Jamie Li: ‘Ik vind het moederschap bij uitstek een vorm van onzekerheid’

Af en toe wordt YouTuber en schrijfster Jamie Li (33) knettergek van haar jongens – ‘Ze zijn van het rennen, schreeuwen en elkaar de hersens inslaan’ – maar als ze in hun pyjamaatjes aan komen lopen, met hun knuffelaapjes, zijn ze om op te vreten.

Het is vanaf de voordeur van het Amsterdamse appartement zigzaggen langs een ladekast die in de gang in de weg staat te staan. Een erfenisje van een poging om in coronatijd gezellig met het hele gezin aan de keukentafel te werken. ‘Dat was ongeveer één dag leuk,’ glimlacht Jamie, terwijl ze de deur van de slaapkamer opent. In allerijl werd er een bureau uit de berging tevoorschijn gehaald, zodat Alain en zij om en om kunnen vluchten naar de stilte van de slaapkamer. Even weg van drukteschoppers Lenny (6) en Kay (4), die tijdens het interview onder toeziend oog van Alain de woonkamer op stelten zetten. ‘Maar ja, in de slaapkamer stond die kast in de weg,’ zegt Jamie vanaf het puntje van het bed, met kat Dave luid ronkend op schoot. ‘Nu staat hij in de gang in de weg.’

Heb je de coronatijd als een beproeving ervaren?

‘In normale tijden gaan Lenny en Kay na school vier dagen naar de opvang en heb ik één mamadag. Ik vind het moeilijk dat alles nu door elkaar loopt: kinderen, werk, veel binnen zitten. Het zijn geen jongens die rustig in een hoekje gaan zitten kleuren – ze zijn meer van het rennen, schreeuwen, druk doen en elkaar de hersens inslaan. Ik probeer regelmatig duidelijk te maken dat ik écht iets moet afmaken, dus of ze zachter kunnen doen en niets willen vragen. Als ze dan blijven gillen en rellen, vind ik dat bijna respectloos, want ze zijn op een leeftijd dat ze echt wel snappen wat je bedoelt. Dan kan ik af en toe wel boos worden, maar dat helpt vaak niet. Op zulke momenten kijken Alain en ik elkaar aan en gaat degene die het meeste werk heeft naar de slaapkamer.’

Is het een opluchting dat ze weer gedeeltelijk naar school kunnen?

‘Ja, dat vind ik heel fijn. Niet omdat ik ze kwijt ben, want de quarantaine had ook positieve kanten. We waren op elkaar aangewezen, waardoor je extra beseft dat je in de dagelijkse hectiek vaak naast elkaar leeft in shifts. Het was terug naar de basis, dat vond ik heel mooi. De keerzijde was het schoolwerk. Dat vond ik vréselijk. Ik had er geduld en tijd voor vrijgemaakt, maar het lukte me vaak niet om ze ertoe te zetten. Thuis is voor Lenny en Kay de plek waar wordt gespeeld, dan hoeven ze niets. De omschakeling naar thuisscholing konden ze niet zo goed maken. Alles duurde lang, ze zaten elkaar te jennen. Ik ben gewoon geen juf.’

Durf je dat soort baalmomenten ook te delen in je vlogs?

‘Juist! Ik hou niet van mooi weer spelen. Als ik een offday heb of teleurgesteld ben, zal ik dat zeker laten zien. Dat hoort ook bij het leven. Ik vind het irritant als mensen alleen maar hoogtepunten uit hun perfecte leven laten zien. Daar ben ik allergisch voor.’

Heb je overwogen om je kinderen buiten beeld te houden?

‘Toen ik zwanger was van Lenny hebben Alain en ik het erover gehad: willen we ons kind op social media of niet? We vonden allebei dat het moest kunnen, met mate. Maar dan ben je bevallen en wil je je kind de hele tijd delen. Tenminste, dat had ik. Het zou ook raar zijn als ze helemaal niet te zien zijn. Ik omschrijf mezelf als YouTuber en schrijver, met als voornaamste onderwerp mijn eigen leven. Daar horen mijn kinderen ook bij, maar ik let er nu ze wat ouder zijn wel op dat ze niet té veel in beeld komen.’

