Jan Smit: ‘Ik heb nu die Barry Hay-modus’

Na ruim twintig jaar wilde Jan Smit (32) eens wat anders, dus op zijn nieuwe album zingt hij geil en dirty, en gooit hij er een rap tegenaan.

Tekst: San van de Ven | Foto’s: Liz van Campenhout | Met dank aan: Juniper & Kin – Kitchen Garden & Bar

‘Je weet van niks?’ De Volendamse zanger kijkt verrast. De firma Jan Smit heeft zijn project acht maanden geheim weten te houden. Best knap, aangezien er nogal wat BN’ers hun mond moesten houden. Op 26 september is de aftrap van zijn theatershow Met andere woorden, waarvoor duizenden Jan Smit-fans al een kaartje hebben gekocht. Alleen wordt het een tikkie anders dan ze gewend zijn. ‘Na een carrière van ruim twintig jaar had ik zoiets van: ik heb alles wel gedaan. Ik kan wel weer een album maken, maar ik zocht voor mezelf een leuke nieuwe invalshoek. Daarom heb ik vorig jaar twaalf collega-artiesten die ik goed ken benaderd om voor mij een liedje te schrijven. Een nummer waarvan zij vinden dat het nog ontbreekt op mijn CV, dat mij op het lijf geschreven is.’ Ze zeiden allemaal ja.

Wat kunnen we verwachten?

‘We hebben alles ingezongen zoals de artiesten het wilden, elke letter. Zo heeft Thomas Berge een kroegkraker gemaakt. Hij zei: ‘Als ik aan jou denk, denk ik aan feest en sambuca.’ Sanne Hans schreef een liedje voor mijn vrouw, mijn verhaal aan Liza. Ik moet ook rappen, weliswaar met Lange Frans, maar dat is echt niet mijn ding. Barry Hay en JB Meijers hebben een bluesnummer over meisjes van plezier gemaakt – dat zou ík nooit opschrijven, maar ik doe wat me is opgedragen. Zo zijn het twaalf totaal verschillende songs geworden.’

Al die artiesten met een mening; werd je daar niet onzeker van?

‘Tijdens de opnames wel. Als je een demo van Racoon of Frank Boeijen krijgt, denk je: het is toch zonde dat ík dit nu moet zingen? Het wordt van z’n leven niet zo mooi als wanneer zij het zouden zingen. Maar dat moet je loslaten. Iedereen heeft z’n akkoord gegeven met een dikke ‘yes, dit is ’m’. Soms wilden ze aanpassingen, dan moet je weer terug in je hok. Zoals Barry Hay, die naar de studio kwam en met een blik bier erbij wilde horen hoe ik het inzong. Nee, het moest dirty, het moest geiler. Daar sta je dan met je koffie op dinsdagmiddag. Hij zei: ‘Dit doe je altijd al.’ Daar word je onzeker van, want je doet wat je kan, waar je goed in bent. Maar ik weet nu hoe het moet, ik heb nu die Barry Hay-modus.’

Waarom een theatertour?

‘Ik treed heel vaak op in grote zalen, met de Toppers bijvoorbeeld of met het Duitse Klubbb3, maar een theatershow is veel intiemer. Je zit zo’n beetje bij de mensen op schoot. En ik hou van vertellen. Ik heb geen draaiboek, geen regisseur, niks: het komt zoals het komt. Het eerste gedeelte van de show staat helemaal in het teken van mijn nieuwe album, met filmpjes van de artiesten over het hoe en waarom, en het tweede gedeelte is gewoon oud en vertrouwd. Dat moet ook wel, vind ik: mensen kopen een kaartje voor veel geld, dus dan wil je ook gewoon kunnen meezingen.’

Je hebt een trouwe fanschare. Wat is het gekste wat een fan je ooit heeft gestuurd?

‘Nou, bedreigingen. Huwelijksaanzoeken ook. En toen ik achttien was en optrad in discotheken, werden er vaker slipjes naar mijn hoofd gegooid. Nu ik getrouwd ben en drie kinderen heb, ben ik natuurlijk totaal niet meer interessant. Ze gooien weleens zo’n tent, zo’n XXL-onderbroek, met zwarte stickers erop. Geweldig.’

Het hele interview met Jan Smit komt uit VIVA editie 38. Deze editie ligt vanaf 19 september in de winkel of kun je online lezen via Blendle. 

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «