. Er echt iets van zeggen? Daar was ik dan weer te laf voor. Maar ik hoopte dat de boodschap op deze manier ook zou overkomen.

De rekening kwam, maar voordat ik op mijn bonnetje kon kijken wat de schade was, griste Jes het papiertje onder mijn neus vandaan. Even voelde ik me schuldig. Hè hè, dacht ik, zie je wel, zij trakteert deze keer gewoon. Maar in plaats van dat ze haar pinpas tevoorschijn haalde, fronste ze bedenkelijk terwijl ze mijn rekening inspecteerde alsof ze een inspecteur van de FIOD was. Daarna keek ze me aan en zei: ‘Sorry hoor, maar jij moet meer dan de helft betalen. Jij had drie glazen wijn, ik maar twee.’ Hoewel ik intussen wel wist dat Jessica nogal op de centen is, kon ik niet geloven wat er uit haar mond was gekomen. Hoewel het me eigenlijk niet meer zou moeten verbazen. Als we samen gaan winkelen, klaagt ze voortdurend over hoe duur alles is. Ze raakt van alles aan, zegt ‘wat mooi!’, maar slaakt daarna een diepe zucht en komt met het onvermijdelijke commentaar dat het kledingstuk in kwestie te duur is. Meestal slik ik dan de woorden in dat zij alles te duur vindt zodra het twee cijfers op het prijskaartje heeft staan…’

Bier aanlengen met spa

‘Een keer wilde Jessica zelfs geen vijftig cent betalen voor de wc en heeft ze haar plas uren opgehouden tot we in de trein zaten, ondertussen wel voortdurend zeikend over hoe nodig ze moest en dat het belachelijk was dat toiletten niet overal gratis zijn. Het gekke is: Jessica is echt niet arm. Ze heeft een goed inkomen. Ze is alleen een enorme krent. Om eerlijk te zijn, heb ik haar in de bijna tien jaar dat ik haar ken nog nooit haar deel van de rekening zien betalen of een rondje zien geven. Het is inmiddels een running joke geworden in de vriendengroep. Mijn vriend Oscar heeft haar zelfs een bijnaam gegeven: T-Rex. Toen ik vroeg waarom − Jessica is klein en dun, en vertoont echt geen enkele uiterlijke gelijkenis met een dinosaurus − zei hij: ‘Omdat haar armen blijkbaar veel te kort zijn om bij haar portemonnee te kunnen.’

Nu had Jes het al direct verbruid bij Oscar, want de eerste keer dat ik met hem langs kwam op haar verjaardag, kwam hij met een rood gezicht terug van het toilet. Hij was langs de keuken gelopen en had gezien hoe Jessica biertjes inschonk uit zo’n klein tapje, en deze vervolgens voor de helft aanlengde met spa rood van de Lidl. Daarna serveerde ze het doodleuk uit aan haar gasten. Ik vond het al bijzonder dat ze drank in huis had, want normaal kon ik bij haar thuis kiezen uit thee, water en aanmaaklimonade. Dat vind ik niet erg, ware het niet dat ze bij mij thuis wel alles eet en drinkt wat los en vast zit. Zelfs toen ik net geopereerd was aan mijn knie en ze bij me op bezoek kwam at ze zonder het te vragen de soep op die mijn moeder voor me had gemaakt, terwijl ze wist dat niet naar buiten kon om boodschappen te doen. En toen ik een keer een feestje gaf en had gevraagd of iedereen iets mee kon nemen kwam ze aan met een fles wijn, die ze vervolgens aan het eind van de avond doodleuk weer in haar tas stopte en mee naar huis nam. Natuurlijk wel nadat ze de hele avond andermans Limoncello en Bacardi had zitten drinken.

Je zult je waarschijnlijk afvragen wat ik met zo’n vriendin moet, maar ik ken Jessica dus al tien jaar. We zijn samen zo’n beetje volwassen geworden, en ik snap ook ergens wel waar haar zuinige gedrag vandaan komt, want ze is opgegroeid in een gezin dat het niet breed had. Ze heeft altijd moeten werken tijdens haar studie, en nu ze van haar zuurverdiende geld een goede opleiding heeft kunnen afronden en een bovengemiddeld salaris heeft, vindt ze het blijkbaar toch lastig om haar oude manier van leven los te laten.’

Tikkie moeilijk

‘Wat ik ook superlastig vind, is hoe hypocriet ze is. Zo staat ze altijd klaar om op haar spreekwoordelijke zeepkist te springen en van wal te steken over gelijke rechten en gelijke beloningen voor vrouwen. Dat is allemaal prima, tot het moment dat we uit zijn en het haar tijd is om een rondje te geven of de rekening te splitsen. Dan kijkt ze naar de aanwezige mannen en maakt ze opmerkingen over dat een echte heer een dame nooit zou laten betalen. Ze is trouwens niet alleen voor zichzelf enorm op de penning, ze bemoeit zich ook altijd graag met mijn uitgaven. Zo vroeg ze een keer of ik met haar naar een winkelcentrum wilde − met mijn auto uiteraard, want ‘die is klein en dat is lekker makkelijk’. Lees: goedkoop. Daar aangekomen wilde ik ook even naar de Zara. Ik zag een mooie zijden pyjama die ik graag wilde, maar Jessica begon enorm te zeuren dat hij te duur was. Ze zou wel een goedkopere voor mij vinden op de markt, voor maar vijf euro kon ze zeker een hele leuke vinden. Eenmaal op de markt wees ze me verschillende polyester exemplaren aan. Vreselijk! Ik heb last van nachtzweten en ik kreeg het al benauwd bij de gedachte. Maar goed, dit is alleen maar om aan te tonen hoe vervelend het is: zo’n ‘vriendin’ die bij alles commentaar geeft dat het te duur is, en dat ik zuiniger met mijn geld moet omgaan.

Volgens haar ‘verspil ik geld’. Alleen als dat geld aan haar wordt uitgegeven, is het blijkbaar geen probleem. Zo heb ik Jes al supervaak getrakteerd op een lunch, maar altijd als zij aan de beurt is, is ze haar portemonnee vergeten. Of ze is toevallig net aan het wachten op een nieuwe pinpas omdat die van haar kapot is. En oh ja, hoe ze een Tikkie moet betalen, is ook volledig abacadabra voor haar. Toen ik een keer aanbood om te laten zien hoe het werkt, reageerde ze zwaar geïrriteerd. ‘Je weet toch dat ik totaal atechnisch ben?’ snauwde ze. Daarna trok ze haar gezicht in de plooi, ze voelde waarschijnlijk wel hoe ze overkwam, en zei ze poeslief dat ze mij de week erop zou trakteren. Je raadt het al: dat moet nog steeds gebeuren. Als ze al eens een gulle bui heeft, voor haar doen dan, komt dat neer op zoiets als: ‘Ik zei dat ik je zou terugbetalen voor de lunch die je hebt voorgeschoten, dus hier heb je een frappucino van vier euro.’ En ze zal geen moment aarzelen om te zeggen dat je niet zo flauw moet doen als je opmerkt dat een Starbuckskoffie niet echt in verhouding staat tot een uitgebreide lunch.’

Tekst Vivienne Groenewoud

Deze in vertrouwen is afkomstig uit VIVA 03-2020. Deze editie ligt vanaf 15  januari  in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«