In vertrouwen: ‘In bed bid ik: God, laat me nooit meer kriebels in mijn buik krijgen van kinderen’

Angela (39) voelt zich seksueel aangetrokken tot kinderen. ‘Genoeg mensen zullen denken: die vrouw is ziek, die moet gestopt worden. Dat doet me pijn. Ik worstel er zelf ook mee.’ 

‘Elke zondag ga ik zwemmen in het plaatselijke zwembad. In eerste instantie kwam ik er om baantjes te trekken, maar steeds vaker kijk ik vooral naar de kinderen. Wat zijn ze mooi, wat zijn ze knap. Gelukkig ben ik een vrouw en ziet niemand dat ik opgewonden raak. Dan vlucht ik even naar het toilet om te masturberen. Ik sluit mijn ogen en zie de jongens en meisjes weer voor me. Daarna mijn handen wassen en weer het water in.’

Wanneer ik klaargekomen ben en de opwinding voorbij is, komt soms de bezinning.

‘Wanneer ik klaargekomen ben en de opwinding voorbij is, komt soms de bezinning. Dan lig ik ’s avonds in bed en bid ik: God, laat deze gevoelens alsjeblieft verdwijnen. Laat me normaal zijn, zoals mijn vriendinnen, collega’s, mijn zus. Laat me nooit meer kriebels in mijn buik krijgen van kinderen. Wanneer ik een leuk jongetje of meisje op straat zie, kan ik niet anders dan omkijken. Ik neem ze van top tot teen in me op. Ik doe het onbewust, alsof het in mijn aard zit. Zou ik weten welk deel van mijn hersenen dat veroorzaakt, dan bel ik vandaag nog een arts om het weg te laten snijden. Het is verschrikkelijk om iets te voelen dat als verkeerd beschouwd wordt. Om elke dag te moeten vechten tegen een deel van je eigen identiteit. Wat ik ben, wat ik graag wil, kan een ander schaden. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Ik weet hoe het is als iemand iets doet wat je niet wilt. Mijn oom deed dat bij mij, toen ik elf jaar was. Nu begrijp ik waarom. Die aantrekkingskracht is zo sterk. Hou jezelf maar eens onder controle als je elke dag blootgesteld wordt aan de verleiding. Kinderen zijn overal. In de supermarkt, op straat, op een verjaardag. Niemand zou het raar vinden als ik ze aan zou raken, op zou tillen, met ze zou knuffelen. Dat maakt vrouw zijn als pedofiel nog ondraaglijker. Weet je hoe vaak ik een kind op schoot krijg, terwijl ik denk: doe maar niet, dat is niet goed voor ze. Maar ik durf het niet te zeggen. Ik ben bang voor de vragen die volgen, bang om als een paria uitgekotst te worden. Helemaal alleen achter te blijven, met die gevoelens waar ik niet om heb gevraagd.’

Kinderporno

‘Tot mijn twintigste dacht ik dat ik was zoals andere vrouwen. Ik had zelfs een vriendje. Op vakantie in Frankrijk, met mijn oom en tante, ontdekte ik dat ik anders was. In het zwembad zag ik twee meisjes met elkaar stoeien, gek doen. Ik denk dat ze een jaar of tien en twaalf waren. Ik hing een beetje langs de rand van het bad en keek toe. Voor het eerst voelde ik echt opwinding. Een kriebelig, fijn gevoel in mijn buik en tussen mijn benen. Ik ging naar de meisjes toe en speelde mee. Voor de buitenwereld zag het er waarschijnlijk onschuldig uit. Ik tilde ze op en gooide ze in het water. Later kleedden we ons samen in een kleedhokje weer om. Naakt zo dicht bij ze zijn, vond ik opwindend. Maar het maakte me ook bang. Waarom voelde ik dit?’

‘Ik kende het begrip pedofilie van een les biologie op school. Een afwijkende seksuele voorkeur was het. Destijds was het niet zo bekend als nu. Toen stonden de kranten er nog niet vol mee. Zou ik dat dan hebben? Zou ik een pedofiel zijn? Die avond probeerde ik er met mijn tante over te praten. We zaten samen thee te drinken na het avondeten. Wat ik precies zei, weet ik niet meer. Ze wuifde het weg. Seks, gevoelens, verwarring, het hoorde allemaal bij volwassen worden. Misschien wond ik er ook wel zo veel doekjes om dat ze me niet eens begreep. Dan maar alleen op ontdekkingsreis. Ik las erover in boeken in de bibliotheek en later ook veel op internet. Ik zocht antwoorden op zo veel vragen. Wat moest ik met deze gevoelens? Waarom had ik ze? Kon ik ze misschien weer laten verdwijnen? Tijdens het zoeken, stuitte ik ook op dingen die mijn lust juist aanwakkerden. Niet zo gek natuurlijk, wanneer je googelt op pedofilie. Op een site waar ik eigenlijk een account aanmaakte om te praten over mijn gevoelens, bleek kinderporno te staan. Dat wist ik niet van tevoren, anders had ik me nooit ingeschreven. Want toen ik het zag, was ik meteen verslaafd. Het is als een alcoholist die één biertje drinkt, of een drugsverslaafde die een heel klein beetje coke snuift. Het was allemaal relatief onschuldig, vooral blootplaatjes van kinderen gemaakt op het strand. Achter mijn computer masturbeerde ik. Ik werd er rustiger van. Na een avondje plaatjes kijken, verdwijnen mijn gevoelens weer wat meer naar de achtergrond, gelukkig. Het is mijn therapie, mijn manier om te voorkomen dat het echt fout gaat. Maar ik weet heus: dit is verkeerd. Dit gaat te ver. Door naar die plaatjes te kijken, hou ik iets in stand dat verkeerd is. Die kinderen vragen er niet om als iets seksueels gebruikt te worden. Misschien zijn ze wel gedwongen op de foto te gaan of worden ze zelfs misbruikt. Ik heb al zo vaak tegen mezelf gezegd: dit was de laatste keer. Maar dan gaan er weer wat dagen of weken voorbij en wordt het gevoel weer zo allesoverheersend dat ik toch voor de bijl ga.’

Dit verhaal heeft eerder in VIVA gestaan.

Tekst: Renée Lamboo | Beeld: Getty

Dit artikel komt uit VIVA-05-2021. Dit nummer ligt op 3 februari in de winkel of lees je hier verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.