Was jij het type meisje dat als kind al wist: ik wil moeder worden?

‘Ik wist dat ik ooit moeder wilde worden, maar ik heb ook altijd geweten dat ik niet zo van kinderen hou. Kinderen komen altijd naar je toe om iets te vertellen of te laten zien dat totaal niet boeit. Dat je denkt: leuk voor jou, dat je een pop met roze haar hebt, maar wat moet ik ermee? Daar werd ik vroeger heel awkward van. Ik voelde heel sterk dat ik ooit kinderen wilde, maar ik vond andermans kroost gewoon druk en vervelend. En nog steeds hoor. Je maakt mij niet blij met een kinderverjaardag of een dagje in zo’n indoor speeltuin, hoe heet dat, Ballorig?’

Ben je bang geweest dat je je eigen kinderen niet leuk zou vinden?

‘Grappig genoeg niet, omdat ik wist dat ik mijn eigen kinderen heel graag wilde. Ik was 25 toen ik in een lookbook van Zara een té schattig kind zag en kriebels kreeg: hoe zou onze baby eruitzien? Voor die tijd dacht ik dat rammelende eierstokken onzin waren, maar ineens had ik ze zelf. Vanaf dat moment ben ik zaadjes gaan planten bij mijn vriend – kijk die lieve peuter daar, wat zouden wij het goed doen als ouders – en een jaar later ging hij zaadjes planten bij mij, haha.’

Waarom is Alain de ideale vader voor jouw nageslacht?

‘Hij is zorgzaam, lief, geduldig en ontzettend leuk met kinderen. We zijn al zestien jaar samen, dus we kennen elkaar echt door en door. Met de jaren hebben we twee keer een break gehad, omdat we het even niet meer wisten. Beide keren zijn we elkaar niet uit het oog verloren, waardoor we weer bij elkaar kwamen. Na die tweede break dacht ik: nu weet ik het zeker, hij is het. Alain is de man om de volgende stap mee te maken.’

Verliep het proces van zwanger worden volgens het boekje?

‘Ik had mezelf aangepraat dat het moeite kostte, want ik was súperongeduldig. Vanaf de dag dat we besloten ervoor te gaan, was ik echt zo’n psychovrouw die telkens checkte of ze niet toch al ongesteld was. Elk gevoel analyseerde ik op een forum: oh jee, dit is een aanwijzing dat ik ongesteld ga worden! Naar mijn idee duurde het allemaal héél lang, maar bij de derde cyclus was het al raak. De positieve test heb ik in een Dior-doosje verstopt, dat ik nog van mijn werk had liggen. Alain dacht dat hij een sieraad van me kreeg, maar in plaats daarvan zag hij het goede nieuws. Hij was helemaal in shock, op een positieve manier.’

Hoe heb je je zwangerschappen beleefd?

‘Ik was mezelf totaal kwijt. Constant misselijk, net niet depressief. Het liefst wilde ik de hele dag in bed blijven en ik kon nergens blij van worden, behalve van eten. Dat verklaart ook dat ik bij de tweede zwangerschap dertig kilo aankwam. Het was echt even uitzitten. Ik weet nog dat ik tijdens de zwangerschap van Kay één opdrachtgever had aangehouden, waarvan ik dacht: hiermee red ik het financieel wel tot de baby er is. Verder deed ik niks. In de spotlights staan en mijn leven delen, daar vond ik niks meer aan. Ik was volledig in mezelf gekeerd.’

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. Ook kun je het artikel hier via Blendle lezen. Maar nog leuker is het om VIVA magazine te bestellen, dat kan via de button hieronder. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst: Fleur Baxmeier | Foto’s: Kee & Kee
 Foto’s Kee & Kee @Stickystuff Styling Valérie Ntantu

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«