Meryem (21): ‘Voor mijn familie ben ik dood’

Vlak voordat Meryem (21) naar vier havo zou gaan, kondigden haar ouders onverwacht aan dat ze mee op reis moest naar Marokko. Omdat haar oudere zus ook nooit was teruggekomen van zo’n ‘familiebezoek’, vertrouwde Meryem het zaakje niet. En terecht, zo bleek.

‘Ik was nog net geen tien jaar oud toen mijn oudere zus naar Marokko ging om er ‘familie te bezoeken’. Dat zei mijn moeder tenminste. Ik ben geboren in Nederland, net als mijn zus en broertje, maar de wieg van mijn ouders stond in Marokko. Thuis zijn we islamitisch opgevoed. Ik was idolaat van mijn oudste zus, Fazya. Ze was gek op mooie merkkleding, popmuziek en make-up, iets waar mijn ouders niets van moesten hebben. Ik weet nog dat mijn zus regelmatig in de clinch lag met mijn vader, die haar alleen maar in shirts met lange mouwen en lange rokken wilde zien. Fazya was idolaat van de film Twilight toen die destijds uitkwam. In het bijzonder van Robert Pattinson, de acteur die vampier Edward speelde. Toen ze vijftien was, had ze een poster van hem met ontbloot bovenlijf op haar kamer gehangen, recht boven haar bed. Die hing daar echter niet lang. Mijn vader zag de poster en scheurde hem van de muur. Hij schreeuwde naar mijn zus en mijn zus schreeuwde terug, iets wat ik nooit had gedurfd. Maar dat alles deed er niet toe; Edward was weg. En een jaar later was mijn zus dat ook.
Ik had er een raar gevoel bij dat ze naar Marokko was. Ik had mijn ouders met elkaar horen praten over een jongen met wie mijn zus na school zou afspreken en dat ze zich daar zorgen over maakten. De buitenwereld was voor hen de vijand, Nederlandse mensen zagen ze als duivels die probeerden ons de slechte, westerse wereld in te trekken, dat is wat ik altijd te horen heb gekregen.
Mijn zus huilde toen mijn ouders haar naar het vliegveld brachten. Toen dacht ik nog: zie je wel, dat is wat mijn vader bedoelde. Fazya is gewoon te veel beïnvloed door Nederlanders. Toch nam ik aan dat ze terug zouden komen. Dus toen mijn moeder me vertelde dat Fazya in Marokko wilde blijven, was ik helemaal van de leg. Hoe kon ze dat nu willen? Tegen mij had ze altijd gezegd dat ze rechten wilde studeren en op kamers in Amsterdam wilde gaan wonen!’

‘Er zat een hangslot op mijn deur en ik moest kloppen om naar het toilet te mogen’

Bedekkende kleding

‘In de zomervakantie voordat ik naar de middelbare school zou gaan, kwam ik thuis van mijn bijbaantje en trof mijn vader in mijn kamer aan. Hij stond voor mijn kast met een grote vuilniszak en gooide al mijn skinny broeken in de zak. Ik stond perplex en vroeg wat hij aan het doen was. Mijn vader griste een van de broeken die ik uit de zak had gepakt weer uit mijn handen, keek me aan en zei dat ik nu te oud was voor ‘dit soort kleding’. Het werd tijd dat ik me meer zou gaan bedekken, zei hij. Ik wist dat het geen zin had om tegen te sputteren, ook omdat ik bang was voor mijn vader. Hij had me al eerder geslagen als ik naar zijn zin te brutaal was, en ik wilde niet weer klappen krijgen. Van mijn moeder hoefde ik ook geen steun te verwachten: zij had mij zelf nooit met een vinger aangeraakt, maar ze leek het wel eens met de fysieke straf die mijn vader te pas en te onpas uitdeelde. De drie jaar daarop werd mijn vrijheid steeds verder ingeperkt door mijn ouders. Uit school met vrienden afspreken was er niet bij. Ik moest meteen naar huis komen. Mijn moeder werkte niet en wilde dat ik haar hielp in het huishouden. Het was belangrijk dat ik wist hoe ik dat op een goede manier moest doen, zei ze. Als ik tegen mijn ouders zei dat ik niet van plan was om later huisvrouw te worden of als ik het over mijn studiekeuze voor later wilde hebben, wimpelden ze me af. Daar zouden we het later nog weleens over hebben, zeiden ze. Op een dag, vlak voor ik in vier havo zou beginnen, zei mijn moeder op een avond: ‘Morgen gaan we naar Marokko om je zusje te bezoeken, dus pak maar even een koffer in.’’

‘Mijn moeder wilde m’n retourticket niet laten zien. Hoe durfde ik haar te wantrouwen?’

Bang voor de reis

‘Ik was maar één keer eerder in Marokko geweest; toen ik elf was. Ik haatte het daar, ook omdat Fazya niet meer de oude was. Ze liep met een hoofddoek en ik mocht haar maar heel even spreken, omdat ze ‘druk’ was met andere dingen, had mijn tante gezegd. Dit keer was ik bang voor de reis en ik vond het raar dat we nu gingen, uitgerekend helemaal aan het einde van de vakantie. Ik maakte me zorgen: zou ik wel op tijd terug zijn voor de school weer begon?
Mijn moeder zei dat we op tijd terug zouden zijn, maar ik vertrouwde haar niet.
Daarom vroeg ik haar om mijn retourticket te laten zien. Ik wilde bewijs zien dat ik op tijd voor school weer terug zou zijn. Mijn moeder was verontwaardigd. Hoe durfde ik haar te wantrouwen? Ik probeerde nog een paar keer om haar zover te krijgen mijn retourticket te laten zien, maar uiteindelijk vertelde ze tegen mijn vader hoe vervelend ik was, en sloeg hij me. Vanaf dat moment zat ik opgesloten in mijn kamer. Op de derde dag, twee dagen voordat we zouden vertrekken, kwam mijn vader mijn kamer binnen.
Hij liet me een foto zien. Op de foto stond een man die minstens twee keer zo oud was als ik, met een geel gebit en kleine oogjes. Mijn vader vertelde me dat dit mijn achterneef was, dat ik op mijn achtste aan hem was beloofd en dat hij van me verwachtte dat ik zou toestemmen met een huwelijk zodat mijn neef naar Nederland zou kunnen komen, omdat ik anders niet meer uit deze kamer zou komen. Het enige wat ik kon doen was denken: nee, ik wil dit niet! Op hetzelfde moment besefte ik: dus dit is wat mijn zus is overkomen.
Alleen, en zo simpel was het, binnen onze familie was ons met de paplepel ingegoten om te zwijgen. Gedurende mijn hele jeugd had ik klasgenootjes op afstand gehouden. Die zouden onze tradities niet begrijpen, zeiden mijn ouders altijd. Het enige contact dat ik met ze had, was op het schoolplein. Mijn zus was mijn beste vriendin geweest, totdat ze wegging. En daarna was ik alleen. Eenzaam. Maar dat besef ik nu pas. Want toen vond ik dat allemaal normaal, zoals een kind dat misbruikt wordt het ook gelooft als haar vader zegt dat alle vaders dit met hun dochter doen.’

 

 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!