Young & restless: vrouwen over grenzen stellen en balans houden

Zeven dagen per week werken, geen tijd nemen om 
te eten, een druk sociaal leven, tomeloze ambitie. 
En één groot gevaar: uitputting. Drie vrouwen over grenzen stellen en balans houden.

  Tekst Merel Brons |  Beeld Natasja Noordervliet

Ze leidt een druk leven. Toch weet Janne (26, single, eigenaar/coach bij Ladies Lifting PT) precies hoe ze die burn-out buiten de deur houdt. 

“Ik sta elke ochtend om zes uur op en lig er voor elven niet in. Ik werk zeven dagen per week en doe op de zevende dag een opleiding. Geregeld wordt me gevraagd: ‘Neem je niet te veel hooi op je vork? Denk je wel aan je rust? Straks stort je nog in.’ Goedbedoelde adviezen, maar 
ik heb ze niet nodig. Ik voel me prettig 
bij hoe ik m’n leven leef, leid een succesvol bedrijf, hou het prima vol en maak me geen zorgen dat er nu een burn-out op de loer ligt.

Dat heb ik wel moeten leren. Afgelopen jaar was pittig: mijn relatie strandde en mijn moeder overleed. Daarnaast was 
ik bezig met het opstarten van mijn bedrijf als transformatiecoach en personal trainer. In mijn hoofd was het soms zo vol dat ik niet wist waar ik moest beginnen. Het liefst wilde ik maandenlang op vakantie. Ik besloot er wat aan te doen en volgde een aantal cursussen. Daardoor heb ik geleerd effectiever, krachtiger en meer in het nu te leven. Ik zorg dat ik op een dag precies weet wat ik moet doen, delegeer wat nodig is en doe alles wat ik wil doen met mijn volledige aandacht. Mensen of dingen die ik niet interessant vind, hou ik buiten de deur. En als ik een half uur vrij ben, neem ik bewust rust en ga ik niet op mijn telefoon zitten rommelen. Zo hou ik het allemaal goed vol, blijft mijn leven overzichtelijk en hou ik die burn-out ver op afstand.”

Mascha (37, woont samen met Jan-Willem) werkt als burn-out coach. Ze kreeg twee keer een burn-out. 

“De eerstre keer dat ik een burn-out kreeg, was zes jaar geleden. Ik had net een nieuwe baan en een nieuwe koopwoning. Maar blij was ik niet, ik stortte in en wilde alleen nog maar slapen. Werken ging niet meer en ik besloot mijn baan op te zeggen. Mijn dagen bestonden uit het leggen duizend-stukjes-puzzels en Comedy Central kijken. Omdat ik in die periode moeilijk hulp kon vinden, leerde ik veel over een burn-out uit boeken en van internet. Toen het weer wat beter met me ging, volgde ik een opleiding tot vitaliteitstherapeut en burn-outcoach en startte een bedrijf dat professionals met burn-outklachten helpt. Ik miste geen enkele netwerkborrel en mijn bedrijf liep als een trein. Ondertussen stapte ik in alle valkuilen waar ik mijn cliënten voor waarschuw. Ik werkte maar door – zelfs ’s nachts – at onregelmatig en slecht. Dat ik moe was en mijn lichaam pijn deed, negeerde ik volledig. Ik snauwde tegen mensen uit mijn omgeving, kreeg huilbuien en paniekaanvallen. Toen pas viel het kwartje: ik had een tweede burn-out. Ik schaamde me dood dat juist ik er wéér een kreeg. Nu kan ik over die periode goede grappen maken. Zo van: ‘Kon ik mijn theorie mooi op mezelf toepassen.’ Inmiddels heb ik mijn leven weer ruimschoots onder controle en weet ik nog beter dat ik het evenwicht tussen werk en vrije tijd moet bewaken. Maar het blijft een dagelijkse strijd om niet te vaak te veel te willen doen en de balans te houden.”

Marleen (36, pr-manager, woont samen met Nuno), heeft een zoontje Xavi (1). Herkent de klachten en probeert erger te voorkomen.

“Drie jaar geleden kreeg ik een burn-out, samen met een depressie. Een combinatie van te veel en te hard werken en een te grote ambitie. Het waren negen inktzwarte maanden waar ik niet graag aan terugdenk. Een eenzame, eindeloze diepte. Ik hoopte dat ik ervan geleerd had, maar de laatste maanden voel ik dat het weer de verkeerde kant op gaat. Ik heb net een leuke nieuwe baan voor twee dagen in de week, zet mijn eigen bedrijfje op, volg een opleiding en ben moeder geworden van een prachtig lief jongetje. Allemaal positieve dingen, maar ik kan er maar nauwelijks van genieten. Ik kan het haast niet opbrengen om een leuke moeder en vriendin te zijn. Thuis en op het werk schiet ik te kort voor mijn gevoel. Ik heb last van slapeloosheid, misselijkheid, voel me duizelig en moe. Ik kan de prikkels van de buitenwereld steeds minder goed aan. Allemaal klachten die ik ken van de vorige keer. Vorige week heb ik ontslag genomen. Een moeilijke beslissing, want daarmee geef ik aan mezelf toe dat het me niet gelukt is om alle ballen in de lucht te houden. Dat is dan maar zo. Ik moet me kwetsbaar opstellen, daarom geef ik dit interview ook. Ik hoop dat ik kan voorkomen dat ik echt overspannen thuis kom te zitten.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 27-2016. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «