Ingrid (36): ‘Ik heb nooit de drang gehad me voort te planten’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Ingrid (36) twijfelt of het gezinsleven wel bij haar past

“Pas bij onze derde afspraak kwamen ze ter sprake. Opeens vielen de namen Tommy en Berend. Even hoopte ik dat het zijn neefjes waren. Of zijn honden. Ik geloof dat hij zijn zoontjes niet eens expres verzwegen had. Het klikte zo tussen Jos en mij dat we steeds struikelden over onze woorden, zinnen niet afmaakten omdat er alweer andere onderwerpen stonden te trappelen om te worden 
besproken. En ik had er toch ook niet naar gevraagd, zei hij toen ik verontwaardigd deed. En dat is waar. Terwijl de meeste mannen van veertig toch kinderen hebben. Maar in mijn vriendenkring zijn kinderen niet vanzelfsprekend. Zelf heb ik nooit de drang gehad me voort te planten. Ik zat zo op één lijn met Jos, dat ik er blind van uit was gegaan dat het ook op dit vlak zo was.

Hoe oud Tommy en Berend dan waren, wilde ik weten. Hoe vaak hij op ze paste. Mijn onhandige formulering zorgde bijna voor een eerste ruzie. Terwijl ik me verontschuldigde, maakten mijn gedachten overuren. Wat nu? Weg, dat kon al niet meer. Ik was al verliefd. Ik besloot mijn vooroordelen weg te slikken, soms maakt het leven een onvoorspelbare wending, maar lang niet altijd een verkeerde. We kregen een relatie en Tommy en Berend, zes en acht, kwamen tot leven door Jos’ verhalen. Door foto’s 
en filmpjes. Vier maanden na onze eerste zoen zat ik bij ze op de bank. De oudste 
gedroeg zich aanhankelijk en enthousiast, de jongste was toen nog iets afstandelijker. Aandoenlijke mannetjes, twee minikopietjes van mijn megaliefde. Hoe kon ik ze niet in mijn hart sluiten? Maar met liefde alleen ben je er niet, zo ontdek ik continu, zeker nu we samenwonen. In het dagelijks leven komt het op heel andere dingen aan. 
Op engelengeduld, consequent zijn, mijn 
mening verbijten. Op de aandacht moeten delen en daar geen probleem van maken, op altijd de verstandigste zijn. En ik moet niet zeuren: ik heb hun vader fulltime, zij maar de helft van de tijd. Vaak is het leuk, ik ben echt dol op die jochies geworden. Vol overtuiging deel ik zoenen uit op gestoten hoofden en doe ik mee met het wereldrecord chips eten in vijf minuten. Ik doe mijn best, echt; toch zijn er ook zat momenten dat ik de jongens stiekem weg wens. Ik ben er zó aan gewend om mijn eigen leven te leiden. Ik blijf het lastig vinden om nu altijd rekening te houden mét. Om niet meer elk weekend uit te kunnen slapen of te gaan stappen wanneer ik dat wil. Egoïstisch? 
Jazeker. Ik heb er dan ook bewust voor 
gekozen om geen kinderen te krijgen. Maar nu heb ik ze, ongewild, toch… Ik merk dat mijn hevigste verliefdheid aan het overwaaien is. Wat blijft, is houden van – niet alleen van Jos, ook van de jongens. Toch durf ik nog niet te zeggen of ik hier echt voor wil blijven gaan. Ik vind het ook eng. Want van de gedachte dat ik het, als ik 
weg zou willen, uit moet maken met drie mannen in plaats van met één, krijg ik het nu al Spaans benauwd.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 23. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «