Sigrid ten Napel: ‘Ik ben gelukkiger dan ik in jaren ben geweest’

Haar werk was lange tijd het belangrijkste in haar leven, met een goeie tweede plek voor haar dwangneuroses. Maar een gedwongen werkpauze én een nieuwe relatie gaven Sigrid ten Napel (26) belangrijke nieuwe inzichten.

De regen mag met bakken uit de hemel komen, het humeur van Sigrid is zonnig. Als een happy camper pelt ze haar brandnieuwe duurzame regenpak van zich af (‘Dit wordt mijn nieuwe favoriete outfit’) en ploft neer. XL-bril op haar neus, gestreept bloesje, vintage jeans, big smile. De reden voor haar blijdschap? Ze is net terug uit Brazilië en Uruguay, waar ze zes weken aan het draaien was voor een internationale productie. Dat betekent: eindelijk haar vriend weer zien, met vriendinnen afspreken, dingetjes inspreken. ‘Ik merk dat ik hier wat in te halen heb. Dat is een mooi welkomstcadeau.’

Over de internationale productie in kwestie kan ze inhoudelijk niks zeggen, wegens de dichtgetimmerde geheimhoudingsverklaring die ze heeft moeten tekenen. Lachend: ‘Als ik uit de school klap, dan is het gedaan. Met mijn bankrekening, in elk geval.’ Feit is dat de opnames van de buitenlandklus eigenlijk twee jaar terug al zouden starten, maar keer op keer werden uitgesteld. ‘Ik moest steeds op afroep beschikbaar zijn voor als we toch zouden beginnen, dus uiteindelijk heb ik al die tijd nauwelijks ander werk kunnen doen. Ik verkeerde echt in het luchtledige. Dat was een beetje zuur.’

Hoe heb je je in die periode weten te vermaken?

‘In het begin wist ik mezelf nog wel bezig te houden: met vrienden afspreken, musea bezoeken, leuke dingen doen. Toen het wat langer begon te duren en ik me ging vervelen, zei mijn vriend dat hij zich zou laten omscholen en iets zou gaan ondernemen als hij zo veel tijd had. Maar het voelde niet alsof ik daar ruimte voor had, omdat ik op elk moment opgeroepen kon worden en een opleiding of extensieve nieuwe hobby dan misschien ineens zou moeten afbreken. Zo stond dat in m’n contract en daar had ik me aan te houden. Het was dus geen sabbatical waarin ik alle rust had.’

Wat hield je op de been?

‘Er zijn best veel dagen geweest waarop ik dacht: ik weet het gewoon even niet. Wat me hielp om positief te blijven, was dat ik aanbiedingen bleef krijgen voor ander acteerwerk. Weliswaar moest ik vrijwel overal ‘nee’ op zeggen, er werd wel aan me gedacht. In die tijd heeft ook de relatie met mijn vriend zich kunnen ontwikkelen, ik kende hem net. We zagen elkaar elke dag en hebben veel weekenden in de natuur doorgebracht. In het dagelijkse leven werkt mijn vriend als data-analist, maar hij is ook schrijver. Ik ben anderhalf jaar terug begonnen met schilderen en als ik dat ging doen, dan ging hij schrijven, heel idyllisch. Ik had me ook ingeschreven voor een pottenbakcursus, dat wilde ik al heel lang, maar die werd op het laatste moment gecanceld.’ Lachend: ‘Daar was ik echt teleurgesteld over.’

Heeft al die vrije tijd je ook inzichten opgeleverd?

‘Absoluut. Tot twee jaar terug was werk het belangrijkste in m’n leven. Als dat goed ging, kon ik al het andere vergeten. Ik heb nu ondervonden, en dat wist ik rationeel natuurlijk al een beetje, dat geluk ook in andere dingen kan zitten. Werk is relatief, dus in hoeverre moet je je geluk daarvan laten afhangen? Door te schilderen, heb ik ontdekt dat er ook een andere creativiteit dan acteren in mij schuilgaat. Dat is niet nieuw, want na de middelbare school wilde ik al heel graag bouwkunde studeren. Een beetje in navolging van mijn vader die met elk bouwmateriaal wel raad weet, wat mij altijd heeft gefascineerd. Dat had ik allemaal een beetje weggestopt, maar nu voel ik heel sterk de honger om van alles met m’n handen te gaan uitvoeren. Ik wil langzaam toeleven naar de droom van een vrijstaand huis in de natuur met een creatief atelier waar ik kan schilderen, houtbewerken en pottenbakken.’

Zwaai je het acteren dan vaarwel?

‘Nee, dat doe ik dan nog steeds. Met deze droom wijs ik acteren niet af. Ik voel nog steeds heel veel liefde voor het vak, maar mijn leven is wel groter geworden dan dat.’

 Je ging op je zesde al naar het jeugdtheater. Was dat je eigen idee?

‘Van m’n ouders. Niet met de insteek ‘we zien wel een carrière voor Sigrid als actrice’, maar omdat ik verlegen was. Ik had een vrij levendige fantasie, maar dat kwam er alleen binnen onze veilige gezinssituatie uit. Daarbuiten zei ik weinig, ik wilde met een verjaardag niet op m’n wangen gekust worden, zelfs een hand geven aan mensen vond ik eng. M’n ouders dachten dat ik op de jeugdtheaterschool misschien een beetje uit m’n schulp zou kruipen. Ik vond het meteen leuk om mezelf op een manier te laten zien die ik op andere plekken niet kon of durfde te uiten.’

Het hele interview met Sigrid lees je in VIVA-47-2019. Deze editie ligt vanaf 20 november in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

banner